Με αφορμή τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη, η Ειρήνη Βρανά καταθέτει ένα προσωπικό κείμενο γεμάτο συγκίνηση, αλλά και έντονους προβληματισμούς για τη ζωή, την οικογένεια, την ανθρώπινη συμπεριφορά και την ανάγκη για περισσότερη ενσυναίσθηση. Μέσα από την προσωπική της προσέγγιση, αναφέρεται στις προτεραιότητες που καλούμαστε να επαναξιολογήσουμε, στον ρόλο της οικογένειας ως συστήματος, στο «Σύνδρομο της Ψηλής Παπαρούνας» και στον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία συχνά σπεύδει να κρίνει ανθρώπους και τις επιλογές τους.
Παράλληλα, η Ειρήνη Βρανά αναφέρεται στην προσωπικότητα και την προσφορά του Γιώργου Μαζωνάκη, υπογραμμίζοντας τη διακριτική του στάση απέναντι στην κοινωνική προσφορά και την ιδιαίτερη σχέση που δημιούργησε με το κοινό μέσα από τα τραγούδια και τη φωνή του. Το κείμενό της καταλήγει σε ένα προσωπικό «καλό ταξίδι» στον καλλιτέχνη, με λόγια αγάπης και σεβασμού: «Με αφορμή τον αδόκητο & αιφνίδιο θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη θέλω να μοιραστώ μαζί σας σκέψεις μου & προβληματισμούς. Ένας ξαφνικός θάνατος ενός νέου, ταλαντούχου, καταξιωμένου δημιουργού & αγαπητού ανθρώπου που προσέφερε βοήθεια χωρίς να την προβάλει το μόνο πράγμα που μου υπενθυμίζει είναι ότι : 1) δεν έχουμε άπειρο χρόνο για να ζήσουμε, 2)επαναξιολογούμαι προτεραιότητες, 3)οι οικογένειες λειτουργούν ως συστήματα, (θα σας το εξηγήσω παρακάτω), 4) το σύνδρομο της ψηλής παπαρούνας, 5) συμφέροντα πάνω από οτιδήποτε άλλο! Οπως έγραψε ο Χρόνης Μίσσιος: η ζωή μας μια φορά μας δίνεται άπαξ .. και εμείς τι την κάνουμε ; Τη σέρνουμε από δω και από κει δολοφονώντας την !
Ο ξαφνικός θάνατος λειτουργεί ως μία βίαιη αλλά απόλυτη υπενθύμιση ότι η ζωή μας έχει ημερομηνία λήξης και ο χρόνος μας είναι πολύτιμος και περιορισμένος. Οταν χάνεται μία ζωή αναπάντεχα, γκρεμίζεται η ψευδαίσθηση ότι «έχουμε καιρό» για να ζήσουμε, να αγαπήσουμε ή να πραγματοποιήσουμε τα όνειρα μας. Αυτή η συνειδητοποίηση, αν και σκληρή, μπορεί να λειτουργήσει ως καταλύτης για να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε την καθημερινότητα μας. Σταματάμε να αναβάλουμε πράγματα για το μέλλον , επαναξιολογούμε τις προτεραιότητες και δίνουμε σημασία σε όσα έχουν πραγματική αξία ( στους ελάχιστους ανθρώπους μας, στη ψυχική μας υγεία, στις στιγμές χαράς). Μην προστρέξετε αβίαστα να κρίνετε και να κατακρίνετε ότι μία ζωή με εξαρτήσεις και καταχρήσεις έχει πάντα άδοξο τέλος !
Μπείτε πρώτα στα παπούτσια κάθε Μαζωνάκη και μετά να έχετε άποψη ! Πρωτίστως σε κάθε άνθρωπο : πετυχημένο ή όχι , επώνυμο ή όχι , ταλαντούχο ή όχι , παίζει κομβικό ρόλο η οικογένεια του. Ο τρόπος με τον οποίο μεγάλωσε μέσα σε αυτή και πώς λειτουργεί εφ όρου ζωής.
