Χτες οι οθόνες γέμισαν λουλούδια, καρδιές, αφιερώσεις και λόγια αγάπης για τη μητέρα. Και πράγματι, η μητρότητα αξίζει αναγνώριση, τρυφερότητα και ευγνωμοσύνη. Αλλά σήμερα, κατόπιν εορτής, ίσως αξίζει να αναρωτηθούμε: για ποια μητέρα μιλάμε τελικά;
Γράφει η Λιάνα Δουτσίνη, Κοινωνική Λειτουργός
Μιλάμε για τη μητέρα που καθημερινά κρίνεται αυστηρά για κάθε της επιλογή; Για εκείνη που καλείται να είναι ταυτόχρονα δυνατή, ήρεμη, διαθέσιμη, υπομονετική, εργαζόμενη, παρούσα, «σωστή» — χωρίς να λυγίζει ποτέ; Για τη μητέρα που εξαντλείται συναισθηματικά, ψυχικά, πρακτικά και κοινωνικά, ενώ όλοι γύρω της θεωρούν δεδομένο ότι «οφείλει να τα καταφέρνει»; Πολύ συχνά, η μητέρα αντί να πλαισιώνεται, κατηγορείται. Αντί να ακούγεται, αμφισβητείται. Και ακόμη κι όταν είναι η ίδια θύμα, δεν είναι λίγες οι φορές που φορτώνεται και την ευθύνη της βίας, της αποτυχίας ή της διάλυσης μιας σχέσης. Αυτό συμβαίνει μέσα σε μια κοινωνία που απαιτεί αλλά δεν στηρίζει. Μέσα σε θεσμούς που συχνά αργούν να προστατεύσουν. Μέσα σε οικογένειες που κρίνουν πιο εύκολα απ’ όσο αγκαλιάζουν. Και κάπως έτσι, ξεχνάμε πολύ εύκολα ότι πίσω από τον ρόλο της «μαμάς» υπάρχει ένας άνθρωπος.
Ένας άνθρωπος που κουράζεται, φοβάται, αμφιβάλλει για τον εαυτό του και έχει ανάγκη από στήριξη, κατανόηση, ενδυνάμωση, σεβασμό και ουσιαστική φροντίδα — όχι μόνο μία μέρα τον χρόνο. Η μητρότητα δεν χρειάζεται εξιδανίκευση. Χρειάζεται χώρο να είναι αληθινή. Χρειάζεται μια κοινωνία που να σταματήσει να απαιτεί από τις μητέρες να αντέχουν τα πάντα σιωπηλά, που να μη θεωρεί φυσιολογική τη διαρκή εξάντληση και αυτονόητη την ασταμάτητη αυτοθυσία. Γιατί οι μητέρες δεν χρειάζονται μόνο ευχές. Χρειάζονται συμμάχους. Και ίσως το μεγαλύτερο δώρο προς μια μητέρα να μην είναι τα λουλούδια, οι αναρτήσεις ή οι όμορφες λέξεις. Ίσως να είναι το να της επιτρέψουμε επιτέλους να αναπνεύσει. Να μην απολογείται διαρκώς. Να κάνει ό,τι μπορεί χωρίς να συνθλίβεται από τις απαιτήσεις όλων. Να την αφήσουμε ήρεμη να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: να αγαπά ακούραστα.
