Υπάρχουν πολλά καθημερινά παραδείγματα ως προς την τοπική και γενικότερη επικαιρότητα. Οι αιρετοί και τελικά όλοι οι άνθρωποι, προβάλλουν τα καλά νέα. Αντίθετα τα δυσάρεστα νέα ή και νέα τους, τα κρύβουν. Αυτή η διαδικασία που ισχύει ειδικά στην Ελλάδα κι είναι κάτι σαν άγραφος νόμος, ήταν η βασική ερώτηση στην κ. Στέλλα Αργυρίου. Το θέμα της συζήτησης μαζί της.
Η συνέντευξη
Ερ: Όλοι μας δίνουμε μια μεγάλη προτεραιότητα στα καλά νέα. Ειδικά όταν μας αφορούν. Τα διαδίδουμε αμέσως. Αντίθετα όταν τα νέα δεν είναι καλά, τα κρύβουμε, μη τυχόν και τα μάθει κανείς. Γιατί γίνεται αυτό;
Απ: Σίγουρα δίνουμε συχνά προτεραιότητα στα καλά νέα. Γιατί τα καλά νέα μας προσφέρουν ασφάλεια, μας προσφέρουν αποδοχή και σίγουρα μας προσφέρουν μια αίσθηση ελέγχου. Ενώ τις περισσότερες φορές τα άσχημα νέα μας εκθέτουν συναισθηματικά. Από ψυχολογική σκοπιά υπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι. Είναι σίγουρα ο φόβος της ευαλωτότητας. Δεν θέλουμε οι άλλοι να μας δουν αδύναμους. Να καταλάβουν ότι είμαστε αδύναμοι. Είναι πολλές φορές η ανάγκη της κοινωνικής αποδοχής. Είναι πολύ πιο εύκολο -όπως καταλαβαίνετε- να μοιραστούμε μια επιτυχία από το να μοιραστούμε μια αποτυχία. Είναι και μια αυτοπροστασία. Αποφεύγοντας να μιλήσουμε για κάτι δυσάρεστο, προσπαθούμε μ’ αυτόν τον τρόπο να αποφύγουμε και τα συναισθήματα που προκαλούνται. Αυτός είναι και ένας μηχανισμός άμυνας στη ψυχολογία. Τελευταίο και πολύ σημαντικό είναι και ο φόβος κριτικής. Μερικές φορές μας φοβίζει πάρα πολύ η αντίδραση των άλλων.
Ερ: Πρέπει φυσικά να είμαστε δίκαιοι στα νέα. Είτε είναι καλά, είτε είναι άσχημα.
Απ: Έχουμε ζήσει όλοι στις παρέες μας που κάποιος έρχεται και βάζει έναν όρο λέγοντας : «μην μου πείτε τίποτα άσχημο, δεν είμαι σε αυτή την αίσθηση, δεν έχω αυτήν τη ψυχολογία, θέλω να ακούσω μόνο καλά νέα». Αυτό σημαίνει όλα τα παραπάνω. Πραγματικά όταν μοιραζόμαστε μόνο τα καλά νέα και κρύβουμε συστηματικά τα δύσκολα, δημιουργούμε μια εικόνα ζωής η οποία δυστυχώς δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
Ερ: Αυτά γίνονται μόνο στους Έλληνες ή σε όλο τον κόσμο;
Απ: Στις 13 Οκτωβρίου στη Φινλανδία έχουν ορίσει την παγκόσμια ημέρα αποτυχίας. Εδώ στην Ελλάδα ούτε να το διανοηθούμε! Έχει λοιπόν να κάνει και με την κουλτούρα μας αλλά έχει να κάνει και με το κομμάτι της ψυχολογίας. Υπάρχει και μια σημαντική διαφορά. Είναι άλλο το προστατεύω την ιδιωτικότητα μου και άλλο το παρουσιάζω μια πραγματικότητα από την οποία έχω αφαιρέσει ότι με δυσκολεύει. Πολλές φορές στα social όλοι μας είμαστε πολύ ευτυχισμένοι, πολύ χαρούμενοι, πολύ επιτυχημένοι. Δεν ποστάρει κανένας τη δυσκολία του, τη στιγμή που είναι κάτω, τη στιγμή που ζορίζεται, τη στιγμή που κλαίει. Οπότε, για μένα ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι έχουμε μάθει να μοιραζόμαστε την επιτυχία αλλά να ντρεπόμαστε για τη δυσκολία. Ενώ και τα δυο είναι εξίσου ανθρώπινα και μπορεί πολύ εύκολα να συνυπάρξουν.
