Η απώλεια της Μαρινέλλας σηματοδοτεί το τέλος μιας ολόκληρης εποχής για το ελληνικό τραγούδι. Μια φωνή που ταυτίστηκε με δεκαετίες δημιουργίας, συγκίνησης και αυθεντικής καλλιτεχνικής έκφρασης σίγησε, αφήνοντας πίσω της ένα δυσαναπλήρωτο κενό, αλλά και μια σπουδαία παρακαταθήκη που θα συνοδεύει για πάντα το συλλογικό μας βίωμα. Στη μνήμη της, έρχονται αναπόφευκτα στιγμές όπου το κοινό είχε την ευκαιρία να τη ζήσει από κοντά, σε όλο το μεγαλείο της σκηνικής της παρουσίας. Στις 23 Ιουνίου 2011 στο Δημοτικό Στάδιο «Ανθή Καραγιάννη» είχε φιλοξενηθεί η μουσικοχορευτική παράσταση «Μαρινέλλα-Το Μιούζικαλ», των Θανάσης Παπαθανασίου και Μιχάλης Ρέππας σε σκηνοθεσία Σταμάτης Φασουλής. Μια παραγωγή που δεν αποτέλεσε απλώς ένα ακόμη καλλιτεχνικό γεγονός, αλλά μια ζωντανή αναδρομή στη διαδρομή της «μεγάλης Κυρίας», η οποία, ακόμη και τότε, απέδειξε πως ο χρόνος δεν στάθηκε ποτέ ικανός να αγγίξει την ένταση, τη λάμψη και τη μοναδικότητα της παρουσίας της.
Ουδεμία σχέση δεν έχει η αναγραφόμενη ημερομηνία γέννησης στην ταυτότητα της Μαρινέλλας με την εικόνα που αντίκρισε το βράδυ της Πέμπτης το κοινό της Καβάλας, που αν και λιγοστό συγκριτικά με το ειδικό βάρος της φιλοξενούμενης, ωστόσο απόλαυσε μια παρουσία και μία φωνή αναλλοίωτη στο πέρασμα του χρόνου. Αυτό τουλάχιστον μπορώ να το βεβαιώσω προσωπικά, αφού ήμουν στο αρχαίο θέατρο Φιλίππων το Σάββατο 10 Ιουλίου 2004, όταν η μεγάλη Κυρία της ελληνικής μουσικής σκηνής είχε δώσει μια αξέχαστη συναυλία. Η αλήθεια ήταν πως την είχα αποθυμήσει σφοδρά και κυριότερα ένιωθα περιέργεια να διαπιστώσω τις αλλαγές που θα είχαν σημειωθεί στο μεσοδιάστημα. Όσο κι αν ακούγεται παράλογο, ένιωσα πως ούτε ημέρα δεν είχε περάσει από πάνω της. Αυτή η γυναίκα έχει κάνει φίλο της και σύμμαχο το χρόνο, ο οποίος την υπηρετεί πιστά και της φέρεται με τον πλέον ευγενικό τρόπο.
Εκμεταλλεύθηκα επομένως την ευκαιρία που μου δόθηκε και βρέθηκα στο πέταλο του δημοτικού σταδίου «Ανθή Καραγιάννη», από όπου την είδα και την άκουσα ξανά. Όχι ότι μου άρκεσαν οι δύο ώρες διάρκειας της εμφανώς πολυέξοδης παραγωγής «Μαρινέλλα – Το Μιούζικαλ», που κάνει καλοκαιρινή περιοδεία σε όλη την Ελλάδα. Παρόλα αυτά, η Μαρινέλλα κατάφερε σ’ αυτό το σύντομο διάστημα να μας ταξιδέψει με κάποια ενδεικτικά κομμάτια του ανεξάντλητου ρεπερτορίου της, σε παλιές κι όμορφες εποχές. Τότε που οι στίχοι και οι μελωδίες είχαν αξία, καταγράφονταν στο υποσυνείδητο του κόσμου με αποτέλεσμα να υπάρχουν ζωντανά μέχρι σήμερα.
