Για λίγες ώρες, το βράδυ της Πέμπτης, το Lucy έμοιαζε να ταξιδεύει πίσω στον χρόνο. Η θάλασσα στην ακτή Καλαμίτσα απλωνόταν σκοτεινή μπροστά του και τα φώτα πάνω στην πρόσοψη του ξενοδοχείου έδιναν στις γνώριμες γραμμές του κτιρίου μια διαφορετική όψη.
Εκεί, όπου πριν από μισό αιώνα υπήρχε μόνο ένα άδειο τοπίο, συγκεντρώθηκε κόσμος για να γιορτάσει τα 50 χρόνια μιας ιστορίας που, για την Καβάλα, είναι άρρηκτα συνυφασμένη με την σύγχρονη τουριστική ανάπτυξη της περιοχής. Σε αυτή την επετειακή εκδήλωση των πενήντα χρόνων συγκεντρώθηκαν εκατοντάδες άνθρωποι που συνδέθηκαν μαζί του. Η οικογένεια που το δημιούργησε και το διατήρησε μέσα στις δεκαετίες, άνθρωποι που εργάστηκαν σε αυτό, συνεργάτες, φίλοι, εκπρόσωποι των τοπικών αρχών. Κάποιοι κουβαλούσαν αναμνήσεις πέντε δεκαετιών, άλλοι γνώρισαν το Lucy πολύ αργότερα. Όλοι, όμως, συναντήθηκαν στον ίδιο χώρο, στην ίδια ακτή όπου το 1969 ο Γιάννης Σαράντης αποφάσισε να επιχειρήσει κάτι που τότε έμοιαζε περισσότερο με όραμα και ρίσκο παρά με επένδυση. Η περιοχή ήταν ακόμη ερημική. Δεν υπήρχαν σπίτια, ούτε η σημερινή εικόνα της ακτής Καλαμίτσα. Υπήρχε μόνο η θάλασσα και η πίστη ενός ανθρώπου ότι αυτό το σημείο μπορούσε να γίνει μέρος μιας διαφορετικής, τουριστικής ανάπτυξης. Πενήντα χρόνια μετά, η επέτειος του εορτασμού έγινε αφορμή για να ειπωθεί ξανά η ιστορία. Όχι μόνο μέσα από τις ψηφιακές εικόνες, αλλά κυρίως μέσα από τις μνήμες των ανθρώπων που την έζησαν και μέσα από τις τέσσερις γενιές μιας οικογένειας που εξακολουθεί να βρίσκεται πίσω από ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα κτίρια της πόλης.
Από το όραμα του Γ. Σαράντη στην τουριστική ανάπτυξη της Καβάλας
Ο Γιάννης Σαράντης, ο ιδρυτής του Lucy, δεν είχε προηγούμενη σχέση με τον τουρισμό. Είχε, όμως, όπως περιέγραψε ο εγγονός του και συνιδιοκτήτης του ξενοδοχείου Αντώνης Μιτζάλης, πίστη στις δυνατότητες της πόλης και την επιμονή να υλοποιήσει ένα σχέδιο που για την εποχή του ήταν ιδιαίτερα φιλόδοξο.
«Ο παππούς μου πίστευε στον άνθρωπο, αγαπούσε τη φύση, ήταν δίκαιος και οραματιστής, αγαπούσε την πόλη και πίστευε πάντα στις μεγάλες δυνατότητες ανάπτυξης που είχε», ανέφερε, περιγράφοντας έναν άνθρωπο που, παρά τις δυσκολίες, επέμενε στην ιδέα του. Το ξενοδοχείο άνοιξε τις πόρτες του την 1η Απριλίου 1976 και από την πρώτη στιγμή αποτέλεσε μια διαφορετική παρουσία για την περιοχή. Ήταν πρωτοποριακό όχι μόνο ως προς την αρχιτεκτονική του, αλλά και για τις υπηρεσίες που προσέφερε. Μεγάλες αίθουσες εκδηλώσεων, πισίνα, σύγχρονα για την εποχή δωμάτια και η άμεση πρόσβαση στην ακτή δημιουργούσαν μια νέα εικόνα για την τουριστική φιλοξενία στην Καβάλα. Σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της περιοχής έπαιξαν και οι υποδομές που δημιουργήθηκαν από τον ΕΟΤ στις αρχές της δεκαετίας του 1970, στο πλαίσιο της τότε πολιτικής για την τουριστική ανάπτυξη της χώρας. Το Lucy βρέθηκε έτσι σε ένα σημείο όπου σταδιακά άρχισε να διαμορφώνεται ένας νέος τουριστικός προορισμός. Η παρουσία του ξενοδοχείου συνδέθηκε με την αλλαγή της εικόνας της Καλαμίτσας και την προσπάθεια της Καβάλας να αποκτήσει ισχυρότερη θέση στον τουριστικό χάρτη.
