Πρόσφατα, η κοινή γνώμη της πόλης και της περιοχής μας ενημερώθηκε για την συνταξιοδότηση της Συντονίστριας Διευθύντριας του Α΄ Παθολογικού Τμήματος του Νοσοκομείου μας κυρίας Περσεφόνης Παπαδοπούλου, από ένα άκρως συγκινητικό δημοσίευμα της ΠΡΩΙΝΗΣ, το οποίο διακατέχονταν από απεριόριστο σεβασμό στο πρόσωπό της αλλά παράλληλα έκανε αναφορά στη συμβολή της στη θεμελίωση της σύγχρονης Ογκολογίας στη Καβάλα. Στις επόμενες γραμμές, θα προσπαθήσω να σκιαγραφήσω κάποιες άγνωστες – για το ευρύ κοινό – πτυχές της προσωπικότητάς της που βασίζεται στη συμπόρευσή μας για δύο και πλέον δεκαετίες στην Α΄ Παθολογική Κλινική του Νοσοκομείου μας.
του Ξενοφώντα Κ. Κροκίδη
Παθολόγου
Διευθυντή Παθολογικού Τομέα
Γενικού Νοσοκομείου Καβάλας
Αν υπάρχει μια λέξη που συμπυκνώνει τη λειτουργία της Α΄ Παθολογικής Κλινικής, επί των ημερών της Φόνης Παπαδοπούλου, αυτή είναι η λέξη ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ. Είμασταν όλοι μαζί, γιατροί (ειδικοί και ειδικευόμενοι), νοσηλευτές/τριες, προσωπικό καθαριότητας και άλλοι, τόσο στις χαρές (γεννήσεις, βαπτίσεις, γάμοι), όσο και στις λύπες (κηδείες) συναδέλφων, συγγενών ή προσφιλών μας προσώπων. Η ονομαστική γιορτή και τα γενέθλια του κάθε μέλους της οικογένειάς μας, είχε μια ξεχωριστή αντιμετώπιση. Η επιστροφή μας από κάποιο ολιγοήμερο η πολυήμερο ταξίδι συνοδευόταν πάντα από κάποιο αναμνηστικό η συμβολικής σημασίας δώρο, όπως ακριβώς κάνουμε και με τα μέλη των οικογενειών μας. Δε θα ξεχάσω βέβαια τα «τρικούβερτα γλέντια» που κάναμε κάθε αρχή του χρόνου, κατά τη διάρκεια της κοπής της πίτας της Κλινικής, όπου δινόταν σε όλους μας η δυνατότητα να ξεδιπλώσουμε και άλλα ταλέντα μας. Επίσης, αν υπήρχε ένας και μόνος επιθετικός προσδιορισμός με τον οποίο θα χαρακτήριζα την καθημερινότητα της Α΄ Παθολογικής Κλινικής, αυτός θα ήταν η λέξη «ΖΩΝΤΑΝΗ» Κλινική. Σαν «μάνα του λόχου» ρύθμιζε έγκαιρα τη συμμετοχή, όχι μόνο των γιατρών (ειδικών και ειδικευόμενων) αλλά και νοσηλευτριών, σε Συνέδρια, Συμπόσια, Ημερίδες στην Ελλάδα και το εξωτερικό, τόσο για την επιμόρφωσή μας, όσο και για την παρουσίαση εργασιών που είχαν εκπονηθεί από την Κλινική μας. Ο ενθουσιασμός και η δίψα για μάθηση των γιατρών της Κλινικής, καταδεικνύεται από το γεγονός ότι τα Μετεκπαιδευτικά Μαθήματα πραγματοποιούνταν εκτός ωραρίου, τις απογευματινές ώρες, προκειμένου να μην παρεμποδίζεται η πρωινή λειτουργία της Κλινικής. Μάλιστα, ο εισηγητής του κάθε μαθήματος φρόντιζε εκτός από τις διαφάνειες, να προετοιμάσει και έντυπες σημειώσεις για τους συμμετέχοντες στο μάθημα.
Δύο πράγματα που διαχρονικά απεχθάνεται η Φόνη, τόσο ως γιατρός, όσο και ως άνθρωπος είναι το ΨΕΜΑ και η ΤΕΜΠΕΛΙΑ. Εξοργιζόταν όταν – σπάνια – διαπίστωνε ότι ένας συνεργάτης της την απέκρυπτε την αλήθεια, ενώ ήταν «αλλεργική» με την οκνηρία κάποιων ελάχιστων συνεργατών της, όλα αυτά τα χρόνια που ασκούσε χρέη Διευθύντριας της Α΄ Παθολογικής Κλινικής του Νοσοκομείου μας. Φρόντιζε βέβαια η ίδια να δίνει το παράδειγμα, με την εργατικότητα, την ευθύτητά της και τη ζωντάνια της. Αναφέρθηκα ήδη στην εισαγωγή μου, στη σημαντική συμβολή της Φόνης Παπαδοπούλου στη θεμελίωση της σύγχρονης Ογκολογίας στο Νοσοκομείο Καβάλας. Υπήρξαν βέβαια και Συνάδελφοι που δειλά – δειλά είχαν ξεκινήσει Χημειοθεραπείες πριν από αυτήν, αλλά η Φόνη μετά την Μετεκπαίδευσή της στο Θεαγένειο αφοσιώθηκε και στους ογκολογικούς ασθενείς της περιοχής μας, προσφέροντάς τους σύγχρονες θεραπείες σε έναν ομολογουμένως αξιοπρεπή χώρο που είχε διαμορφωθεί στον πρώτο όροφο του Σανατορίου.
Η πολυετής θητεία της Φόνης Παπαδοπούλου στο Γενικό Νοσοκομείο Καβάλας άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα με τις αμέτρητες χιλιάδες παθολογικών και ογκολογικών ασθενών που νοσήλευσε και αντιμετώπισε, καθώς επίσης και με τις εκατοντάδες νέων Γιατρών που εκπαιδεύτηκαν δίπλα της και τους οποίους υπεραγαπούσε σαν «πνευματικά» της παιδιά. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι … «η υστεροφημία είναι το αποτύπωμα που αφήνουμε όταν φύγουμε. Δεν χτίζεται με λόγια αλλά με έργα, με τη στάση μας, με τον τρόπο που αγγίξαμε τις ζωές των άλλων. Δεν έχει να κάνει με φήμη προσωρινή ούτε με τίτλους που χάνονται, είναι η μνήμη που μένει» (Χάρης Πολίτης, Καθρέπτης – Η αλήθεια χωρίς φίλτρα, Εκδόσεις Διόπτρα 2026). Και πριν καταλήξω με λίγα λόγια επιλόγου, μια πολύ προσωπική εξομολόγηση. Η πορεία μου και η δράση μου στον Ιατρικό Σύλλογο Καβάλας δε θα ήταν αυτή που είναι γνωστή στους Συναδέλφους μου και στους συμπολίτες μου, χωρίς την στήριξη, θα τολμούσα να πω και την ανοχή της Φόνης Παπαδοπούλου και φυσικά του αείμνηστου Θέμη Ζεκερίδη. Σε λίγες μέρες η Φόνη Παπαδοπούλου έχει τα γενέθλιά της. Την ευχόμαστε ολόψυχα ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και ΚΑΛΑ, να χαίρεται τις κόρες της που μεγαλουργούν στα ξένα ( Αμερική, Ελβετία) και προπαντός να απολαμβάνει τις μοναδικές στιγμές με τις δύο εγγονές της, την Κλειώ και την Περσεφόνη.