Το Μιούζικαλ θεωρείται ως ένα από τα πιο εμπορικά και ευχάριστα θεάματα. Αποτελείται από μουσική, χορό και θέατρο. Ονομάζεται επίσης και μουσικοχορευτική παράσταση. Έτσι χαρακτήρισαν την παραγωγή της Ελληνικής Θεαμάτων ΑΕ, που παίχθηκε σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, απέσπασε θερμότατες κριτικές και θεωρήθηκε μια μεγάλη εμπορική επιτυχία. Η μουσική θεατρική παράσταση «Μαρινέλλα – Το Μιούζικαλ» διατρέχει τις δεκαετίες από το ‘50 μέχρι σήμερα και αφηγείται την ιστορία τριών γυναικών. Δύο φανταστικών και μίας πραγματικής. Της Κυριακής Παπαδοπούλου, περισσότερο γνωστής και ως Μαρινέλλα. Ένα όνομα που της δόθηκε χωρίς η ίδια να το θέλει, σύμφωνα τουλάχιστον με τα όσα αποκάλυψε στο κοινό, αφηγούμενη ορισμένες πτυχές της ζωής και της καριέρας της.
ΤΑ ΥΠΕΡ & ΤΑ ΚΑΤΑ
Αν κληθώ να σχολιάσω το επιτυχημένο αποτέλεσμα της προσπάθειας των συντελεστών, ειλικρινά θα δυσκολευθώ. Το θέαμα που παρακολούθησα ήταν μεν διαφορετικό, αλλά κινούνταν σε δύο επίπεδα. Το ένα εξ αυτών ήταν απολύτως απολαυστικό, ενώ το δεύτερο εντελώς απογοητευτικό. Ποια ήταν τα στοιχεία που με συνάρπασαν; Η Μαρινέλλα, η Μαρινέλλα και φυσικά η Μαρινέλλα! Επίκεντρο των πάντων και πάνω από υποστηρικτικούς ηθοποιούς, σκηνικά, κοστούμια, σκηνοθεσία κι οτιδήποτε άλλο. Τίποτε δε μπορεί να υποσκελίσει τη λάμψη που εκπέμπει και τίποτε δεν χρειάζεται ώστε να την πλαισιώσει. Αρκεί ένα σανίδι για να πατά, μια ορχήστρα για να παίζει μουσική κι εκείνη για να σκορπά γύρω τη μελωδία της.
Βεβαίως, όταν σου αναγνωρίζεται η πολυτέλεια να συνεργαστείς με τη μεγάλη Κυρία και το μπάτζετ της παραγωγής δε φείδεται χρημάτων, τότε το καθήκον της σκηνοθεσίας μάλλον εύκολο αποδεικνύεται! Έτσι δεν είναι κ. Φασουλή; Για την ιστορία οφείλω να συμπληρώσω ότι τα έξυπνα σκηνικά ήταν του Γιώργου Γαβαλά, τα όμορφα κοστούμια που απεικόνιζαν τις εποχές ήταν της Ντένης Βαχλιώτη, οι χλιαρές χορογραφίες του Δημήτρη Παπάζογλου και οι ενδιαφέροντες φωτισμοί του Λευτέρη Παυλόπουλου.
(EUROKINISSI/ÓÕÍÅÑÃÁÔÇÓ)
Ποιο ήταν το στοιχείο που με απογοήτευσε οικτρά; Οι άθλιοι και υποτυπώδεις διάλογοι του διάσημου συγγραφικού διδύμου των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα, που θα μπορούσε να τους είχε γράψει καλύτερα ακόμη κι ένα παιδί του δημοτικού. Στο καστ του μιούζικαλ εκτός από τη Μαρινέλλα συμμετείχαν ο Αντώνης Λουδάρος που μας αποκάλυψε μια θαυμάσια φωνή, ο ταλαντούχος Λάμπης Λιβιεράτος που επέστρεψε στην ενεργό δράση, η πάντα εκνευριστική λόγω φωνής και πόζας Κατερίνα Παπουτσάκη και η άχρωμη Τζένη Μπότση. Για τα δικά μου μάτια, όλοι αυτοί ήταν απλές σκιές που περνούσαν δίπλα της και κάτι αδιάφορο για εμένα όσα έλεγαν.
