Η φθίνουσα πορεία των σχολείων μας και η ανάγκη να δούμε τους αριθμούς… αλλιώς. Κάθε Σεπτέμβρη, η μεγαλύτερη χαρά για έναν εκπαιδευτικό και έναν διευθυντή είναι να βλέπει τις αυλές γεμάτες παιδικές φωνές. Όμως, η πραγματικότητα των τελευταίων ετών μας προσγειώνει απότομα. Μέσα σε μια τριετία, είδαμε το δυναμικό του σχολείου που υπηρετώ να μειώνεται από τους 165 στους 130 μαθητές. Μια μείωση που δεν είναι απλά «στατιστική», αλλά η αποτύπωση του μεγάλου ασθενούς της χώρας μας: του δημογραφικού.
Κείμενο του εκπαιδευτικού Δημήτρη Καρακεχαγιόγλου
Στην Καβάλα, πολλά σχολεία της περιφέρειας που «σβήνουν» χρόνο με τον χρόνο. Φέτος, είχαμε τη σπάνια χαρά να δούμε μια αύξηση οργανικότητας στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Χρυσούπολης —τη γενέτειρά μου—, αλλά ξέρουμε καλά ότι πλέον τέτοια νέα θα αποτελούν την εξαίρεση. Αν δεν στηριχθούν ουσιαστικά τα νέα ζευγάρια για να κάνουν οικογένεια, αν δεν δοθούν οικονομικά και κοινωνικά κίνητρα, σε λίγες δεκαετίες θα μιλάμε για μια χώρα γερασμένη. Μέχρι τώρα, τα σχολεία μας κρατήθηκαν «ζωντανά» σε μεγάλο βαθμό χάρη στα παιδιά των μεταναστών, με πρώτη την ενσωμάτωση των αλβανικών οικογενειών, που σε ορισμένες μονάδες αγγίζουν το 50% του δυναμικού. Όμως αυτό δεν αρκεί για να λύσει το δομικό μας πρόβλημα.Μια έκκληση προς το Υπουργείο Παιδείας: Αφού οι μαθητές μειώνονται, ας δούμε αυτή την κρίση ως ευκαιρία.
Είναι ώρα το ΥΠΑΙΘΑ να αλλάξει τη φιλοσοφία των «25άρηδων» τμημάτων. Οι ανάγκες της εποχής έχουν αλλάξει δραματικά. Τα τελευταία χρόνια, οι εκπαιδευτικοί ερχόμαστε αντιμέτωποι με κατακόρυφη αύξηση μαθησιακών δυσκολιών και διάσπασης προσοχής (συχνά λόγω της αλόγιστης χρήσης της τεχνολογίας). Για να γίνει ουσιαστικό μάθημα και όχι απλή «φύλαξη», τα τμήματα πρέπει να χωρίζουν σε πολύ μικρότερους αριθμούς. Λιγότεροι μαθητές ανά τάξη σημαίνει ποιοτικότερη παιδεία, χρόνο για το κάθε παιδί ξεχωριστά και στήριξη σε όσους το έχουν πραγματικά ανάγκη. Τα σχολεία είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας μας. Αν αφήσουμε τα σχολεία της επαρχίας να μαραζώσουν, μαραζώνει το ίδιο το μέλλον της Ελλάδας.
