Κατά το τυπικό, η επιστολή είναι ανώνυμη. Αν ξεπεράσουμε το γεγονός ως λεπτομέρεια, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα βασικό πρόβλημα. Για το οποίο το κράτος δεν κάνει παρά ελάχιστα. Το κείμενο που λάβαμε αναφέρει τα ακόλουθα:
«Ως γονιός με ανήλικο παιδί ΑμεΑ (67% αναπηρία), κάτοικος νησιού όπου δεν παρέχονται ούτε οι βασικές υπηρεσίες για ΑμεΑ (όπως εργοθεραπεία σε δημόσια υπηρεσία- είτε σε ιδιώτη θεραπευτή/τρια) απαιτώ αφού είμαι φορολογούμενη και μάλιστα από τις πιο ακριβά φορολογούμενες στην Ευρώπη, να παρέχεται δωρεάν η μετακίνηση του παιδιού μου. Από και προς το νησί και με οτιδήποτε μέσο θα κινηθεί! Είτε είναι φέρυ μποτ, είτε είναι ταξί, είτε είναι το αυτοκίνητο μου. Μια δαπάνη για την οποία ζητώ να καλύπτεται για να πλησιάσω στον πλησιέστερο θεραπευτή για το παιδί μου. Αυτό αντιστοιχεί σε απόσταση 60 χλμ μέσο όρο! Δεν νοείται να μη μπορείτε να παρέχετε να ΒΑΣΙΚΑ σε ανθρώπους που ο μισθός τους είναι όσο και η ασφάλιση τους!
Το παραπάνω αφορά κάθε γονιό που χρήζει ανάγκης το παιδί του και δε μπορεί να του παρέχει βασικές ανάγκες του. Προσωπικά είμαι και τρίτεκνη, νοικιάζω και οικία σε νησί που μπορεί ο καθένας να φανταστεί τι σημαίνει αυτό. Θεωρώ χρέος μας να διεκδικήσουμε αυτό που δικαιούμαστε και τίποτα περισσότερο. Στο νησί που κατοικώ (Θάσος), κάποιες και όχι όλες οι ναυτιλιακές, διότι δεν έχουν και καμία υποχρέωση, παρέχουν έκπτωση εισιτηρίου σε αυτές τις περιπτώσεις. Μέσο όρο σ’ έναν γονιό για να πάει το παιδί του εκεί που χρειάζεται, πρέπει να δώσει 100€ τον μήνα μόνο στο φέρρυ μποτ! Δε βάζω μέσα έξοδα για το παιδί γιατί θα λείψει 4 ώρες από το σπίτι του, ούτε έξοδα περίπτωσης που λόγω κακοκαιρίας πρέπει να μείνεις εκτός νησιού, ούτε έξοδα βενζίνης».
