ΘΕΣΠΙΣΗ “ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΗΜΕΡΑΣ της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ” ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ της UNESCO
Το Εκτελεστικό Συμβούλιο της Εκπαιδευτικής, Επιστημονικής και Πολιτιστικής Οργάνωσης των Ηνωμένων Εθνών, ήτοι η UNESCO, στις 14 Απριλίου 2025, μετά από πρωτοβουλία της Μόνιμης Αντιπροσωπείας της Ελλάδας στον Οργανισμό, πρότεινε με ομόφωνη απόφασή του, να ανακηρυχθεί η 9η Φεβρουαρίου του κάθε έτους ως Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας. Την ομόφωνη υιοθέτηση της απόφασης συναποδέχθηκαν 87 κράτη-μέλη του Οργανισμού που αναγνώρισαν με τον πιο εμφαντικό τρόπο τον θησαυρό που περικλείεται στην ελληνική γλώσσα.
Το Νοέμβριο του 2025, κατά τη διάρκεια των εργασιών της 43ης Γενικής Συνόδου στη Σαμαρκάνδη του Ουζμπεκιστάν, η UNESCO επικύρωσε ομόφωνα την απόφαση της για την καθιέρωση της 9ης Φεβρουαρίου ως Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας. Με τη θέσπιση αυτής της Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας καταξιώνεται ο θεμελιώδης ρόλος που διαδραμάτισε η ελληνική γλώσσα ανά τους αιώνες συμβάλλοντας ουσιαστικά στην εδραίωση τόσο του ευρωπαϊκού όσο και του παγκόσμιου πολιτισμού. Πρόκειται για διεθνή αναγνώριση της διαχρονικότητας, της οικουμενικότητας και της προσφοράς της γλώσσας μας ως θεμελιώδους πυλώνα της παγκόσμιας διανόησης και πολιτισμού.
Η 9η Φεβρουαρίου επελέγη ως ημέρα εορτασμού, διότι συμπίπτει με την επέτειο του θανάτου του Διονυσίου Σολωμού, του εθνικού ποιητή της Ελλάδας και δημιουργού του «Ύμνου εις την Ελευθερίαν». Η σύνδεση με τον Σολωμό προσδίδει έναν βαθύτερο συμβολισμό στην ημέρα, αναδεικνύοντας τη σχέση της γλώσσας με την εθνική ταυτότητα, την ελευθερία και τη λογοτεχνική δημιουργία. Η Ελληνική γλώσσα μας από τον 7ο π.Χ. αιώνα έχει μια συνεχή παράδοση που φθάνει ως την εποχή μας και έχει να επιδείξει ενότητα και συνέχεια. Η αρχαία ελληνική, η ελληνιστική κοινή, η λογία-καθαρεύουσα, η δημοτική ή νεοελληνική γλώσσα είναι διαφορετικές εξελικτικές μορφές της ίδιας γλώσσας.
Στη μετακλασική Ελληνιστική Περίοδο η ελληνική γλώσσα υπήρξε για έξι ολόκληρους αιώνες η πρώτη διεθνής γλώσσα, γλώσσα συναλλαγών πολλών λαών και συγχρόνως γλώσσα πολιτισμού. Η ελληνική γλώσσα μιλιέται αδιάλειπτα εδώ και 40 αιώνες, γράφεται με την ίδια γραφή και το ίδιο αλφάβητο επί 28 αιώνες και με την ίδια ορθογραφία επί 24 αιώνες. Είναι η γλώσσα του Ομήρου και του Θουκυδίδη, του Σοφοκλή και του Αριστοτέλη, η γλώσσα των Αγίων Γραφών, των βυζαντινών λογίων, η γλώσσα του Σολωμού και του Κάλβου, του Παλαμά, του Ελύτη, του Ρίτσου, που τεκμηριώνει και αντικατοπτρίζει τη συνέχεια του Ελληνισμού από την αρχαιότητα έως τις μέρες μας. Η ελληνική γλώσσα αποτελεί τον ακατάλυτο δεσμό της ελληνικής διασποράς με την πατρίδα.
