Το βράδυ της περασμένης Τρίτης, επιστρέφοντας από τη βόλτα του, ο άντρας μου μ’ ενημέρωσε ότι μεταξύ της οικοδομής μας και της διπλανής, πάνω στο πλακόστρωτο ενός στεγασμένου ιδιωτικού γκαράζ, βρισκόταν ένας τραυματισμένος γλάρος με σπασμένο το αριστερό φτερό του. Ο γιος του γείτονα επί διήμερο τον τάιζε ψωμί ωστόσο δεν μπορούσε να τον πιάσει.
Επειδή η κατάσταση ήταν σοβαρή κι επειδή σαφώς και με το ψωμί ο γλάρος δεν θα γίνονταν καλά, αναζητήσαμε άμεσα στο google τα τηλέφωνα φιλοζωικού συλλόγου της περιοχής που ασχολείται και με την άγρια πανίδα. Το μεν σταθερό λειτουργούσε μόνο 10:00 – 13:00, ενώ το κινητό που ήταν καταχωρημένο στο όνομα του υπευθύνου δεν απαντούσε. Στείλαμε μήνυμα γράφοντας: «Έκτακτη ανάγκη. Γλάρος με σπασμένο φτερό στην Πέραμο. Μπορείτε να μας βοηθήσετε;»
Το μεσημέρι της Τετάρτης, γύρισα από τη δουλειά και διαπίστωσα ότι τίποτε δεν είχε γίνει για τον τραυματία. Ο μεν «υπεύθυνος» δεν ανταποκρίθηκε καν, ο δε γλάρος ήταν κουρνιασμένος και καταβεβλημένος σε μια σκιά, στο υπαίθριο κοινόχρηστο πάρκινγκ των οικοδομών μας. Αποφάσισα να αναλάβω δράση πριν ο δόλιος γλαράκος χειροτερέψει και το έχω βάρος στη συνείδησή μου.
Από το αφεντικό μου πήρα το κινητό του Άρη Χρηστίδη που έχει σώσει πολλά άγρια πουλιά κι επικοινώνησα άμεσα μαζί του. Ο άνθρωπος μου είπε: «Θα βρίσκομαι στο ΙΝΑΛΕ μέχρι τις 15:00. Αν καταφέρεις να τον πιάσεις και να μου τον φέρεις θα αναλάβω τη φροντίδα του».
Αδιαφορώντας για τις ειρωνείες του άντρα μου, («Σιγά να μην τον πιάσεις…», «Σιγά να μην καθίσει ο γλάρος να σε περιμένει…», «Σιγά να μη σ’ αφήσει να τον αιχμαλωτίσεις και να τον πας μέχρι το ΙΝΑΛΕ…»), έτρεξα και προμηθεύτηκα μια μακρόστενη ευρύχωρη κούτα. Προσπάθησα να τον πλησιάσω, αλλά ο γλαράκος φοβισμένος και πονεμένος άρχισε να τρέχει. Επί 10λεπτο κυνηγιόμασταν σ’ όλο το πάρκινγκ κάτω από το ζεματιστό ήλιο. Τελικά στάθηκα τυχερή, αφού ο καημένος παραπάτησε, έγειρε πάνω σε ένα κράσπεδο κι έτσι τον έβαλα κατά το ήμισυ μέσα στην κούτα. Μ’ ένα ξύλο τον έσπρωξα μαλακά μέχρι που μπήκε ολόκληρος στην κούτα. Την έκλεισα και τοποθέτησα επάνω βαρίδια για να μην ανοίξει αφού το πουλί ήταν μεγαλόσωμο και την τράνταζε επικίνδυνα.
Η κούτα φορτώθηκε στο ΙΧ και τρέξαμε τον τραυματία μέχρι το ΙΝΑΛΕ όπου τον παραδώσαμε στα χέρια του Άρη Χρηστίδη. Αν υπήρχε έστω και μία πιθανότητα αποκατάστασης, μόνο ο συγκεκριμένος άνθρωπος θα του την εξασφάλιζε. Το ξέρω ότι θα έπρεπε να επανέρθω, να τηλεφωνήσω και να ενημερωθώ για την εξέλιξη της υγείας τους γλαράκου… Αλλά δίστασα. Φοβήθηκα. Αν τα νέα δεν ήταν ευχάριστα, αυτό θα ήταν αφάνταστα λυπηρό. Εξάλλου, στο σπίτι είχα τον γατούλη μου στα τελευταία του και δεν άντεχα άλλη πίκρα.
Εύχομαι όλα να πήγαν καλά. Για όλες τις δύσκολες καταστάσεις υπάρχουν λύσεις, αρκεί να αντιμετωπίζονται με ενδιαφέρον – υπευθυνότητα – υπομονή. Θα απευθυνθώ σε κάποιες «συμπονετικές ψυχές» που υποστηρίζουν ότι έχουμε υπερπληθυσμό γλάρων κι αν πεθάνουν και καμμιά δεκαριά…. δεν τρέχει τίποτε… και θα τους πω: Κάθε ζωντανό πλάσμα χρήζει φροντίδας και βοήθειας τη στιγμή της ανάγκης του. Κι εμείς, οι υποτιθέμενα νοήμονες άνθρωποι, είμαστε οι μοναδικοί που μπορούμε να προσφέρουμε αυτή τη βοήθεια.
ΒΟΥΛΑ ΘΑΣΙΤΟΥ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗ
