Αγαπητέ κ. Αρβανιτόπουλε, είναι αλήθεια ότι το άρθρο σας «Οι κακοί μας γείτονες», που διάβασα στην ΠΡΩΙΝΗ, με ξάφνιασε δυσάρεστα. Αναφέρετε ότι εμείς οι Καβαλιώτες «καταχεριάζουμε» τους Βαλκάνιους. Ειλικρινά δεν ξέρω πώς έπεσε στην αντίληψή σας κάτι τέτοιο. Εκτός αν, για να αμβλύνετε την κατακραυγή που υπάρχει για τη συμπεριφορά των Βουλγάρων, βάζετε στο ίδιο καλάθι και τους άλλους Βαλκάνιους.
Κάνετε λάθος, κύριε Αρβανιτόπουλε. Άλλο οι Ρουμάνοι και οι Σέρβοι και άλλο οι Βούλγαροι. Οι πρώτοι σέβονται τον τόπο μας, τους κατοίκους του και τους κανόνες που λειτουργούν στην Πολιτεία. Για τον λόγο αυτόν τούς αποδεχόμαστε και τους σεβόμαστε. Το Έθνος των Ελλήνων έμαθε να ζει με τους ξένους και να τους αποδέχεται πάντα με αγάπη. Εξάλλου, ταξιδιάρης λαός είμαστε. Έτσι ζήσαμε χιλιάδες χρόνια και το αποτύπωμά μας υπάρχει σε κάθε μέρος του πλανήτη. Οι Βούλγαροι, στην πλειοψηφία τους, κατεβαίνουν με την αίσθηση ότι αυτά τα μέρη τούς ανήκουν. Αυτή η θέση, δυστυχώς, είναι και θέση του οργανωμένου, επίσημου κράτους τους. Έτσι μεγαλώνουν. Αυτά τους διδάσκουν στα βιβλία τους. Αυτούς τους χάρτες έχουν κρεμασμένους στους τοίχους τους. Με αυτήν τη γαλούχηση μεγάλωσαν. Το ότι αυτή η αντίληψη δεν έχει επηρεάσει την πλειοψηφία τους θα ήταν ευχής έργον. Όμως αποδεικνύεται περίτρανα από τον τρόπο συμπεριφοράς μιας μεγάλης μερίδας τους απέναντι στους Έλληνες και στους κανόνες της Πολιτείας μας. Αυτά καταγγέλλουμε, κ. Αρβανιτόπουλε, και αυτά ζητούμε να αλλάξουν. Φαντάζεστε τι θα συμβεί και με τους Τούρκους, που έβαλαν στα σχολικά τους βιβλία τη «Γαλάζια Πατρίδα» της φαντασίας τους, μεθαύριο! Σωστά φέρνετε στη μνήμη μας τη δεκαετία του ’90. Να σας θυμίσω, λοιπόν, κάποια οικονομικά στοιχεία της βουλγαρικής οικονομίας την εποχή εκείνη.
Τον Μάρτιο του 1990 η χώρα αυτή κήρυξε μορατόριουμ χρέους. Ακολούθησε πλήρης κατάρρευση της παραγωγής και κατακόρυφη πτώση του ΑΕΠ, με το κατά κεφαλήν εισόδημα να φτάνει στα 1.360 δολάρια τον χρόνο. Άδεια ράφια και μεγάλη ανεργία. Η εγκληματικότητα και η πείνα παντού. Είχαν καταρρεύσει στη χώρα όλες οι αξίες, ηθικές και κοινωνικές. Σε αυτή, λοιπόν, τη συγκυρία, σε μια περίοδο που οι δυτικοευρωπαϊκές εταιρείες απέφευγαν τη χώρα λόγω της πολιτικής αστάθειας και του υψηλού ρίσκου, η Ελλάδα και οι Έλληνες επιχειρηματίες αναδείχθηκαν γρήγορα σε κορυφαίους ξένους επενδυτές στη Βουλγαρία. Εκατοντάδες μικρές επιχειρήσεις προσέφεραν δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας και τα παραγόμενα προϊόντα εξάγονταν από τη χώρα στο εξωτερικό, με το ανάλογο κέρδος. Στη μεγάλη, δε, κρίση υπερπληθωρισμού του 1996-97, πάλι η μεγάλη απόβαση των ελληνικών τραπεζών και των μεγάλων εταιρειών έσωσε χιλιάδες θέσεις εργασίας και στήριξε τη δοκιμαζόμενη οικονομία της Βουλγαρίας. Αυτά έγιναν τη δεκαετία του 1990. Οι Έλληνες επιχειρηματίες ανέλαβαν τα ρίσκα σε μια ρημαγμένη χώρα και συνέβαλαν ουσιαστικά στην οικονομική της ανάκαμψη. Ασφαλώς δεν έγινε η «Ελληνοποίηση» της Βουλγαρίας, γιατί τα δικά μας σύνορα προς Βορρά είναι καθορισμένα από διεθνείς συνθήκες και τα σεβόμαστε.
