Κείμενο του Χρήστου Αρβανιτόπουλου
Στην αυτοκτονία της 17χρονης μαθήτριας και στους λόγους που οδήγησαν σ’ αυτήν αντικατοπτρίζεται η αποτυχία του εκπαιδευτικού συστήματός μας. Ένα εκπαιδευτικό σύστημα που στηρίζεται στον ολοένα μεγαλύτερο ανταγωνισμό και στην ελπίδα των γονέων για καταξίωση των παιδιών τους (και κυρίως του εαυτού τους) σε μία καλή πανεπιστημιακή σχολή. Από την άλλη η αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου δίνει βαρύτητα στην ποσότητα της γνώσης καθώς και στον τρόπο παρουσίασής της. Η ψυχολογική κατάσταση των μαθητών αποτελεί το σκοτεινό σημείο, που ελάχιστα “ψηλαφείται” και αξιολογείται.
Ο φόβος αποτυχίας στις εξετάσεις, οδηγεί στην ψυχολογική απομόνωση και αυτό συμβαίνει κυρίως σε ανταγωνιστικά εκπαιδευτικά συστήματα όπως της Σιγκαπούρης (476 αυτοκτονίες νέων ανθρώπων το 2022, ηλικιών 10 – 29 ετών). Στην Εσθονία, μια από τις κορυφαίες χώρες στο διαγωνισμό της PISA, υπάρχει ήδη στροφή προς λιγότερο αγχωτικές μεθόδους εξέτασης και μεγαλύτερη έμφαση στη διαμορφωτική αξιολόγηση αντί για μία και μοναδική τελική εξέταση. Μήπως θα πρέπει να ξαναδούμε το θέμα των εξετάσεων και όχι μόνο;
(Το κείμενο γράφτηκε πριν το θάνατο και του δεύτερου 17χρονου κοριτσιού)
