Δεν συνηθίζω να κάνω τέτοια ποστ, όμως αυτή τη φορά νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ κάτι που προέκυψε από δική μου εμπειρία και με έκανε να σκεφτώ. Δεν σκοπεύω να εκφράσω κάποια “γραμμή”. Η άποψη που ακολουθεί είναι αποκλειστικά προσωπική. Η Καβάλα είναι σαν εκείνον τον έρωτα που σε τρελαίνει: σε μαγεύει με το βλέμμα της κι ύστερα σε πετάει στο χάος.
Κείμενο του Γιώργου Καρατζιώτη
Ζω Αθήνα. Αύγουστο πάντα βρίσκομαι στην Καβάλα. Για μένα το τελετουργικό είναι πάντα ίδιο: βουτιά στη θάλασσα, αλάτι στο δέρμα, κι ύστερα ένας τρελός χορός μέσα στους δρόμους της για ένα πάρκινγκ κοντά στο πατρικό μου. Κάνω γύρους σαν δορυφόρος που έχασε την τροχιά του. Και συχνά παρκάρω τόσο μακριά, σε άλλη γειτονιά ,που κι εγώ ο ίδιος δεν μπορώ να το πιστέψω.
Το κυκλοφοριακό δεν είναι απλό «θέμα». Είναι η πρώτη χειραψία της πόλης – και είναι κρύα, άβολη, γεμάτη εκνευρισμό. Όλοι ξέρουμε: η Καβάλα δεν σχεδιάστηκε για να σηκώνει τόσα αυτοκίνητα, ειδικά τον Αύγουστο. Αλλά κάθε χρόνο ακούμε τα ίδια: μελέτες, λύσεις, υποσχέσεις. Στην πράξη;
Μένουμε να στριφογυρίζουμε. Ποιος λογοδοτεί για το ότι η πόλη ζει μόνιμα σε μποτιλιάρισμα; Κι ύστερα, το άλλο σίριαλ: η πλατεία Καπνεργάτη. Εννιά παρατάσεις, 3μιση χρόνια καθυστέρηση, και τώρα η δέκατη –«τελευταία».
Αλήθεια τώρα; Μια πλατεία να κρατάει περισσότερο από μια ολόκληρη πανδημία; Μιλάμε για ανάπλαση, αλλά οι εικόνες είναι πάντα ίδιες: μπετά, κορδέλες, σκαλωσιές. Τα περίφημα βιοκλιματικά φυτά, το συντριβάνι, τα «έξυπνα» παγκάκια;
Ποιος λογοδοτεί που η καρδιά της πόλης χτυπάει ακόμα πίσω από μαντρότοιχους; Παντού το ίδιο ερώτημα – ποιος; Στους δρόμους, στις πλατείες, στον πολιτισμό. Κι η απάντηση; Σιωπή. Οι πολίτες κουβαλάνε την ταλαιπωρία, κι οι υπεύθυνοι κρύβονται πίσω από παρατάσεις και χαρτιά.
Η Καβάλα δεν είναι μια τυχαία πόλη. Είναι μια πόλη που μπορεί να γίνει πρότυπο. Είναι η πόλη που λάμπει από φυσική ομορφιά και δυστυχώς βουλιάζει από ανθρώπινη ανευθυνότητα γιατί κανείς δεν λογοδοτεί! Όλοι υπόσχονται, όλοι μεταθέτουν ευθύνες, όλοι κρύβονται πίσω από επιτροπές, εγκρίσεις και παρατάσεις.
Και στο τέλος, οι μόνοι που πληρώνουν είναι οι πολίτες: με χαμένο χρόνο, χαμένες ευκαιρίες, χαμένη υπομονή. Καβάλα μου αξίζεις καλύτερα! Αξίζεις δήμους που να δουλεύουν, έργα που να ολοκληρώνονται, πολιτισμό που να ανθίζει.
Όχι δημοτικές αρχές που φωτογραφίζονται, εργολάβους που κερδίζουν χρόνο και θεσμούς που στήνουν θέατρα γραφειοκρατίας. -Και ναι…βάζω και την τωρινή Δημοτική Αρχή μέσα. Μπορείτε να το αλλάξετε το αφήγημα .Έχετε τρία χρόνια μπροστά σας! Ποτέ δεν είναι αργά! Η Καβάλα αξίζει να αγαπηθεί ολοκληρωτικά. Όπως και στον καθένα μας.
