Κείμενο του Χρήστου Κεραμίδη
Στα μεταπολεμικά και μετεμφυλιακά χρόνια της μαζικής μετανάστευσης σε χώρες της Ευρώπης, οι δημοπρασίες των αλιευμάτων γίνονταν στην αποβάθρα του λιμανιού. Απέναντι από το ιστορικό καφεζαχαροπλαστείο, Παλλάδιο.
Τότε που η θάλασσα της γαλάζιας πόλης ήταν γεμάτη πλούτο, και στο λιμάνι έδεναν οι χαμηλές τράτες και τα γρι γρι με τους λαμπαδόρους. Η γεωμετρία του κόρφου των μεγάλων ποταμών Στρυμώνα και Νέστου και η μορφολογία του βυθού έδιναν στα ψάρια μια σπάνια γεύση από θαλασσινό ιώδιο.
Τα απογεύματα, οι καπνεργάτριες περνούσαν από την παραλία, κι ήταν γεμάτη ψαροκασέλες, ξέχειλες από το εμπόρευμα. Συνήθως, αγόραζαν σαρδέλες σε πολύ χαμηλές τιμές.
Στις δημοπρασίες, άκουγες τις φωνές των ιχθυεμπόρων να «κλειδώνουν» τις προσφορές τους με φράσεις ακατανόητες για τους αμύητους. Ωστόσο, υπήρχε η φωτεινή λάμψη της ζωής.
Στον κόσμο αυτόν της βιοπάλης, έβλεπες πού και πού ξυπόλυτους άντρες από τη μέση και πάνω γυμνούς, μέσα σε βάρκες που τις είχανε αρόδο. Στέκονταν ορθοί, τραβώντας με δύναμη τις πετονιές για ν’ αγκιστρώνουν μυξινάρια, που ‘ρχονταν κοπαδιαστά απ’ τα νερά της Θάσου και της Σαμοθράκης.
Τους μοναχικούς αυτούς τύπους δεν τους είχαν σε εκτίμηση. Τους λογάριαζαν παρακατιανούς κι ανεπρόκοπους. Όμως, όταν ερχόταν το καλοκαίρι, τα πράγματα άλλαζαν γι’ αυτούς. Συνέβαινε το αναπάντεχο!
Τα βράδια, κυκλοφορούσαν στην παραλία με ωραίες ξένες από τη Μεγάλη Βρετανία και συνομιλούσαν στην Αγγλική. Οι κυρίες αυτές, μυημένες στο επαναστατικό λογοτεχνικό κίνημα των Μπητ, αισθάνονταν άνετα μαζί τους.
Τώρα – πώς γινότανε αυτό;– αγράμματοι άνθρωποι να συνομιλούν με τις Αγγλίδες ήταν σε όλους αδιανόητο. Ακόμη και σήμερα αναρωτιέμαι πού και πώς έμαθαν την Αγγλική γλώσσα, έστω και σε κείνη την προφορική μόνο και υποτυπώδη εκδοχή. Πάντως, το σίγουρο ήταν πως περνούσαν υπέροχα.
