Ο Πανελλήνιος Σύλλογος Ατόμων με Μεσογειακή Αναιμία πραγματοποίησε στην Καβάλα το ετήσιο συνέδριο του.
Στο πλαίσιο του οποίου βράβευσε τον Μιχάλη Τιμοσίδη. Ως Υφυπουργός Υγείας στο πρώτο μνημείο κατάφερε να πείσει τους δανειστές κι από τα σκληρά μέτρα, από τις περικοπές εκείνης της εποχής να εξαιρεθούν τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Συζητήσαμε με τον κ. Τιμοσίδη και την εποχή του πρώτου μνημονίου και την πρόσφατη βράβευση του.
Η συνέντευξη
Ερ: Τι έγινε τότε με το σύλλογο; Τον είχατε στηρίξει.
Απ: Η εκδήλωση της περασμένης Παρασκευής και η τιμή προς το πρόσωπο μου ήταν σαν τη γεύση που υπάρχει όταν πίνεις ένα παλιό καλό κρασί. Ήταν μεγάλη τιμή για μένα και τους ευχαριστώ. Δεν το περίμενα, ήταν για μένα μια έκπληξη. Θυμηθήκαμε δύσκολες περιόδους. Ήταν μια δύσκολη θητεία στο Υπουργείο Υγείας. Είχε ξεκινήσει το πρώτο μνημόνιο και οι πιέσεις που δεχόμασταν ήταν πολλές και ισχυρές. Οι εκπρόσωποι της Ε.Ε. είχανε μια τάση εκδικητική για τη χώρα, για να σώσουμε ότι μπορούσαμε να σώσουμε από την κατάσταση στην οποία βρισκόμασταν. Όπως τότε και πολλές άλλες χώρες. Που να ακουστεί μια διαφορετική φωνή; Που να πεις αυτή την κουβέντα – για τα ΑμεΑ- και ποιος να την ακούσει; Υπήρχε ένας πανικός σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτή είναι η ερμηνεία που δίνω. Γιατί είχαμε το κοινό νόμισμα το ευρώ. Πάντως με ψύχραιμη διάθεση τότε θα μπορούσαν να βρεθούν άλλες λύσεις. Πιεζόταν η χώρα να περικόψει. Πρέπει να ομολογήσω ότι υπήρχαν σε πολλούς τομείς ατασθαλίες. Κι υπήρχε η όχι σωστή διαχείριση στο χώρο της υγείας. Υπήρχε μια τεράστια συνταγογράφηση. Η φαρμακευτική δαπάνη, νοσοκομειακή και ιδιωτική και των άλλων γιατρών που συνταγογραφούσαν ξεπερνούσε τότε τα 5,6 δις το έτος. Το κόστος αυτό έπρεπε να κατεβεί στα 2,4 δις. Κάτι που καταφέραμε να πετύχουμε τότε με τον Ανδρέα Λοβέρδο και όλη την ομάδα. Και σήμερα κινείται εκεί το κόστος , λίγο πάνω, λίγο κάτω. Αυτό σημαίνει ότι στα 10 χρόνια που πέρασαν από τότε αν κάναμε όλοι μια σωστή διαχείριση όπως κάναμε εκείνο το διάστημα, ίσως γλυτώναμε πάρα πολλά πράγματα (από αυτά που προέβλεπαν τα μνημόνια).
Ερ: Για το πρώτο και άδικο μνημόνιο ως προς το περιεχόμενο του, ευθύνεται η Ευρωπαϊκή Ένωση και η πίεση που άσκησε τότε;
Απ: Εγώ λέω ότι υπήρχε λόγος που έπρεπε να γίνει το συμμάζεμα. Μπορούσε όμως εφόσον είναι εταίροι αν είχαν πράγματι μια σωστή και δίκαιη αντιμετώπιση, να επιβάλλουν ότι έπρεπε σε ένα όριο το οποίο να μην έφτασε σε αυτό που είχε γίνει φορτίο αβάσταχτο για τους πολίτες. Μέσα σ’ αυτές τις περικοπές που θέλανε να επιβάλλουν λαθεμένα, θέλανε να περικόψουν ότι επιδόματα, ότι ενισχύσεις υπήρχαν και για τα ΑμεΑ. Θέλανε να μην επωφελούνται τα άτομα με αναπηρία. Θέλανε να τα κατεβάσουν στο 10% όσων ίσχυαν τότε. Θα ήταν μια καταστροφή σε μια πολύ άσχημη περίοδο για αυτούς τους ανθρώπους οι οποίοι δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν. Έγινε μια μάχη πράγματι. Ο Βασίλειος Δήμος, πρόεδρος του Ελληνικού Συλλόγου για τη Θαλασσαιμία που κινητοποιηθήκαν και με τη συμπαράσταση μας, καταφέρανε πολλά. Είχαμε μια σωστή επιχειρηματολογία. Θέλανε να περικόψουμε τις ταινίες, τα παιδιά που κάνουνε κάθε μέρα ινσουλίνη. Είχαμε καταφέρει κάθε μέρα να έχουν τη δυνατότητα να μετράνε. Πράγμα που σημαίνει καλή ρύθμιση, καλή υγεία για πολλά χρόνια. Πείστηκαν πράγματι και μετά από συναντήσεις καταφέραμε να διατηρήσουμε σε αυτά τα επίπεδα τα επιδόματα και την ενίσχυση αυτών των ατόμων. Συναντήθηκα τυχαία πριν κάποια χρόνια με τον πρόεδρο του συλλόγου και μου είπε ότι μου χρωστάνε κάτι. Το κρατήσανε και μετά από αρκετά χρόνια με τιμήσανε και ήταν μια πολύ όμορφη, συγκινητική στιγμή. Το λέω ανθρώπινα. Τους ευχαριστώ ιδιαίτερα.
Ερ: Έχει και κάποιες καλές στιγμές η ενασχόληση με τα κοινά. Γιατί οι περισσότερες είναι δυσάρεστες.
Απ: Αυτή είναι η αλήθεια. Εκείνη την περίοδο όλα τα σκίαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά. Όλες οι αλλαγές που προσπαθήσαμε να κάνουμε που σήμερα είναι δεδομένες, ήταν πολύ δύσκολο να γίνουν. Ήταν μια πολύ σκληρή περίοδος. Κάποιες όμως στιγμές σου δίνουν την αίσθηση ότι πέρασες από κάπου και κάποιος το θυμήθηκε. Αυτό είναι πολύ σημαντικό…
