Σαράντα χρόνια πέρασαν από το καλοκαίρι του 1986, τότε που οι απόφοιτοι του 2ου Λυκείου Καβάλας αφήναμε τα σχολικά θρανία με μαύρα πυκνά μαλλιά, βάτες, ανύπαρκτη χοληστερίνη και την ακλόνητη βεβαιότητα ότι είμαστε το κέντρο του σύμπαντος. Τέσσερις δεκαετίες μετά, ο κόσμος μάλλον τη γλίτωσε από εμάς, αλλά εμείς δεν γλιτώνουμε ο ένας από τον άλλον!Φέτος, το καθιερωμένο ετήσιο ραντεβού μας δεν είναι ένα απλό καλοκαιρινό αντάμωμα. Είναι ο μεγάλος, επετειακός σταθμός των 40 ετών από το καλοκαίρι του 1986. Κάθε χρόνος που φορτώνεται πάνω μας, λες και μας σφίγγει πιο γερά, λες και μας κάνει να αναζητούμε πιο τακτικά τα δικά μας άτομα, αυτά που θα μας αποσυμπιέσουν, θα μας κάνουν να γελάσουμε και να γυρίσουμε πίσω, τότε που η ζωή μας έγνεφε ανυπόμονη.

Τότε, βέβαια, αφήναμε τις αίθουσες με την ακλόνητη βεβαιότητα ότι είμαστε τα απόλυτα «πιπίνια» των ’80s. Τότε που το πρόγραμμα είχε ατέλειωτες βόλτες και φλερτ στο «νυφοπάζαρο» της οδού Ερυθρού Σταυρού, καφέδες μέχρι τελικής πτώσης και φιγούρες στις ντίσκο. Τέσσερις δεκαετίες μετά, το νυφοπάζαρο έγινε μάλλον… φαρμακοπάζαρο, αλλά η τρέλα μας παραμένει ακριβώς η ίδια! Η καρδιά της τάξης του ’86 χτυπά ξανά δυνατά – ή τουλάχιστον όσο της επιτρέπουν τα ελαφρά καρδιοχτυπικά της ηλικίας. Την Παρασκευή 17 Ιουλίου, δίνουμε το μεγάλο επετειακό μας ραντεβού στις 20:30, στον παραθαλάσσιο πολυχώρο «Batis New Age». Η διοργάνωση υπόσχεται ζωντανή μουσική με το πιάνο του Τάσου και το σαξόφωνο της Πωλίνας. Όχι, δεν γίναμε ξαφνικά κουλτουριάρηδες. Απλώς το σαξόφωνο καλύπτει ιδανικά τα παράπονα για τους πόνους στη μέση και τα «αχ, εγώ μετά τις 11 νυστάζω». Οι συμμετοχές έχουν ήδη ξεπεράσειτο συνηθισμένο ποσοστό. Αυτό σημαίνει ότι θα χρειαστούμε κοντινά γυαλιά πρεσβυωπίας για να αναγνωρίσουμε ποιος είναι ποιος, αλλά και πολλή υπομονή, αφού η υπογράφουσα θα είναι εκεί, έτοιμη για το καθιερωμένο τρολάρισμα. Μπορεί το σώμα να ζητάει χαλαρό πιάνο, αλλά η ψυχή μας φωνάζει ακόμα «I Want to Break Free» και «Girls Just Want to Have Fun». Ακόμα κι αν το μόνο που θέλουμε να κάνουμε ελεύθερα πλέον είναι να κοιμηθούμε ένα οκτάωρο χωρίς να ξυπνήσουμε με πιάσιμο. Και ναι, μπορεί να μην είμαστε πια «Like a Virgin», αλλά παραμένουμε «Forever Young»! Ένα σπιράλ τετράδιο-φωτιά θα κυκλοφορήσει και θα περάσει από χέρι σε χέρι για να γράψουν οι παριστάμενοι τις πιο βαθιές τους σκέψεις, ευχές ή, έστω, τη συνταγή για τα καλύτερα χάπια για την πίεση. Όποιος δεν γράψει, θα βγει στη σέντρα με φωτογραφία αφάνας από τα ’80s! Δεν θα υπάρξει λογοκρισία, ό,τι γίνει στον Μπάτη θα μείνει στην αιωνιότητα για να το ψηφιοποιήσουμε το Σάββατο.

