Του Μπάμπη Παναγιωτίδη
Ξεκινώντας από Καβάλα για Αθήνα, προκειμένου να παραστώ σε μια εκδήλωση στη Βουλή των Ελλήνων, έμελλε να κλείσουν – προσωρινά για συντήρηση – το μεγάλο τούνελ των Τεμπών, με αποτέλεσμα να παρακάμψουν την κίνηση μεταξύ Λιτοχώρου Πιερίας και Ευαγγελισμού Λαρίσης.
Μάλιστα στο χωριό του Δήμου Τεμπών η κυκλοφορία επέστρεφε στην κεντρική Εθνική οδό. Μερικά μέτρα μόλις πριν την είσοδο σ’ αυτή ταρακουνήθηκα όντας καθιστός στη θέση του οδηγού μόλις αντίκρισα και διάβασα μια μικρή πινακίδα με ένα βελάκι που έγραφε προς Μνημείο των Τεμπών.
Δε μπορούσα να το περάσω έτσι αυτό το σημείο, δίχως να πάω να ανάψω ένα κεράκι, να ψάξω να βρω το δικό μας παιδί – μεταξύ των 57 αδικοχαμένων δολοφονηθέντων κυρίως νέων ανθρώπων – τον Ιορδάνη Αδαμάκη.
Δύο χρόνια και δυο μήνες μετά έπρεπε να αποτίσω στους νεκρούς και στον Ιορδάνη μας φόρο τιμής για τον άδικο χαμό τους. Μπορεί να έγιναν εκδηλώσεις μνήμης από τον Α.Ο.ΚΑΒΑΛΑ και καλώς έγιναν – σεμνά και ταπεινά στη μνήμη του – όμως αυτό που έζησα στο μισάωρο που βρέθηκα στον τόπο του εγκλήματος δεν περιγράφεται με λόγια.
Έψαξα – τον βρήκα μεταξύ των υπολοίπων, βρήκα την φωτογραφία του με το καραβάκι στο στήθος, και την μικρή ελιά που είναι φυτεμένη μπροστά από την φωτογραφία, όπως αυτό συμβαίνει και μπροστά από τις φωτογραφίες των υπολοίπων θυμάτων.
Αφού άναψα ένα κεράκι στη μνήμη του για ανάπαυση και καλό παράδεισο εν σκηναῖς δικαίων, πήρα τον δρόμο για την Αθήνα. Την επόμενη ημέρα θα πραγματοποιούνταν η εκδήλωση τιμής για τους Εθελοντές Αιμοδότες στην αίθουσα Ολομέλειας της Βουλής.
Πριν εισέλθω σ’ αυτήν θαύμασα την αλλαγή Φρουράς των Ευζώνων μπροστά από τον Άγνωστο Στρατιώτη….και μετά αντικρίζοντας – με κόκκινο γραμμένο χρώμα – τα ονόματα των αδικοχαμένων δολοφονηθέντων νέων των Τεμπών, αισθάνθηκα για δεύτερη φορά τον πόνο και την δυστυχία που έφερε σε τόσες οικογένειες το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, που συχνά αποκαλείται και ως εθνική τραγωδία ή έγκλημα των Τεμπών.
Έψαξα και πάλι εναγωνίως να βρω τον δικό μας Ιορδάνη – και τον βρήκα – εκεί στην πρώτη στήλη των ονομάτων και δίπλα στην ηλικία του ( 22 ετών…μόλις) ένα μπουκέτο λουλούδια προηγουμένων ημερών που άρχισαν να ξεραίνονται.
Έκλαψα – πόνεσα και αποχώρησα με ένα τεράστιο…. ΓΙΑΤΙ! Κοιμήσου εν ειρήνη Ιορδάνη….δε σε ξεχνάμε.
