Το να ακούω το παιδί μου δεν σημαίνει ότι συμφωνώ με όλα όσα λέει. Το να αναγνωρίζω τα συναισθήματά του δεν σημαίνει ότι αποδέχομαι όλες τις συμπεριφορές του. Το να μην του φωνάζω δεν σημαίνει ότι δεν θα του βάλω όρια. Το να σέβομαι την προσωπικότητά του δεν σημαίνει ότι δεν θα του μάθω να σέβεται τους άλλους. Και το να αποφεύγω τη σκληρή τιμωρία δεν σημαίνει ότι δεν θα του μάθω να αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεών του…
Και για να μην μπερδευόμαστε… η θετική διαπαιδαγώγηση δεν σημαίνει απουσία ορίων. Σημαίνει ότι τα όρια τίθενται χωρίς βία, ταπείνωση και φόβο. Σημαίνει ότι ο γονιός δεν επιβάλλεται με φόβο, αλλά ταυτόχρονα δεν αποσύρεται από τον ρόλο του και δεν φοβάται ο ίδιος να αναλάβει την ευθύνη του προκειμένου να είναι ευχάριστος στο παιδί του. Και επειδή το τελευταίο διάστημα γίνεται συχνά λόγος για τη βία των παιδιών και των εφήβων, χρειάζεται να ξεκαθαρίσουμε κάτι: η αναζήτηση των αιτιών της βίας δεν μπορεί να περιορίζεται στην κριτική προς τη θετική διαπαιδαγώγηση ούτε να καταλήγει στην ενοχοποίηση των γονέων. Η βία είναι ένα σύνθετο κοινωνικό φαινόμενο. Ο τρόπος ανατροφής έχει σημασία, αλλά δεν αποτελεί τη μοναδική εξήγηση ούτε αρκεί από μόνος του για να προβλέψει τη συμπεριφορά ενός παιδιού. Αν θέλουμε πραγματικά να κατανοήσουμε και να αντιμετωπίσουμε τη βία, χρειάζεται να αναζητήσουμε τις αιτίες της με επιστημονική σοβαρότητα, χωρίς εύκολες ερμηνείες και βολικούς ενόχους. Να στηρίξουμε τους γονείς στον απαιτητικό τους ρόλο, να ενισχύσουμε το σχολείο και τις υπηρεσίες πρόληψης και να αναρωτηθούμε τι είδους σχέσεις, πρότυπα και κοινωνία διαμορφώνουμε για τα παιδιά μας.
Λιάνα Δουτσίνη
Κοινωνική Λειτουργός
