Τεράστιο θέμα η ασφάλεια των αθλουμένων, στα ερασιτεχνικά γήπεδα. Το 2005 σε γήπεδο ερασιτεχνικής ομάδας στην Αττική, είχε συμβεί ένα άλλο τραγικό ατύχημα. Δίπλα στη μία εστία και κοντά στη γραμμή του άουτ υπήρχε ένα μεγάλο δέντρο. Το έβλεπαν για πάρα πολλά χρόνια, καθόταν στη σκιά του στην ανάπαυλα των προπονήσεων και κανείς δεν έβλεπε τον κίνδυνο και δεν αναλογιζόταν την επικινδυνότητα. Γιατί άλλο είναι ο κίνδυνος κι άλλο η επικινδυνότητα. Ο κίνδυνος είναι μια κατάσταση, η πηγή που μπορεί να προκαλέσει βλάβη, απειλώντας τη ζωή, την υγεία, την περιουσία ή το περιβάλλον. Επικινδυνότητα, είναι η πιθανότητα, να προκαλέσει ατύχημα ο κίνδυνος και οι επιπτώσεις του.
Κείμενο του Δημήτρη Χατζηχρήστου
Δυστυχώς μια μέρα, ένας ποδοσφαιριστής χάνοντας την ισορροπία του, έφυγε με φόρα έξω από την γραμμή του άουτ, χτύπησε με το κεφάλι στο κορμό του δέντρου κι έμεινε στο τόπο. Με αφορμή αυτό το γεγονός, αλλά και με τη γνώση που είχα τότε για την κατάσταση των γηπέδων στο νομό Καβάλας, όταν εκλέχθηκα στο Δ.Σ. της Ε.Π.Σ. Καβάλας, το πρώτο που ζήτησα, ήταν να συσταθεί μια επιτροπή, που θα εξετάσει θέματα ασφάλειας σε όλα τα γήπεδα, που γινόταν ποδοσφαιρικοί αγώνες. Πέρα από τη γνώση για την κατάσταση των γηπέδων, που είχα παλιότερα ως δημοσιογράφος, παράγοντας, αλλά και πατέρας ποδοσφαιριστών, είχα μακρά εκπαίδευση και εργασιακή εμπειρία σε θέματα ασφάλειας από την εταιρία που δούλευα. Ξεκίνησα να περιδιαβάινω μόνος τα γήπεδα και να καταγράφω κινδύνους και επικινδυνότητες, βάζοντας φυσικά σε προτεραιότητα τις περιπτώσεις υψηλής επικινδυνότητας. Τραγικές καταστάσεις. Μεταλλικές περιφράξεις με μεταλλικές γωνίες για ιστούς, στις οποίες είχαν κολληθεί λοξά, άλλες μεταλλικές γωνίες για αντηρίδες από την εσωτερική πλευρά, ένα μέτρο σχεδόν από τον αγωνιστικό χώρο… Ούτε καν από την εξωτερική. Ο παραλογισμός κι η επικινδυνότητα, σε όλο το μεγαλείο τους. Να πέσει επάνω με φόρα κάποιος ποδοσφαιριστής, που έχει χάσει την ισορροπία του και να αποκεφαλιστεί κυριολεκτικά… Μεταλλικές πομώνες για πότισμα του αγωνιστικού χώρου, μισό μέτρο από την γραμμή του γηπέδου. Τσιμεντένιες περιφράξεις σε απόσταση αναπνοής από τον αγωνιστικό χώρο. Ιστούς προβολέων το ίδιο. Θα γράψω δυο σελίδες, αν θυμηθώ όλες τις περιπτώσεις. Προσκόμισα τις σημειώσεις μου και δυστυχώς, στις πρώτες επικοινωνίες ένας από τους ανασταλτικότερους λόγους αποκατάστασης ήταν η αντίδραση των παραγόντων… Έλα μωρέ, τόσα χρόνια είναι έτσι και τίποτα δεν έγινε…
Ήρθε τώρα ο περίεργος να μας υποδείξει τι να κάνουμε… Τους έλεγα ότι και το δέντρο ήταν φυτεμένο εκεί 20 χρόνια και τίποτα δεν είχε γίνει, αλλά μετά είχαμε ένα νεκρό… Οι περισσότεροι το χαβά τους, χωρίς φυσικά να αποκλείσω και τις φωτεινές εξαιρέσεις ανοιχτόμυαλων ανθρώπων, που δεχόταν τις επισημάνσεις και προσπαθούσαν να ενεργήσουν ανάλογα, όπως π.χ. στο γήπεδο των Ελευθερών που τοποθετήθηκαν ιστοί προβολέων κοντά στον αγωνιστικό χώρο, αλλά αμέσως καλύφθηκαν από στρώματα γυμναστικής. Απλές πρακτικές και όχι κοστοβόρες, που μπορεί δυνητικά να σώσουν ζωές. Και να επισημάνω, προς αποφυγή παρεξηγήσεων ότι αναφέρομαι στο 2008-2009. Έλεγα ότι με την αδειοδότηση των γηπέδων θα φτιάξει η κατάσταση, αλλά μάλλον πασαλείμματα και δουλειά στο γόνατο έγινε, στις περισσότερες περιπτώσεις και η ουσία περιορίστηκε και πάλι, ποιος θα πάρει το πρωτάθλημα, ποιος θα βγει δεύτερος και ποιος θα πάρει το κύπελλο. Εάν κάποιος είχε δει πραγματικά τα γήπεδα, υπό το πρίσμα στης ασφάλειας, δεν θα ήταν δυνατόν να μην είχε τοποθετήσει τουλάχιστον κάποια ελαστικά προστατευτικά, κάποια στρώματα γυμναστικής σε μια τσιμεντένια περίφραξη που είναι σε απόσταση αναπνοής από τον αγωνιστικό χώρο και όσο κι αν φαίνεται σε κάποιους περίεργο, θα ήταν ικανά να αποτρέψουν μια τραγωδία… Έχω διακόψει τους δεσμούς μου με το ποδόσφαιρο, για προσωπικούς λόγους. Αυτό όμως που επιχείρησα να κάνω τότε, θα πρέπει να γίνει από τους νυν υπεύθυνους της διεξαγωγής των πρωταθλημάτων. Κι αν οι ίδιοι δεν έχουν την εκπαίδευση να αναγνωρίζουν κινδύνους κι επικινδυνότητα, που πολύ λογικά μπορεί να μην την έχουν, να απευθυνθούν σε ειδικούς που την έχουν. Άμεσα. Σήμερα κι όχι αύριο.