Ένα κτίριο που άντεξε στον χρόνο
Η ιστορία του ξενοδοχείου δεν είναι μόνο ιστορία μιας τουριστικής επένδυσης. Είναι και η ιστορία ενός κτιρίου που, πέντε δεκαετίες μετά την κατασκευή του, εξακολουθεί να διατηρεί τα βασικά χαρακτηριστικά της αρχικής του μορφής. Για τον σχεδιασμό του επιλέχθηκε ο Δημήτρης Αθανασιάδης, ένας νέος τότε αρχιτέκτονας με σπουδές στην Αυστρία. Η σύζυγός του, που βρέθηκε στην επετειακή εκδήλωση, μίλησε για τις συνθήκες μέσα στις οποίες δημιουργήθηκε το έργο. Όπως ανέφερε, όταν ξεκίνησε να χτίζεται το ξενοδοχείο, η περιοχή ήταν τελείως ερημική. Η αρχιτεκτονική του ήταν ασυνήθιστη για τις αρχές της δεκαετίας του 1970, ενώ η σχεδιαστική του προσέγγιση είχε επηρεαστεί από σημαντικούς καθηγητές του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Σήμερα, όπως σημείωσε, το Lucy αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της μεταπολεμικής ελληνικής αρχιτεκτονικής. Ο Αντώνης Μιτζάλης, μιλώντας στο ΑΠΕ – ΜΠΕ, θυμήθηκε ότι ο παππούς του δεν έκανε εκπτώσεις στην ποιότητα. «Ο Δημήτρης Αθανασιάδης», όπως ανέφερε, επιλέχθηκε ως ένας νέος και ταλαντούχος αρχιτέκτονας, ενώ στο κτίριο κυριάρχησαν υλικά όπως το μάρμαρο και το ξύλο». Η εξωτερική εικόνα του ξενοδοχείου διατηρήθηκε και όταν, την περίοδο 2007-2010, πραγματοποιήθηκε εκ βάθρων ανακαίνιση. Η λειτουργία του είχε ανασταλεί προκειμένου να ολοκληρωθούν οι εργασίες και, όταν το ξενοδοχείο άνοιξε ξανά, διέθετε αναβαθμισμένες υπηρεσίες, χωρίς όμως να χαθεί η αρχιτεκτονική ταυτότητα του κτιρίου. Ήταν μια κρίσιμη περίοδος που ακολούθησαν η οικονομική κρίση και στη συνέχεια η υγειονομική κρίση. Για μια οικογενειακή επιχείρηση που είχε ήδη συμπληρώσει αρκετές δεκαετίες ζωής, οι προκλήσεις ήταν μεγάλες. Η συνέχεια, ωστόσο, ήταν το μεγάλο ζητούμενο.
