Ένας καρκινοπαθής δεν έχει να παλέψει μόνο με την ασθένεια του αλλά και με την επιβίωση του. Δέχεται κοινωνικό, επαγγελματικό και οικονομικό αποκλεισμό. Ύστερα από 7 χρόνια συνεχόμενων χημειοθεραπειών (κάθε 21 μέρες), κατάφερα να ανατρέψω το προσδόκιμο επιβίωσης που ήταν 3 έως 5 μήνες. Το Ογκολογικό συμβούλιο του Νοσοκομείου Καβάλας αποφάσισε τη συνέχιση των χημειοθεραπείων για να αποφύγουμε τις μεταστάσεις.
Προχθές πέρασα για 5η φορά επιτροπή αξιολόγησης αναπηρίας (ΚΕΠΑ), το ποσοστό που μου να αναγνώρισαν (με τρεις παθήσεις: ογκολογική, ψυχιατρική, γαστρεντερολογική) ήταν 36%! Με το οποίο ποσοστό δεν δικαιούμαι καμία παροχή από το κράτος (ως ΑμεΑ- καρκινοπαθής). Η απόφαση πάρθηκε λόγω της απουσίας μετάστασης. Η οποία απουσία μετάστασης οφείλεται στις χημειοθεραπείες. Από την άλλη πλευρά πρέπει να επιβιώσω. Κανείς εργοδότης δεν θα προσλάβει καρκινοπαθή με ενεργές χημειοθεραπείες. Όχι μόνο στον ιδιωτικό αλλά και στο δημόσιο τομέα. Πρόσφατα η ΔΥΠΑ Καβάλας συνέταξε και απέστειλε συστατική επιστολή στο Νοσοκομείο Καβάλας για να προσληφθώ με πρόγραμμα του φορέα στο ακτινολογικό τμήμα. Η αντιμετώπιση που είχα στη συνέντευξη που έδωσα ήταν «… είσαι καρκινοπαθής, πώς θα κάνεις βάρδιες;». Δηλαδή υγιής για τη μια υπηρεσία, καρκινοπαθής για την άλλη.
Χρόνης Τζήμος, κάτοικος Καβάλας (μέλος του διοικητικού συμβουλίου του συλλόγου Εθελοντών κατά του Καρκίνου Ν. Καβάλας)


