8 Ιουλίου – Του Αγίου Προκοπίου- Μνήμη Φιλίππων Προκοπίου
Το ημερολόγιο γράφει 8 του Ιούλη. Του Αγίου Προκοπίου του Μεγαλομάρτυρος. Και η καρδιά μου… γυρίζει πίσω. Πίσω στην όμορφη πόλη της Καβάλας. Εκεί όπου αυτή η μέρα ήταν για πολλά χρόνια ξεχωριστή.
Μέρα χαράς, μέρα πανηγυριού, μέρα αρχιερατικής παρουσίας. Στο κέντρο όλων… εκείνος. Ο Δεσπότης , ο πατέρας και φίλος μας. Ο Μητροπολίτης Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου Προκόπιος. Ένας και μοναδικός! Θυμάμαι την τελευταία του εορτή στις 8 Ιουλίου του 2017.
Και κανείς δεν ήξερε ή δεν μπορούσε να μαντέψει πως ήταν η τελευταία…Στις 29 Ιουλίου έφυγε εντελώς απρόσμενα. Και μας βύθισε στη θλίψη. Ήταν πατέρας. Ήταν αδελφός. Όχι απλώς επίσκοπος.
Μας αγκάλιασε… Μας καθοδήγησε… Μας μίλησε και με τον λόγο και – κυρίως – με τη σιωπή του. Ένας άνθρωπος του Θεού, με αρχοντιά και ταπείνωση μαζί. Άφησε σημάδι ανεξίτηλο πίσω του.
Και τώρα… Τώρα που δεν είναι πια εδώ, όλα είναι αλλιώς. Η παρουσία του έγινε απουσία. Αλλά μια απουσία… γεμάτη. Γεμάτη από μνήμη, παράδειγμα, αγάπη και έργο! Ίσως να μην μπορώ να γυρίσω σε εκείνες τις μέρες όπως τις ήξερα.
Αλλά η σχέση μας με τους ανθρώπους που αγάπησαν Χριστό και μας αγάπησαν εν Χριστώ… Δεν τελειώνει. Πέρασαν οκτώ ολόκληρα χρόνια… Κι όμως, μοιάζει χθες που άκουσα για τελευταία φορά τη φωνή σου, που είδα το βλέμμα σου να φωτίζει τον χώρο, σα να έφερνε χαρά ακόμη και στις πιο βαριές μέρες μου.
Έφυγε εντελώς απρόσμενα… όχι σαν σκιά που χάνεται, μα σαν φως που διαχέεται παντού — στις σκέψεις μας,στις λέξεις μας, στον τρόπο που αγαπώ και που θυμάμαι. Άφησε πίσω του ένα κενό όχι βουβό, αλλά γεμάτο απ’ τον απόηχο της αγάπης του. Κάθε τι γύρω μου, κάθε λεπτή σιωπή μοιάζει να σε ψιθυρίζει.
Πάντα θα τον θυμάμαι, όχι με πόνο πια, μα με ευγνωμοσύνη για όσα ήταν, για όσα μας δίδαξε, για όσα μας έδωσε, για όσα θα μείνει, αιώνια. Γιατί οι άνθρωποι δεν φεύγουν στ’ αλήθεια, όταν τους κρατάμε ζωντανούς μέσα μας.
Και συ, αείμνηστε Προκόπιε είσαι εδώ. Στο βλέμμα μου όταν κοιτάζω τον ουρανό, στην καρδιά μου όταν ησυχάζει, στην ανάσα μου όταν συγκινούμαι. Σε θυμάμαι. Σε τιμώ. Και πάνω απ’ όλα, σε αγαπώ.
Και καθώς η νύχτα σκεπάζει την πόλη,ψιθυρίζω μέσα μου, μαζί με τόσες καρδιές: Αιωνία σου η μνήμη, πατέρα μας. Σε ευχαριστούμε. Και σε περιμένουμε… εκεί όπου όλα είναι φως.
Ἀνάπαυσον, Κύριε, τὴν ψυχὴν τοῦ δούλου σου, Ἐπισκόπου Προκοπίου, ἐν τόπῳ φωτεινῷ, ἐν τόπῳ χλοερῷ, ἐν τόπῳ ἀναψύξεως, ἔνθα ἀπέδρα ὀδύνη, λύπη καὶ στεναγμός… Καὶ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ, ἡ ζωοποιὸς, ἡ πανταχοῦ παροῦσα, ας κρατᾷ τη μνήμη του άσβεστη, μέχρι να συναντηθούμε… ἐν Χριστῷ.
Σ.Μ.Τζ.
