Τον Διαμαντή Αξιώτη τον γνώρισα αργά. Τη φήμη του, βέβαια, ως ανθρώπου των γραμμάτων στην πόλη, μα και τις δράσεις του, τις γνώριζα. Με τον ίδιο όμως δεν είχα καμία επικοινωνία στο παρελθόν. Ο ένας γνώριζε τον άλλον, γιατί ήμασταν και κοντινοί γείτονες. Το δικό μου σπίτι ήταν στις ανατολικές παρυφές του λόφου που χώριζε τη συνοικία των Πεντακοσίων από την αντίστοιχη της Αγίας Βαρβάρας.
Ο Διαμαντής κατοικούσε στο μέσο του νοτιοδυτικού τμήματος του ίδιου λόφου. Δεν έτυχε να έρθουμε κοντά. Ο λόφος που χώριζε τις δύο συνοικίες, τουλάχιστον στα πρώτα παιδικά μας χρόνια, δυστυχώς χώριζε και δύο διαφορετικούς κόσμους. Μετά τα πράγματα άλλαξαν. Δεν τύχαμε ούτε στο ίδιο σχολείο. Ο Διαμαντής πήγαινε, αν θυμάμαι καλά, στην Εμπορική και εγώ στο Γυμνάσιο. Η πρώτη μας ουσιαστική επαφή έγινε πριν από λίγα χρόνια. Σε ένα βιωματικό μου κείμενο που ανάρτησα στο Facebook, έγραψε μια θετική σημείωση που με συγκίνησε. Τα λόγια του για το κείμενό μου ήταν ιδιαίτερα θετικά και με χαροποίησε βαθιά το γεγονός ότι ο Διαμαντής Αξιώτης είχε κάνει τον κόπο να με διαβάσει. Τον πήρα τηλέφωνο για να τον ευχαριστήσω. Ο άνθρωπος που συνάντησα στην άλλη άκρη της γραμμής με εξέπληξε με την ευγένεια και την καλοσύνη του. Μου είπε ότι με διαβάζει και με συνέστησε να εξακολουθήσω να γράφω. Μου πρότεινε μάλιστα κάποια συγγράμματα που, όπως μου είπε, θα μπορούσαν να βοηθήσουν τη γραφή μου. Του είπα :«Δεν έχω σκοπό να γίνω συγγραφέας Διαμαντή . Τα δικά μου γραπτά είναι τα αποστάγματα της ζωής μου. Όταν με πνίγουν και θέλουν να βγουν από μέσα μου, για να γλιτώσω από αυτά, κάθομαι και τα γράφω». Με συνεχάρη. «Συγγραφέας, φίλε μου, δεν γίνεσαι επειδή το θέλεις εσύ. Αν αυτά που γράφεις τα διαβάζουν, είσαι συγγραφέας. Κι εγώ σε διαβάζω». Μου συνέστησε να συνεχίσω. Το πρώτο μου βιβλίο, που αυτοέκδοσα, του το έδωσα και ήταν παρών στην παρουσίασή του, κάνοντας ευνοϊκά σχόλια. Από τότε παρακολουθούσε κάθε παρουσίασή μου και πάντα έγραφε τον καλό του λόγο. Το συγγραφικό του έργο, του οποίου γίνομαι κοινωνός, δυστυχώς αργά, είναι για μένα μοναδικό και διδακτικό. Σου εύχομαι, από τα βάθη της καρδιάς μου, όψιμε φίλε μου, καλό κατευόδιο στον δρόμο που διάλεξες να ακολουθήσεις, φεύγοντας από αυτόν τον κόσμο της ύλης. Την ύλη δεν την πίστεψες, γιατί ήσουν πνεύμα. Και διάλεξες γι’ αυτήν την πυρά. Η παρουσία σου είναι εδώ. Μέσα από τα γραπτά σου μας καθοδηγείς, μας δείχνεις καθαρά τον δρόμο που σου χαρίζει την αιωνιότητα. Καλή αντάμωση, Διαμαντή.
Παναγιώτης Φώτου
