Αφορμή στάθηκε μια είδηση της Πρωινής, που περνά κανείς στα ψιλά: «Κατεδαφίζεται επικίνδυνο (παλαιό) κτίσμα»: https://tinyurl.com/54akdbtf
Πριν πολλά χρόνια είχα βρεθεί στη Γερμανία και είχα επισκεφτεί με την ευκαιρία πολλές χώρες της βόρειας Ευρώπης, οδικώς. Τι έβλεπε κανείς εκεί: Όλη η ομορφιά των πόλεων οφειλόταν κυρίως στη διατήρηση των παλαιών κτισμάτων. Τα κτίρια αυτά μάλιστα δεν ήταν τόσο πρόσφατα όσο των αντίστοιχων ελληνικών που κατεδαφίζονται, δηλαδή 100-150 ετών αλλά πολύ παλαιότερα, τριακοσίων, τετρακοσίων ετών και βάλε…
Ταυτόχρονα δε, είχα διαπιστώσει ότι οι άνθρωποι εκεί σέβονταν την «ταπεινή», σε σχέση με την αντίστοιχη σπουδαία ελληνική, ιστορία τους. Σέβονταν ακόμη και όσα διαμόρφωσαν μέρος της κουλτούρας τους σε «σκοτεινές» ή αμφιλεγόμενες εποχές όπως αυτές του Μεσαίωνα ή των μεγάλων πολέμων.
Εδώ, στη χώρα μας, φροντίζουμε σχεδόν μόνο την αρχαία ιστορία μας και αντίστοιχα τα απομεινάρια της κληρονομιάς της, ευτυχώς και τις παλιές εκκλησιές. Σχεδόν οτιδήποτε άλλο κατεδαφίζεται ως επικίνδυνο. Αντίστοιχα, περηφανευόμαστε για εκείνες τις λαμπρές εποχές χωρίς στην πράξη να τις σεβόμαστε, να είμαστε συνεχιστές της ιστορίας, της παράδοσής μας (όχι να τις μιμούμαστε, αλλά να τις μετασχηματίζουμε/εκσυγχρονίζουμε). Σχεδόν οτιδήποτε άλλο ξεχνιέται, γκρεμίζεται.
Πρόσφατα, είχε επισκεφθεί φίλη μου από την Κίνα τη σπουδαία δημόσια βιβλιοθήκη της Ελευθερούπολης, αναζητώντας στοιχεία του ελληνικού πολιτισμού και της κουλτούρας του. Εμείς τότε, ασυναίσθητα, αυτόματα, τις δείξαμε βιβλία που αναφέρονταν στον αρχαίο πολιτισμό. «Όχι», μας είχε πει τότε, «θέλω να δω τη σύγχρονη τέχνη. Θέλω να μάθω, ΤΩΡΑ τι συμβαίνει στην Ελλάδα».
Η απάντηση του τι συμβαίνει τώρα με την ελληνική κουλτούρα, παράδοση και ιστορία, ίσως θα μπορούσε να ήταν ο τίτλος της «ασήμαντης» κατά τα άλλα είδησης: «ΚΑΤΕΔΑΦΙΖΕΤΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΚΤΙΣΜΑ».
Μανόλης Κουσλόγλου
Σύμβουλος Εκπαίδευσης Φυσικών Επιστημών
