Πάει ένας χρόνος που σ’ αποχαιρετίσαμε και συνεχίσαμε να ζούμε, συμβιβαζόμενοι με την ιδέα ότι εσύ δεν θα είσαι πλέον ανάμεσά μας. Από τη στιγμή που μπήκε ο Απρίλης το μυαλό μου γυρνάει σ’ εσένα. Μέτρησα τις μέρες, θυμήθηκα ημερομηνίες, θυμήθηκα κι άλλα πολλά, που έμειναν πια σαν αναμνήσεις στο διάβα μας. Και το πρωί της Κυριακής θα πρέπει να έρθω, να σταθώ πάνω από το σημείο όπου εδώ κι ένα χρόνο αναπαύεσαι και να σου ομολογήσω πως μου λείπεις, σε όλους μας λείπεις γιατί ήσουν ξεχωριστή. Και γιατί θα είσαι πάντα για όλους μας η πολυαγαπημένη Σούζυ, με μια καρδιά μάλαμα, με ένα χαμόγελο πηγαίο, με μια ματιά αληθινή, με μια ξέχειλη καλοσύνη, μ’ ένα αστείο στο στόμα, με μια μεγάλη αγκαλιά που μας χωρούσε όλους.
Σου γράφω αυτές τις λέξεις, αν και ξέρω πως δεν θα τις διαβάσεις ποτέ με τα μάτια σου. Κι όμως, είμαι σίγουρη πως κάπως, με κάποιον τρόπο, οι λέξεις μου φτάνουν σ’ εσένα. Ένας χρόνος πέρασε αλλά η δική σου απουσία παραμένει το ίδιο έντονη κι αισθητή, σαν ένα κενό που τίποτα και κανείς άλλος δεν μπορεί να γεμίσει. Κάθε φορά που το δελτίο ειδήσεων του σταθμού σου προβάλει κάποια ανταπόκριση από τα μέρη μας, αυτόματα σκέφτομαι: «Αυτό το ρεπορτάζ θα το έκανε η Σούζυ…» Κι ύστερα ο πόνος της απουσίας με χτυπάει κατά κύματα γιατί αντιλαμβάνομαι ότι ποτέ δεν θα σε ξαναδώ μπροστά από την κάμερα με το μικρόφωνο στο χέρι…
Λένε πως ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός. Όμως κάποιες απώλειες, μας γεμίζουν πληγές κι εμείς πρέπει να βρούμε τον τρόπο να καταλαγιάσουμε τον πόνο μας και να μάθουμε να ζούμε με αυτές. Μακάρι να υπήρχε ένας μαγικός τρόπος για να γυρίσουμε πίσω το χρόνο, στις στιγμές που εσύ ήσουν ακόμη δίπλα μας, τότε που είχαμε την ευκαιρία να μιλάμε, να γελάμε, να αστειευόμαστε, να χορεύουμε, να κάνουμε την πλάκα μας…
Ποτέ δεν ξέρουμε πότε θα είναι η τελευταία φορά που βλέπουμε κάποιον. Ποια θα είναι τα τελευταία λόγια που θα ανταλλάξουμε μαζί του. Δεν συνειδητοποιούμε πόσο λίγο χρόνο έχουμε στην πραγματικότητα με τους ανθρώπους που αγαπάμε. Ίσως γιατί συχνά θεωρούμε το χρόνο και τους ανθρώπους μας ως δεδομένα, που θα υπάρχουν και αύριο. Η απώλεια και το πένθος δεν αφορούν μόνο στον άνθρωπο που χάνουμε, αλλά και στο χρόνο που στερηθήκαμε μαζί του, στις αναμνήσεις που υπολογίζαμε να δημιουργήσουμε με την παρουσία του, στο κοινό μέλλον που ευελπιστούσαμε ότι θα σχεδιάζαμε.
Το ιδιαίτερο χρονικό διάστημα που θα χρειαστεί καθένας μας για να “γιατρευτεί” από την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο, από ηλικία σε ηλικία, είναι συνάρτηση των συνθηκών της απώλειας τη δεδομένη χρονική στιγμή. Κάθε άνθρωπος έχει λόγο που γεννιέται και υπάρχει. Κάθε άνθρωπος έχει έναν ορισμένο χρόνο να ζήσει και θα πρέπει να τον εκμεταλλευτεί όσο καλύτερα μπορεί για να εκπληρώσει τους στόχους του, μέχρι να φύγει. Ίσως πρόωρα, ξαφνικά, πιο άδικα, με πόνο ή χωρίς, από μια ασθένεια που δεν θα μπορέσει να νικήσει.
Μέσα σε διάστημα τεσσάρων μηνών έχασα δύο φίλες από την ίδια ακριβώς μορφή του θηρίου. Αναγκάστηκα να διανύσω όλα τα στάδια του πένθους και να συμβιβαστώ με την ιδέα ότι η ζωή συνεχίζεται. Μέσα απ’ αυτή τη διαδικασία εσείς οι δύο συνδυαστήκατε. Ο πόνος μπλέχτηκε κι έτσι όταν θρηνώ για την Ουρανία θρηνώ και για σένα. Όταν δακρύζω για σένα κλαίω και για εκείνη. Το κενό που άφησε καθεμία σας στην καρδιά μου είναι τεράστιο, ακριβώς επειδή ήσασταν δύο υπέροχα πλάσματα, απόλυτα αναντικατάστατα. Φυλάω τις αναμνήσεις μου από εσάς σαν θησαυρό.
Πάει ένας χρόνος που λείπεις Σούζυ μου… Μου λείπεις. Μου λείπει η ζωντάνια σου, το κέφι σου, το χαμόγελό σου, η δύναμη που μετέδιδες σε όλους μας. Κρατάω στην καρδιά μου το φως που σκόρπιζες γύρω σου και προχωράω. Ελπίζω να είσαι γαλήνια, όπου κι αν βρίσκεσαι. Κι εγώ που έμεινα εδώ πίσω, θα σε θυμάμαι πάντα με αγάπη και νοσταλγία.
«Αν είναι να έρθει η στιγμή
που ένας άνεμος θα με σβήσει απ’ τον χάρτη,
αν είναι να έρθει η στιγμή
που τον δρόμο της λησμονιάς θα βαδίσω,
αν χαθώ από την πρόσκαιρη αυτή ζωή,
θέλω να γίνω δάκρυ.
Να γίνω σύννεφο, σταγόνα της βροχής,
για να μη σε δουν να κλαις στο φευγιό μου.
Να σου έχω ακόμα και τη δικαιολογία έτοιμη.
Αν είναι να έρθει η στιγμή, μην κλάψεις.
Θα γίνω σύννεφο, να κλάψω εγώ για σένα»
(Σπύρος Πετρουλάκης – «Η κληρονομιά»)
* Την Κυριακή 26 Απριλίου 2026, στις 9:30, στον Ιερό Ναό Αγίου Νέστορος στο Κοκκινοχώρι Καβάλας, θα τελεστεί το ετήσιο μνημόσυνο για την ανάπαυση της ψυχής της πολυαγαπημένης μας Σούζυς Καζαντζίδου.
ΒΟΥΛΑ ΘΑΣΙΤΟΥ
