Αποφάσισα να μιλήσω για μένα. Σπάνια οι λέξεις ιδιωτεύουμε. Συνήθως βρισκόμαστε στην υπηρεσία κάποιου: του συγγραφέα μας, των λημμάτων, του Λεξικού στον Υπολογιστή. Αυτό το τελευταίο εξακολουθεί επιδεικτικά να με αγνοεί και να κοκκινίζει κάθε φορά που με συναντά. Κοκκινίζω κι εγώ. Από θυμό συνήθως, κι άλλοτε πάλι για να επιβιώσω. Η άμυνα απέναντι στο αρπακτικό συχνά βάφει το υποψήφιο θήραμα στο χρώμα του περιβάλλοντός του. Το δικό μου περιβάλλον είναι το αίμα.
Το νομικό σύστημα πάντως μένει ανερυθρίαστο. Απαθές και χρονοβόρο, αναλώνεται σε συζητήσεις επί συζητήσεων για την ορθότητα του ορισμού μου και την αναγκαιότητά του, ρίχνοντας νερό στον μύλο της βίας και φρικιαστική τηλεθέαση στα δελτία ειδήσεων. Κι ενώ είμαι πια σχεδόν πενήντα χρόνων, λέξη-θρέμμα φεμινίστριας*, δεν μου αναγνωρίστηκε ακόμη η νομική ενηλικίωση. Καμιά φορά απελπίζομαι και φοβάμαι μήπως αποδυναμωθώ εντελώς. Τότε μαζεύομαι σε εμβρυακή στάση και κολυμπώ όπου μπορώ να βρω λύτρωση. Ας πούμε στην Τέχνη.
Βουτώ στον μύθο της Μέδουσας. Ξεπλένομαι στα νερά του λουτρού όπου, λένε, η Αγία Ελένη εκτέλεσε τη νύφη της, τη Φαύστα, κι ύστερα ντύνομαι το ασημένιο μεσοφόρι μιας ανώνυμης. Της γυναίκας του Μενούση. Μοιρολογώ, μαυροφορεμένη, τη χήρα Κατερίνα της Κριτσάς και, όταν κοιτώ τον καθρέφτη μου, τρέμω μήπως έχουν τα μάτια μου το βλέμμα της Φραγκογιαννούς.
Γυρνώ στην πραγματικότητα και προσπαθώ να τραβήξω από το μανίκι όλους αυτούς που καμώνονται πως δεν με βλέπουν. Τους δείχνω το βαρύ σκοτάδι που ρίχνει ο ίσκιος μου στην κοινωνία και πασχίζω να πείσω την εξουσία να με καταγράψει στα κιτάπια της. Ίσως τότε βρω τη διαφυγή προς το οξυγόνο και το φως για τόσες γυναίκες — υποψήφια θύματα που ζουν στο ασφυκτικό σπιράλ του τρόμου.
Μα βαθιά μέσα μου ξέρω πως ο στόχος είναι η μάθηση και τα παιδιά η ελπίδα. Μιλήστε τους για μένα άφοβα. Το φίδι δεν σκοτώνει γιατί το λένε «οχιά»· σκοτώνει γιατί έχει δηλητήριο. Το συνετό είναι οι άνθρωποι να μάθουν να το ξεχωρίζουν όσο το δυνατόν νωρίτερα και να προφυλάσσονται από αυτό. Όχι να το ζεσταίνουν στον κόρφο τους σαν κατοικίδιο.
Συχνά, δυστυχώς, εκπορεύομαι οίκοθεν, κι αυτό ξεπερνά ακόμη κι εμένα, μια αρνητικά φορτισμένη λέξη. Μα μην ξεχνάτε πως όλες οι λέξεις κατασκευάζονται με τα υλικά που προσφέρει η εποχή τους και, καμιά φορά, για να ξορκίσουν τη μιαρή πλευρά της.
Είμαι σίγουρη πως με αναγνωρίσατε, πως εδώ και ώρα ξέρετε με ποια έχετε να κάνετε. Μην το αρνείστε, παρακαλώ. Σεβαστείτε την ελεύθερη βούλησή μου. Δεν ευθύνομαι εγώ για την ανάγκη που με γέννησε. Δεν μου αρέσει που ανθώ στους μώλωπες και γιγαντώνομαι στην τοξικότητα. Ούτε που αποπνέω φόβο. Στην πραγματικότητα επιθυμώ να αναπαυτώ εν ειρήνη, κι αυτό μόνο μέσα από τη δικαίωση των αδικοσκοτωμένων μαρτύρων μου μπορεί να συμβεί. Είμαι η Γυναικοκτονία και είμαι πάντα εδώ.
- Η Ντιάνα Ράσελ από το 1976 χρησιμοποιεί και διαδίδει τον όρο «γυναικοκτονία».
Σύντομο Βιογραφικό
Η Ζωή Χατζηγεωργίου γεννήθηκε και κατοικεί στην Καβάλα. Είναι απόφοιτος του τμήματος Ελληνικής Φιλολογίας του ΑΠΘ. Ασχολείται με την ποίηση και το διήγημα, και κείμενά της έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά, ανθολογίες και συλλογικές εκδόσεις. Έχει αποσπάσει βραβεία σε πανελλήνιους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς (Κούρος Ευρωπού, Λυρική Παμβώτιδα, Ιανός). Από τις εκδόσεις Άνω Τελεία κυκλοφορούν οι ποιητικές της συλλογές «Απόντες του Μεθοδευμένου» (2022) και «Εκχώρηση Αρμοδιοτήτων» (2024).
