Κείμενο από την Κρινιώ Νομικού
Μόλις έκλεισα το οπισθόφυλλο από τις “Σκιές της Πανσελήνου”, το βιβλίο του Χρήστου Κεραμίδη που μόλις πριν λίγες μέρες ξεκίνησε το ταξίδι του.
Συνήθως δε γράφω “εν θερμώ”, αλλά όταν η αλήθεια και το συναίσθημα αγγίζουν βαθιά, τότε ο λόγος ρέει πηγαίος.
Γιατί αυτό είναι πάνω από όλα που ανασαίνει το βιβλίο αυτό. Την αλήθεια ενός ευαίσθητου ανθρώπου που αφουγκράζεται την ψυχή και το μυαλό του και με αυτά μιλάει, με αυτά αρθρώνει λόγο.
Η μνήμη… Αυτή που αναδύεται ολοζώντανη, αυτή που με τρυφερή αγωνία δεν πρέπει να χαθεί. Η πόλη που γεννήθηκε, το λιμάνι, η Σαμοθράκη και η Θάσος ίσια μπροστά στη θάλασσα. Η γη που γεννήθηκε και ζει. Αλλά και ο Πόντος, η γη των προγόνων. Και η Ιστορία. Γιατί αν ξεχάσεις ποιος είσαι δεν έχεις ούτε παρόν ούτε, περισσότερο, μέλλον.
Και άνθρωποι. Οι φωνές τους, το βλέμμα τους, το χνάρι, η χειρονομία ζωής τους, που, όπως λέει μια φράση του βιβλίου, “πρόλαβαν να τιμήσουν τη ζωή με την παρουσία τους”.
Τα βήματα στη ζωή. Σε μια ζωή όπως τα δικά του μάτια την βλέπουν, όπως την αφουγκραζονται με την ψυχή, τη νιώθουν με το δικό τους τρυφερό τρόπο, την ίδια και την ουσία της.
Αλλά και η ποίηση. Την ίδια την ποίηση. Το βάλσαμο και το γυμνό γυαλί της υπαρξής του. Την ίδια του τη φωνή. Κι αυτήν ακτινογραφεί. Όχι σαν ανατομία της τέχνης του, αλλά σαν άγγιγμα και χάδι, που αποκαλύπτει αυτό που είναι για εκείνον.
“…μόνο εσύ γνώριζες την πορεία σου στη μεγάλη πολιτεία
και μέσα σ’ όλα του πόνου τ’ ατυχήματα επέμενες να ζεις
Για ποιους ομως;”, ρωτά τον ποιητή, τον κάθε ποιητή, μα και τον ίδιο τον εαυτό του.
Αγαπημένες μορφές θα συναντήσεις να χαμογελούν στις σελίδες του, στους δρόμους της μνήμης, σε στιγμές ζωής. Η Βαλασία, τα τρία αγόρια που έτρεχαν στην αμμουδιά με τις ξύλινες βαρκούλες, οι φίλοι, το σπίτι του παππού. Ο πατέρας. Που έφυγε από την Τραπεζούντα με τις λέξεις τις ελληνικές, το εικόνισμα της Παναγιάς κι εκείνο το σκισμένο λευκό πουκάμισο. Και η μάνα, η κυρά Φανή. Αλλά κι εκείνη, που ενσαρκώνει την αγάπη, τον έρωτα.
Εικόνες, μνήμες ζωντανεύουν στις σελίδες, “στις σκιές της πανσεληνου”. Μα και το σήμερα. Κι αυτό ακτινογραφείται, όσο σκληρό και δύσκολο κι οδυνηρό κι αν είναι. Γιατί μόνο αν αντικρίσεις την πραγματικότητα μπορείς να λυτρωθείς. Κι ίσως και να αντέξεις. Όπως λέει και ο στίχος “με μια ελπίδα σωτήρια”.