Οι Βούλγαροι ονειρεύονται τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου και δημιουργούν ψευδαισθήσεις στον λαό τους. Εξάλλου, κανείς από τους Έλληνες που πήγαν στη χώρα αυτή δεν είχε στο μυαλό του κάτι τέτοιο. Τώρα, η επένδυση που γίνεται στη χώρα μας από τους Βούλγαρους, νομίζω ότι δεν έχει καμία σχέση με αυτά που έγιναν στη χώρα τους από τους Έλληνες.Ναι είναι αλήθεια , οι Έλληνες επένδυσαν στη Βουλγαρία. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε σημερινή αγορά ακινήτου στην Ελλάδα μπορεί να συγκριθεί με εκείνες τις επενδύσεις. Οι αγορές ακινήτων που γίνονται για επενδυτικούς σκοπούς έχουν, σε πολλές περιπτώσεις, ως στόχο τη δημιουργία καταλυμάτων Airbnb. Η ενοικίαση γίνεται ηλεκτρονικά, τα χρήματα κατατίθενται στη Βουλγαρία και στην Ελλάδα μένουν οι ρύποι τους. Πέρα, όμως, από όλα αυτά, εμείς, ως λαός, κύριε Αρβανιτόπουλε, θέλουμε να ζήσουμε ειρηνικά και φιλικά με όλους τους λαούς και ιδιαίτερα με τους γείτονές μας. Για τον λόγο αυτόν δεν διεκδικούμε τη γη κανενός. Έχουμε, όμως, και την ευθύνη να διαφυλάξουμε, όσο μπορούμε, ό,τι αμφισβητείται. Θέλουμε με όλους να ζούμε αγαπημένα, με κανόνες και αλληλοσεβασμό. Αυτό πρέπει να διδάσκουμε στους νεότερους και έτσι θα πρέπει να είναι οι μελλοντικές κοινωνίες: πολυπολιτισμικές. Η οικονομία πράγματι κάνει κύκλους, κύριε Αρβανιτόπουλε. Δεν κάνει όμως κύκλους η ιστορία.
Και όταν υπάρχουν ιστορικές διεκδικήσεις και αναθεωρητικές αντιλήψεις, δεν μπορούμε να τις αγνοούμε επειδή η αγορά λειτουργεί καλά. Τους κινδύνους από εθνικιστικούς αναθεωρητισμούς, τους οποίους οι διεθνείς συνθήκες δεν επιτρέπουν, πρέπει να τους καταπολεμάμε. Είναι λάθος, λοιπόν, η Βουλγαρία να επιμένει να ζει με την ψευδαίσθηση της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου, η οποία δημιουργεί το πρόβλημα. Ευτυχώς, υπάρχει μια πολύ έντονη πολιτική και κοινωνική συζήτηση στη Βουλγαρία για την αλλαγή της εθνικής της γιορτής, της 3ης Μαρτίου, και την αντικατάστασή της από την 24η Μαΐου, ημέρα των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου. Ίσως έτσι αλλάξει και η συμπεριφορά τους. Φωτεινό παράδειγμα είναι ο Βούλγαρος Αλέξανδρος Βελίνοβ, που παραθερίζει εδώ και χρόνια στη Νέα Πέραμο. Τον ενόχλησε το θέαμα των φθαρμένων ελληνικών σημαιών στη βραχονησίδα Πετράνη και ζήτησε να γίνει η αλλαγή τους, για την καλή εικόνα του τόπου. Δεν ζήτησε ο άνθρωπος να τοποθετηθεί και η βουλγαρική σημαία, όπως έκαναν άλλοι. Ο άνθρωπος αυτός ζει στο εξωτερικό και έμαθε να σέβεται τις ευαισθησίες του τόπου στον οποίο ζει και παραθερίζει. Δεν θέλουμε κακούς γείτονες.Θέλουμε να ζούμε με καλούς γείτονες.Με κανόνες, αλληλοσεβασμό και ειρηνική συνύπαρξη. Και αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι το καλύτερο μέλλον για όλους μας
Παναγιώτης Φώτου