ΜΙΑ ΦΩΝΗ … ΑΤΟΦΙΟ ΧΡΥΣΑΦΙ
Μάλλον δε χρειάζεται να διευκρινίσω την τεράστια αδυναμία που τρέφω για τη Μαρινέλλα, ύστερα από όλα όσα έγραψα πιο πάνω. Μάλλον δε χρειάζεται να διευκρινίσω ότι σέβομαι την πορεία της, λατρεύω τα τραγούδια της κι αρέσκομαι να τη βλέπω τόσο ζωντανή κι απαστράπτουσα, να χορεύει και λικνίζει τα χέρια της μ’ εκείνο το μοναδικό τρόπο. Ίσως και να μη χρειάζεται καν να περιγράψω την εναλλαγή των δώδεκα φορεμάτων που χρησιμοποίησε η Κυρία και όλα έφεραν τη «σφραγίδα» της. Εξάλλου, η γκαρνταρόμπα της ως γνωστό ακολουθεί το προσωπικό της ιδιαίτερο στιλ που αναγνωρίζεται πολύ εύκολα.
Σε εκείνο όμως που θέλω να σταθώ είναι το χρυσάφι της φωνής, το θείο δώρο που απλόχερα το μοιράζεται με το πιστό κοινό της εδώ και χρόνια. Ούτε μια οκτάβα δεν έχει υποχωρήσει η δύναμη της, δεν έχει αλλοιωθεί στο ελάχιστο και παραμένει ικανή να εισχωρήσει στο βαθύτερο εγώ του καθένα. Όσο κι αν ανεβάζουμε την ένταση του στερεοφωνικού για ν’ ακούσουμε τις μεγάλες επιτυχίες της, όσο κι αν ανατρέχουμε στα βιντεάκια του YouTube για να την απολαύσουμε, με τίποτε δε μπορεί να συγκριθεί το ρίγος που προκαλεί η ζωντανή της παρουσία. Αν σ’ αυτή προσθέσουμε τις θαυμάσιες ενορχηστρώσεις του Αλέξιου Πρίφτη, ο οποίος διεύθυνε αψόγως την 6μελη ορχήστρα, συμπεράνουμε το αποτέλεσμα που γέμισε τη νύχτα της Πέμπτης.
Η «βιονική» Μαρινέλλα όπως την αποκάλεσε η Σοφία, αφηγήθηκε, αυτοσαρκάστηκε, τραγούδησε και κράτησε για το κλείσιμο του μιούζικαλ ένα κομμάτι που εκείνη τη στιγμή έδεσε περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο.
«Και καλύτερα
θα λέμε αύριο καλύτερα
που δεν αφήσαμε τον χρόνο
να πληγώσει την αγάπη αυτή
Και καλύτερα
και για τους δυο μια ώρα αρχύτερα
που τελειώνουμε σαν φίλοι
που αγαπηθήκαν πολύ»….. τραγούδησε σεγκονταρισμένη από το υπόλοιπο καστ, μας ευχαρίστησε, μας χαιρέτησε και χάθηκε πίσω από τη βελούδινη κουρτίνα της σκηνής….. Αφήνοντας πίσω το κοινό, όλους εμάς, να αναλογιζόμαστε πόσα χρόνια κρατά η σχέση αμοιβαίας αγάπης με τη μεγάλη Κυρία και να προσδοκούμε ήδη την επόμενη φορά που θα ξανασυναντηθούμε!
ΒΟΥΛΑ ΘΑΣΙΤΟΥ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΠΡΩΙΝΗ» 24/6/2011