Μισός αιώνας, τέσσερις γενιές
Η οικογενειακή διάσταση ήταν έντονη στην επετειακή βραδιά. Ο Αντώνης Μιτζάλης αναφέρθηκε στη μητέρα του, Λούση, και στον πατέρα του, Γιώργο, τη δεύτερη γενιά που ανέλαβε την λειτουργία του ξενοδοχείου, επισημαίνοντας τη μεγάλη ευθύνη που συνεπαγόταν η συνέχιση της πορείας που είχε ξεκινήσει ο ιδρυτής. Η Λούση Μιτζάλη – Σαράντη ήταν από τις πιο συγκινημένες παρουσίες της βραδιάς. Με εμφανή συγκίνηση μίλησε για το «μεγάλο, όμορφο αλλά δύσκολο ταξίδι» του ξενοδοχείου, μιας διαδρομής που, όπως σημείωσε, έμελλε να αλλάξει την τουριστική εικόνα της πόλης. Η επέτειος, είπε χαρακτηριστικά, αφορούσε όλους, εργαζόμενους, συνεργάτες, φίλους, προμηθευτές, πελάτες αλλά και τους κατοίκους της Καβάλας. Στάθηκε ακόμη στον χαρακτήρα του Lucy ως μιας γνήσιας ελληνικής επιχείρησης που τιμά την Καβάλα και την Ελλάδα. Σήμερα, η τρίτη και η τέταρτη γενιά έχουν αναλάβει να διαμορφώσουν την σύγχρονη εικόνα της ξενοδοχειακής μονάδας, έχοντας, όπως τόνισε, απόλυτο σεβασμό στην ιστορία της και στους θεμελιώδεις στόχους του ιδρυτή. Η Μαρία Μιτζάλη, εγγονή του ιδρυτή, εικαστικός και εμπνεύστρια του Makryammos Ephemeral Art Residency, άνοιξε την επετειακή εκδήλωση και είχε την ευθύνη του σχεδιασμού του οπτικοακουστικού εικαστικού δρώμενου. Η πρόσοψη του ξενοδοχείου μετατράπηκε σε μια μεγάλη επιφάνεια προβολής, πάνω στην οποία εικόνα, φως και ήχος δημιούργησαν μια διαφορετική ανάγνωση του κτιρίου και της ιστορίας του. Το video mapping της 2monochannels δεν λειτούργησε απλώς ως ένα εντυπωσιακό οπτικό θέαμα, αλλά ως ένας τρόπος να «ζωντανέψει» η μνήμη του Lucy και να συνδεθεί το παρελθόν με το παρόν. Οι προβολές ακολουθούσαν μια μη γραμμική αφήγηση, χωρίς συγκεκριμένη αρχή και τέλος, επιτρέποντας στους θεατές να παρακολουθούν την εγκατάσταση από διαφορετικά σημεία και σε διαφορετικές χρονικές στιγμές. Η επιλογή να χρησιμοποιηθεί το ίδιο το κτίριο ως καμβάς έδινε ιδιαίτερη σημασία στην αρχιτεκτονική του. Οι γραμμές, οι όγκοι και οι χαρακτηριστικές επιφάνειες του ξενοδοχείου αποκτούσαν μέσα από το φως μια νέα διάσταση, ενώ η εικόνα της Καλαμίτσας και της θάλασσας παρέμενε διαρκώς παρούσα στο φόντο.
Έτσι, η επέτειος δεν περιορίστηκε σε μια τυπική εκδήλωση για τα 50 χρόνια λειτουργίας, αλλά μετατράπηκε για λίγες ώρες σε μια εμπειρία μνήμης, εικόνας και ήχου, με το ίδιο το ξενοδοχείο να γίνεται πρωταγωνιστής. Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα, ο Αντώνης Μιτζάλης ευχαρίστησε τους εκατοντάδες ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα στο ξενοδοχείο όλα αυτά τα χρόνια. Πενήντα χρόνια μετά την πρώτη ημέρα λειτουργίας του, το Lucy εξακολουθεί να βρίσκεται στο ίδιο σημείο, στην άκρη της Καλαμίτσας. Γύρω του, η περιοχή άλλαξε, η Καβάλα μεγάλωσε και ο τουρισμός πέρασε από διαφορετικές εποχές. Η επετειακή βραδιά ήταν, τελικά, μια συνάντηση του παρελθόντος με το παρόν. Οι άνθρωποι που έζησαν τις πρώτες δεκαετίες της λειτουργίας του συναντήθηκαν με εκείνους που συνεχίζουν σήμερα την ιστορία του. Η πρόσοψη που φωτίστηκε μέσα στη νύχτα θύμισε πως πίσω από ένα κτίριο μπορεί να κρύβεται η ιστορία μιας οικογένειας, μιας ακτής και μιας ολόκληρης πόλης.
πηγή: ΑΠΕ
