Στις 21 Απριλίου 1967, συλλαμβάνονται, ο Δήμαρχος της πόλης, (σήμερα, ο Θ.Μ.), ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου, (σήμερα, ο Π.Μ) και τουλάχιστον οι μισοί σύμβουλοι της πλειοψηφίας των μελών του Δημοτικού Συμβουλίου, (Κωνσταντίνος Τσολάκης, (τότε Δήμαρχος), ο Μανώλης Διπλός (αντιδήμαρχος στη τότε δημοτική διοίκηση), Γρηγόρης Μπαχάρης, (τότε Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου), Μαίρη Δούκα, Κορίνα Μπαρμπουνάκη, Ελένη Καρασταμάτη, Μαρία Διπλού, Νίκος Κατσικάρης, Λευτέρης Αγουρίδης, Θανάσης Παπαγιάννης, Νίκος Καϊρέτης.
Όλοι τους, άντρες και γυναίκες. βίαια κλείνονται σε κελιά κλουβιά, που μόλις χωρούν να σταθούν όρθιοι. Μετά από δέκα ημέρες περίπου, οι εκλεγμένοι από τους Καβαλιώτες, δημοτικοί άρχοντες, οδηγούνται για χρόνια στην εξορία σε ξερονήσια, μακριά από τις δουλειές τους, μακριά από το σπίτι τους, μακριά από την οικογένεια τους. Το “έγκλημα” τους πέρα από την νόμιμη πολιτική δράση τους σε συνθήκες δημοκρατίας ήταν ότι αρνήθηκαν με την υπογραφή τους να νομιμοποιήσουν το δικτατορικό καθεστώς. Κάποιοι θα μείνουν εξόριστοι και τρία και τέσσερα χρόνια, και θα γυρίσουν με τσακισμένη την υγεία τους.
Στο ίδιο διάστημα της εξορίας τους, οι δικτάτορες, καταπατώντας με βία το Σύνταγμα και την βούληση του Ελληνικού Λαού και των Καβαλιωτών, που είχαν εκλέξει τον δικό τους δήμαρχο, διορίζουν « δήμαρχο ». Για την ακρίβεια, δύο « δημάρχους » διαδοχικά. Στη πρώτη συνεδρίαση ( 7.6.1967 ) του Δημοτικού Συμβουλίου, ο Σ.Πατακός ανακηρύσσεται επίτιμος δημότης, σε μία δε αμέσως επόμενη ( 10.7.1967 ) με εισήγηση του τότε « Δημάρχου » ανακηρύσσεται ως « εθνοσωτήρια η επέμβαση του Εθνικού Στρατού, η οποία έσωσε τον τόπο από την αναρχία και τον κομμουνισμό κλπ.»( βλ. « το ταραγμένο 1967 στον Δήμο Καβάλας, www. eykalispis.com »)
Ο διορισθείς, ως εκ της θέσης του, συνεργάζεται σε όλα τα επίπεδα με τη χουντική «Κυβέρνηση », εκτελώντας όλες τις εντολές της, και συνδράμοντας, ευλόγως, με την αποδοχή του διορισμού του, με κάθε τρόπο στην στήριξη της. Που και πως ; Για παράδειγμα, στον ευτελισμό της Ελληνικής Παιδείας με τα « Ελληνοχριστιανικά ιδανικά », στον εκτοπισμό χιλιάδων ανθρώπων στα ξερονήσια, στην βίαιη κατάπνιξη κάθε δημοκρατικής αντίληψης και λίγο αργότερα και στην δολοφονική εισβολή στο Πολυτεχνείο, κλπ.