Η οικογένεια όταν λειτουργεί με ζήλια και υπονόμευση σε ένα χαρισματικό μέλος της, μετατρέπεται από δίχτυ ασφαλείας σε τροχοπέδη. Αντί να αποτελεί το περιβάλλον που θα θρέψει και θα αναδείξει το ταλέντο ή την ιδιαιτερότητα του ατόμου, γίνεται ο πρώτος και πιο σκληρός κριτής του, προσπαθώντας συχνά να το ισοπεδώσει. Οι οικογένειες λειτουργούν ως συστήματα. Οταν ένα μέλος ξεχωρίζει «βγαίνει από το καλούπι» ή υπόλοιπη οικογένεια νιώθει ότι απειλείται η ομοιομορφία και ο έλεγχος που υπήρχε μέχρι τότε. Η επιτυχία, η ευφυΐα, η χαρισματικότητα ενός παιδιού ή αδερφού λειτουργεί ως καθρέφτης που τονίζει τις ανασφάλειες, τα απραγματοποίητα όνειρα και τις ελλείψεις των υπόλοιπων μελών. Το «Σύνδρομο της Ψηλής Παπαρούνας» είναι μία τάση της ομάδας να κόβει ή να μειώνει όποιον ξεχωρίζει, ώστε οι υπόλοιποι να παραμένουν στο ίδιο, μέτριο επίπεδο. Η υπονόμευση επιτυγχάνεται συνήθως με ψυχολογική χειραγώγηση. Πείθουν το άτομο ότι η ιδιαιτερότητα του είναι πρόβλημα, ελάττωμα ή δείγμα αλαζονείας. Το χαρισματικό αυτό άτομο στοχοποιείται ως η πηγή όλων των προβλημάτων της οικογένειας, επειδή δεν συμμορφώνεται με τις χαμηλές προσδοκίες τους. Σε τέτοιες περιπτώσεις, το χαρισματικό αυτό άτομο αναγκάζεται συχνά να αναζητήσει τρόπους & ανθρώπους ώστε να βρει την υποστήριξη που χρειάζεται για να ανθίσει. Σε περιβάλλοντα με έντονη ψυχολογική πίεση, υπονόμευση και απόρριψη, οι εξαρτησιογόνες ουσίες λειτουργούν συνήθως ως ένας δυσλειτουργικός μηχανισμός διαχείρισης του ψυχικού πόνου. Οταν καταλάβουμε ότι η χρήση ουσιών σε αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι δείγμα «κακού χαρακτήρα» η «αδυναμίας» , αλλά μία κραυγή απόγνωσης και ένας απελπισμένος τρόπος για να αντέξουν ένα αφόρητο ψυχικό πόνο!
Σε καμία περίπτωση δεν συμφωνώ με αυτή την αντίδραση, απλά την κατανοώ και πάντα βλέπω συνολικά το πρόβλημα. Είναι εξοργιστικό και δείχνει τεράστια έλλειψη σεβασμού & ενσυναίσθησης να το παίζουν όλοι κριτές , δικαστές και ψυχολόγοι ! Είναι πολύ πιο εύκολο να αναλύεις και να καταδικάζεις τις επιλογές ή τις αδυναμίες κάποιου, όταν δεν έχεις περπατήσει ποτέ στο δικό του δύσκολο δρόμο. Είναι επίσης, εύκολο να κρίνεις τους άλλους, αλλά δύσκολο να κρίνεις τον εαυτό σου! Γιατί η αυτοκριτική απαιτεί πνευματική ωριμότητα και γιατί είναι πολύ πιο εύκολο να κρίνεις παρά να καταλάβεις. Οπως πολύ ορθά είπε η Μητέρα Τερέζα: αν κρίνεις τους ανθρώπους, δεν έχεις χρόνο να τους αγαπήσεις. Δυστυχώς ο κόσμος είναι γεμάτος κριτές, αλλά άδειος από ανθρώπους που προσφέρουν χέρι βοήθειας. Ο Μαζώ ήταν ένας άνθρωπος ταπεινός, χωρίς να διατυμπανίζει τις αγαθοεργίες του, χωρίς να περιμένει ανταλλάγματα, ήταν μία «αθόρυβη προσφορά» που συνδεόταν με τη ψυχική του ηρεμία και όχι την κοινωνική του αποδοχή. Οι πραγματικοί άγγελοι στη ζωή δεν έχουν φτερά. Τις περισσότερες φορές έχουν απλά αθόρυβα βήματα. Καλό ταξίδι στο φως Γιώργο μας ! Δεν υπάρχει ευαίσθητος & ερωτευμένος άνθρωπος που να μην βρήκε θαλπωρή στα τραγούδια σου, που να μην ένιωσε τη φωνή σου σαν καταφύγιο στις δικές του σιωπές. Είχες μία αυθεντική, λαϊκή δωρικότητα που άγγιζε κατευθείαν τη ψυχή, χωρίς δήθεν ευγένειες. Έφυγες νωρίς, αλλά το αποτύπωμα που άφησες στις καρδιές μας θα μείνει ανεξίτηλο. Η ζεστασιά της ψυχής σου δεν θα σβήσει από τη μνήμη μας. Ενας από τους εμβληματικούς, συγκλονιστικούς και ταιριαστούς στίχους που μιλάει ακριβώς για αυτό το παράπονο της ζωής, τη μοναξιά και την αθόρυβη ψυχή του, είναι από το τραγούδι «Ποτέ , ποτέ» Τι κι αν πέρναγα του πόνου το όριο μου , Το κρατούσα μόνο για τον εαυτό μου … Και στο ψέμα εγώ δεν χωράω, Μοναξιά μου πολύ σ’ αγαπάω … Αναπαύσου εν ειρήνη ΓΙΩΡΓΟ μας. Ας βρει η ψυχή σου τώρα τη γαλήνη που στερήθηκε στην επίγεια ζωή».
