Κείμενο της δημοτικής συμβούλου Καβάλας Στέλλας Αργυρίου
Με αφορμή τις έντονες αντιδράσεις που διατυπώνονται για τον νέο Κώδικα Αυτοδιοίκησης και ιδιαίτερα τις επισημάνσεις που έγιναν στη συνεδρίαση της ΚΕΔΕ, θεωρώ πως η συζήτηση δεν αφορά απλώς ένα ακόμη νομοσχέδιο διοικητικής φύσης. Αφορά τον ίδιο τον χαρακτήρα της Αυτοδιοίκησης στη χώρα μας. Η ελληνική Αυτοδιοίκηση παραμένει εδώ και χρόνια εγκλωβισμένη σε ένα αντιφατικό μοντέλο. Οι δήμοι καλούνται να αναλάβουν ολοένα και περισσότερες ευθύνες. Κοινωνική πολιτική, πολιτική προστασία, τουριστική ανάπτυξη, καθημερινότητα, πρόληψη, ψυχική υγεία, διαχείριση κρίσεων, χωρίς όμως την αντίστοιχη θεσμική και οικονομική ενίσχυση.
Αυτό που εύλογα προκαλεί προβληματισμό στον νέο Κώδικα είναι ότι, αντί να ενισχύεται η διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια των δήμων, διατηρείται μια έντονα συγκεντρωτική φιλοσοφία. Η διατήρηση μηχανισμών αυξημένης κρατικής εποπτείας και η περιορισμένη δυνατότητα ουσιαστικής αυτονομίας στις αποφάσεις των ΟΤΑ δημιουργούν την αίσθηση ότι το κράτος εξακολουθεί να αντιμετωπίζει την Αυτοδιοίκηση περισσότερο ως εκτελεστικό μηχανισμό και λιγότερο ως ανεξάρτητο θεσμό δημοκρατικής εκπροσώπησης.
Την ίδια στιγμή, οι δήμοι συνεχίζουν να λειτουργούν με σοβαρές ελλείψεις σε προσωπικό, χρηματοδότηση και τεχνικά μέσα, ενώ οι απαιτήσεις απέναντί τους αυξάνονται συνεχώς. Δεν μπορεί να ζητάμε από την Αυτοδιοίκηση να δίνει λύσεις σε καθημερινά και κρίσιμα προβλήματα των πολιτών χωρίς να της δίνουμε τα απαραίτητα εργαλεία για να το πετύχει.
Επιπλέον, η συζήτηση γύρω από το εκλογικό σύστημα της Αυτοδιοίκησης δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο στη διασφάλιση “κυβερνησιμότητας”. Η δημοκρατική εκπροσώπηση, η σύνθεση απόψεων και η ουσιαστική συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών είναι εξίσου κρίσιμες παράμετροι. Οι τεχνητές πλειοψηφίες δεν λύνουν από μόνες τους τα προβλήματα διοίκησης όταν απουσιάζει η πολιτική συνεννόηση και η θεσμική εμπιστοσύνη. Ένας πραγματικά σύγχρονος Κώδικας Αυτοδιοίκησης θα έπρεπε να ενισχύει την αυτονομία, τη δημοκρατική λειτουργία και την αποτελεσματικότητα των δήμων.
Όχι να μεταφέρει περισσότερες ευθύνες χωρίς τα αντίστοιχα μέσα και τις απαραίτητες εγγυήσεις ουσιαστικής αποκέντρωσης.