Με έκπληξη και οργή ταυτόχρονα, διαβάζουμε και ακούμε πρόσφατα, φωνές, ακόμη και αιρετών του Δήμου (!) για την ανάγκη ( ; ) να τιμηθεί και ο διορισμένος από τη χούντα των Συνταγματαρχών « δήμαρχος ». Είμαστε βέβαιοι ότι, ο νυν Δήμαρχος και ο νυν Πρόεδρος του ΔΣ του Δήμου Καβάλας, με το δημοκρατικό ήθος τους, και μετά την έστω υποθετική, πλην τρομακτική αναγωγική ταύτιση τους με τους εκλεγμένους και εκτοπισθέντες ομολόγους τους του 1967, αλλά και όλοι οι δημοτικοί σύμβουλοι ποτέ δεν θα επιδοκιμάσουν πολιτικά με οποιοδήποτε τρόπο τον διορισμένο « δήμαρχο», καθώς κάθε είδους επιδοκιμασία του, συνεπάγεται, αυτόματα, επιδοκιμασία της σύλληψης και του εκτοπισμού του εκλεγμένου Δημάρχου, του εκλεγμένου Προέδρου του σώματος, των εκλεγμένων μελών του σώματος, κ.ο.κ.
Επειδή δε, η ιστορική μνήμη για κάποιους είναι ελαστική και κοντή, πρέπει να υπενθυμιστεί ότι εξαιτίας της νομικής κατασκευής που υιοθετήθηκε τότε από τον Άρειο Πάγο, (1975) ως προς την έννοια του στιγμιαίου και διαρκούς εγκλήματος, έμειναν, ατιμώρητοι κι ανέλεγκτοι οι πρόθυμοι συνεργάτες και υποστηρικτές του καθεστώτος, θέση με την οποία ο Ανδρέας Παπανδρέου και άλλες πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς και του Κέντρου, είχαν διαφωνήσει έντονα, ζητώντας να κριθεί το έγκλημα ως διαρκές, ώστε να διωχθούν όλοι όσοι στήριξαν το καθεστώς.
Κανείς δισταγμός λοιπόν μπορεί να υπάρξει ως προς τη ξεκάθαρη πολιτική θέση, ότι ο σφετερισμός του δημαρχιακού θώκου από τον διορισθέντα, που δεν είναι ένας δημόσιος ή δημοτικός υπάλληλος που απλά εκτελεί τις εντολές της ιεραρχίας, πολιτικά και ηθικά , λέγεται και είναι συνενοχή, αν όχι άμεση συνέργεια, στο έργο του καθεστώτος των συνταγματαρχών.
Ώστε, λογικά, συνεκδοχικά και επαγωγικά, οποιαδήποτε επιδοκιμαστική αναφορά στο λεγόμενο « έργο » του, να είναι επιδοκιμασία, έγκριση και συναίνεση και στο όλο, επταετές «έργο» των συνταγματαρχών. Και είναι σόφισμα, το επιχείρημα που κάποιοι, αφελώς ( ; ) ψελλίζουν ότι εμείς εκτιμάμε το ντόπιο « έργο » του και όχι την πολιτική του τοποθέτηση, τους διοριστές του ή τον διορισμό του. Καθώς απλά, κανείς δεν μπορεί να διαχωρίσει το μεν από το δε, εφόσον, όποιος και με όποιο τρόπο επικροτεί το «έργο» του διορισμένου από τη χούντα, επικροτεί κι επιδοκιμάζει ευθέως την ίδια τη χούντα. Τόσο απλά !
Και για να τελειώνουμε με αυτό, το εκ του πονηρού προβαλλόμενο επιχείρημα. Κυβερνητικό έργο, έκαναν και όλοι, οι όπου γης, ιθύνοντες των ναζιστικών και φασιστικών καθεστώτων. Τι σημαίνει αυτό ; Ότι δικαιούνται επιβράβευσης; Πόσο μάλλον που σήμερα, παντού στον κόσμο, οι μελανοχίτωνες και οι πολεμοκάπηλοι, σηκώνουν ξανά κεφάλι.