Γιατί στο τέλος της βραδιάς, δεν υπάρχει ούτε μυστικό, ούτε συνταγή. Η απάντηση είναι η αγάπη για τα φιλαράκια που μας ξέρουν από την καλή κι από την ανάποδη. Για εκείνα τα παιδικά πρόσωπα που μας είδαν στα καλά και στα άσχημα και μας δέχτηκαν όπως ακριβώς ήμασταν, από το δημοτικό μέχρι το τέλος του λυκείου. Είτε ζουν στην Καβάλα, είτε σε οποιαδήποτε πόλη της Ελλάδας, είτε σε οποιαδήποτε χώρα του εξωτερικού. Βάλτε, λοιπόν, αγαπημένα συμμαθητάκια τα καλά σας ρούχα, ρουφήξτε κοιλιές, βάψτε ρίζα, αφήστε τις δικαιολογίες του καναπέ και ελάτε να αποδείξουμε ότι η τάξη του ’86 δεν γερνάει. Απλώς γίνεται vintage, σαν τα παλιά, καλά βινύλια. Αυτό το κείμενο, που προφανώς γράφεται υπό την επήρεια της προσμονής (και ίσως κάποιας μελλοντικής ποσότητας αλκοόλ στον Μπάτη – μη ρωτάτε πόσης, γίνεστε αδιάκριτοι), αφιερώνεται σε όλους ΕΜΑΣ που ξεπερνούμε σκοπέλους και στεκόμαστε όρθιοι, νιώθοντας σίγουροι πως σε κάποια γωνιά της Καβάλας ή του κόσμου υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι μας θυμούνται με νοσταλγία και παραμένουν έτοιμοι να ανταποκριθούν στο κάλεσμά μας.Θερμές ευχαριστίες σε όσους θα σπεύσουν να έρθουν, είτε με επίσημο ένδυμα, είτε με θερινή βερμούδα, ή ακόμη και με το μαγιό τους. Προσωπικές ευχαριστίες σε καθένα φιλαράκι που θα φέρει πρόθυμα το ΕΓΩ του για να το προσθέσει στην τρελή παρέα μας. Μην ξεχνάτε ποτέ… αρκεί μόνο η λεξούλα «έρχομαι» για να τεθούμε πρόσχαρα στη διάθεσή σας!

ΟΔΗΓΙΕΣ ΠΡΟΣ ΝΑΥΤΙΛΛΟΜΕΝΟΥΣ

Για τη μνήμη: Παρακαλούνται οι κύριοι και οι κυρίες που θα έρθουν, να φορέσουν ταμπελάκια με το όνομά τους. Όχι για τους άλλους, για εσάς τους ίδιους, μην ξεχάσετε πού κάθεστε.
Για το μενού: Ο Μπάτης ανακοίνωσε ότι το μενού της Παρασκευής, εκτός από συνηθισμένα, θα περιλαμβάνει δωρεάν παυσίπονα, αλοιφές για την ψύξη και τσάι του βουνού για τη χώνεψη.
Για το dress code της βραδιάς: Vintagechic. Αν κάποιος χωράει ακόμα στο τζιν που φορούσε το ’86 στην Ερυθρού Σταυρού, το ποτό του είναι κερασμένο από εμένα.
Για το σαξόφωνο: Η ζωντανή μουσική με πιάνο και σαξόφωνο επιλέχθηκε στρατηγικά. Αν βάλουμε ντίσκο, προβλέπω το πρωί του Σαββάτου η μισή τάξη να βρίσκεται στα επείγοντα του Νοσοκομείου Καβάλας για ανάταξη ισχίου.

Hashtags Πιπινιών

#ErythrouStavrouSurvivors
#DiscoFever1986
#PipiniaSta55Plus
#VoulaIsWatchingYou

(Για τις λεπτομέρειες, την ακριβή ώρα και το αν θα έχει δωρεάν ντεπόν, δείτε τη σχετική αφίσα!) ΥΓ: Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις διόλου συμπτωματική δεν είναι και έχει απόλυτη σχέση με την πραγματικότητα. Βούλα Θασίτου Δεληγιάννη – Η διοργανώτρια της καρδιάς σας (Βλέπω τις σφαλιάρες να έρχονται)