Η ελληνική είναι η γλώσσα που σμιλεύθηκε στην έκφραση λεπτών εννοιών της φιλοσοφίας και της επιστήμης, αδρών εννοιών του πολιτικού λόγου και των πολιτειακών θεσμών, σύνθετων εννοιών του ευαγγελικού λόγου και της πατερικής θεολογίας καθώς και βαθέων στοχαστικών εννοιών του αρχαίου δράματος, της πεζογραφίας και της ποίησης. Ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ, Ζακ Μπουσάρ, υπογραμμίζει ότι καμιά άλλη γλώσσα δεν προσφέρει τέτοιο θησαυρό κειμένων σε όλους τους τομείς της διάνοιας και της δημιουργίας.
Η ελληνική γλώσσα επιβιώνει ως τις μέρες μας, στη νεότερη εκδοχή της ως μια από τις μακροβιότερες ζωντανές γλώσσες παγκοσμίως. Είναι η γλώσσα που με τον απαράμιλλο λεξιλογικό πλούτο της διευκολύνει το σημερινό χρήστη στην απόδοση απαιτητικών νοημάτων με σαφήνεια και ακρίβεια. Είναι εκπληκτικό πόσο στηρίζεται ακόμη στην Ελληνική η παγκόσμια ονοματοδοσία όρων και εννοιών των σύγχρονων θετικών επιστημών. Κάθε χρόνο Έδρες και Κέντρα Ελληνικών Σπουδών σε μεγάλα πανεπιστήμια του κόσμου, ελληνόγλωσσα γυμνάσια, λύκεια και δημοτικά στο εξωτερικό, ελληνικές παροικίες, σύλλογοι φιλελλήνων και Κέντρα πολιτισμού που διδάσκουν ελληνικά σε ενήλικες και παιδιά, διατηρούν την επαφή και τη σχέση τους με την ελληνική γλώσσα συμμετέχοντας σε καλά οργανωμένες εκδηλώσεις.
Έτσι συντελείται η επανεκτίμηση της σχέσης της ελληνικής γλώσσας με την καλλιέργεια του πνεύματος, της σκέψης και του πολιτισμού. Για αυτόν τον λόγο η ιστορική απόφαση της UNESCO είναι μεν τιμητική, αλλά και δεσμευτική.Μας επιβάλλει να συνειδητοποιήσουμε το βάρος της κληρονομιάς και της ευθύνης που αυτή συνεπάγεται. Δεν αρκεί να τη θεωρήσουμε απλώς μια επιτυχία, αλλά εντολή για δράση. Συνιστά μια δέσμευση και μία ευθύνη της ελληνικής πολιτείας, των εκπαιδευτικών θεσμών, των επιμορφωτικών συλλόγων και φορέων διότι η διατήρηση και ενίσχυση της ελληνικής γλώσσας είναι εθνικό και πολιτισμικό χρέος. Είναι επένδυση στο μέλλον, στην σκέψη μας, στην έκφρασή μας, στη δημιουργία μας.
Ο ΟΔΕΓ Καβάλας, όπως και οι απανταχού Έλληνες, υποδεχόμαστε με άμετρη υπερηφάνεια και αληθινή χαρά την ιστορική απόφαση της UNESCO. Ο Όμιλος μας, με αποφασιστικότητα, με ποιοτικούς στόχους και δράσεις ή συμπράξεις, με συμμετοχή μαθητών των σχολείων του νομού μας, θα προσπαθήσουμε για την ισχυροποίηση της ευαισθητοποίησης στην αξία της ελληνικής γλώσσας. Είναι επιβεβλημένο να υπογραμμίσουμε ότι εμείς οι Έλληνες που κληρονομήσαμε αυτή την περίφημη γλώσσα, αυτήν τη γλώσσα που κατά τον Όμηρο “είχε πλείστους τρόπους να θωπεύει την ακοήν και να γοητεύει τα πνεύματα”, αυτή τη γλώσσα που είναι το τιμαλφέστερο και αντιπροσωπευτικότερο στοιχείο της εθνικής μας ταυτότητας, είναι ΧΡΕΟΣ όλων μας, είναι εθνική υπόθεση η διαφύλαξη της, αυτού του ύψιστου αγαθού της πολιτιστικής κληρονομιάς μας.
Η Γλώσσα μας είναι η πατρίδα μας, είναι ο πολιτισμός μας, είναι η Ιστορία μας. (Καζαντζάκης)
Για τον ΟΔΕΓ Καβάλας
Η Πρόεδρος Ο Γραμματέας
Μελίνα Παπακωνσταντίνου Μάρκος Αποστολίδης