Η ξεκάθαρη θέση αυτή δεν είναι ούτε εκδικητική, ούτε προσωπική. Δεν είναι επειδή οι γράφοντες, στο ίδιο διάστημα, στερήθηκαν για χρόνια την ελευθερία ή τους γονείς και τις οικογένειες τους. Είναι βαθιά και πολιτικά συνεπής, χωρίς καμία διάθεση προσωπικής αντεκδίκησης και τιμωρίας. Εξάλλου, η Αριστερά πάντοτε απέδειξε πως δεν εμφορείται από μικρόψυχες και αντεκδικητικές συμπεριφορές και ποτέ δεν ζήτησε τον κοινωνικό εξοβελισμό κανενός. Τρανό παράδειγμα η μικρή κοινωνία μας, όπου υπήρχαν έστω και τυπικές κοινωνικές σχέσεις μεταξύ των δύο πλευρών, ουσιαστικά των θυτών και των θυμάτων, ενώ τίποτε δεν εμπόδισε να υπάρχουν σχέσεις σεβασμού, σε προσωπικό επίπεδο, μεταξύ των οικογενειών των πρωταγωνιστών του δράματος.
Κενός λοιπόν πρέπει να μείνει και θα μείνει ο χώρος με τις φωτογραφίες των Δημάρχων στην αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου, που αντιστοιχεί στην περίοδο της επταετίας. Και είναι ταυτόχρονα το κενό αυτό, τόσο πλήρες από την πλούσια δημοκρατική ιστορική μνήμη που πλημμυρίζει την αίθουσα αυτή και εκκωφαντικά υπενθυμίζει, σε εμάς και στις επόμενες γενιές, την συνταγματική εκτροπή και το «ποτέ ξανά στον φασισμό».
Στην ιστορική μνήμη των μελών του Δημοτικού Συμβουλίου Καβάλας, που εκτελέστηκαν την 1η Μαίου 1944 στη Καισαριανή, Δημοσθένη Μακέδου, Προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου Καβάλας, Νίκου Νεγρεπόντη, δημοτικού συμβούλου Δήμου Καβάλας και των οποτεδήποτε εκτοπισθέντων και διωχθέντων δεκάδων μελών του Δημοτικού Συμβουλίου Καβάλας,
ΜΑΙΡΗ ΔΟΥΚΑ, δημοτική σύμβουλος του Δημοτικού Συμβουλίου Καβάλας,
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΟΛΑΚΗΣ του ΚΩΣΤΑ ΤΣΟΛΑΚΗ, συλληφθέντος και εκτοπισθέντος Δημάρχου Καβάλας,
ΗΛΙΑΣ ΜΠΑΧΑΡΗΣ του ΓΡΗΓΟΡΗ ΜΠΑΧΑΡΗ, συλληφθέντος και εκτοπισθέντος Προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου Καβάλας,
ΒΑΣΙΛΗΣ ΔΙΠΛΟΣ ΚΑΙ ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΙΠΛΟΣ του ΜΑΝΩΛΗ ΔΙΠΛΟΥ και της ΜΑΡΙΑΣ ΔΙΠΛΟΥ, συλληφθέντων και εκτοπισθέντων μελών του Δημοτικού Συμβουλίου Καβάλας,
ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΤΣΙΚΑΡΗΣ του ΝΙΚΟΥ ΚΑΤΣΙΚΑΡΗ, συλληφθέντος και εκτοπισθέντος δημοτικού συμβούλου του Δημοτικού Συμβουλίου Καβάλας,
ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΑΣΤΑΜΑΤΗΣ του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ και της ΕΛΕΝΗΣ ΚΑΡΑΣΤΑΜΑΤΗ, συλληφθείσης και εκτοπισθείσης δημοτικής συμβούλου του Δημοτικού Συμβουλίου Καβάλας,
ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΛΑΣΚΑΡΙΔΗΣ του ΑΓΓΕΛΟΥ, βουλευτή, συλληφθέντος και εκτοπισθέντος
ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΣΚΑΡΙΔΗΣ του ΑΓΓΕΛΟΥ, βουλευτή, συλληφθέντος και εκτοπισθέντος
ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΑΚΗΣ του ΚΩΣΤΑ και της ΜΑΡΙΑΣ, δημοτικής συμβούλου του Δημοτικού Συμβουλίου Καβάλας,
