Η Δήμητρα μένει απέναντι μου, στον τρίτο όροφο. Κάθε πρωί βγαίνει στο μπαλκόνι και απλώνει στη γειτονιά μια «καλημέρα» χρωματιστή σαν πεταλούδα.
του Τάσου Βιζικίδη
Στην ώρα της πάντα, σαν ρολόι. «Καλημέρα Άννα», «Καλημέρα Στέλιο», «Καλημέρα…» Οι ονοματιζόμενοι αντιγυρίζουν στη Δήμητρα την ευρύχωρη καλημέρα της και ξεκινούν χαμογελαστοί τη μέρα τους… Μόνο δυο ονόματα λείπουνε εδώ και καιρό από τη λίστα της Δήμητρας, του Φάκη και το δικό μου.
Τον Φάκη τον ξέρουν όλοι. Άνθρωπος της νύχτας, άφιλος, σκυθρωπός, με βλέμμα σκληρό που σε διαπερνάει. Μια φορά, η Δήμητρα τον είδε να κλοτσάει ένα γατάκι που έτρωγε λίγο πιο πέρα από το παράθυρό του. Τον είδα κι εγώ. Άνοιξα το στόμα να του φωνάξω, μα, θες γιατί τον φοβήθηκα θες γιατί κάποιο δίκιο του ‘δωσα ̶ ο χώρος εκεί έζεχνε γατίλα, οι λέξεις κόλλησαν στο λαιμό μου. Το γατάκι εκτοξεύτηκε, η χαρά του φαγητού έγινε πόνος και η αθωότητα χάθηκε κλαίγοντας πίσω από κάτι χαρτόκουτες. «Βρομιάρες» μουρμούρησε εκείνος, κλοτσώντας επιδεικτικά και το μπολ με το νερό που υπήρχε για τ’ αδέσποτα. Εκείνες τις μέρες η Δήμητρα σώπασε. Οι γονείς της μας είπαν πως έκλαιγε συνεχώς. Ανάμεσα στα αναφιλητά της μιλούσε για τον «κακό άνθρωπο που κλότσησε τη γατούλα». Ανασκουμπωθήκαμε, ψάξαμε, βρήκαμε το ζώο, της το πήγαμε. Το πήρε στα χέρια της και έλαμψε το πρόσωπό της. Οι «καλημέρες» ξανάρχισαν πιο δυνατές από ποτέ. Μόνο σαν βλέπει τον Φάκη τρέχει τσιρίζοντας να κρυφτεί βαθιά μέσα στο σπίτι της…
Όσο για μένα;
Κάθε πρωί που ανοίγει η μπαλκονόπορτα απέναντι νιώθω το ίδιο σφίξιμο στο στομάχι. Μάταια περιμένω ν’ ακούσω το όνομά μου.
Χθες τόλμησα. Της έδωσα πρώτος εγώ την «καλημέρα». Γύρισε, με κοίταξε ίσια στα μάτια, στάθηκε ακίνητη για λίγο και μπήκε βιαστικά στο σπίτι της. Ρώτησα τη μητέρα της για το λόγο που με αποφεύγει. «Ξέρεις, θυμάται τη μέρα που ο Φάκης κλότσησε το γατάκι, ήσουν και εσύ εκεί. Δεν τον σταμάτησες. Και αυτό για τη Δήμητρα ήταν σαν να συμφωνούσες μαζί του…»
Κλειστό πλέον το παράθυρο μου. Η σιωπή της Δήμητρας, της Δήμητρας με την τρισωμία 21, με κατάπιε…
