Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Φάρων, η οποία τιμάται κάθε χρόνο τον Αύγουστο και αναδεικνύει τη σημασία των φάρων για τη ναυσιπλοΐα, την τοπική ιστορία και την πολιτιστική κληρονομιά, μέλη του Συλλόγου «Το Μονόπετρο» συγκεντρώθηκαν στον χώρο του Φάρου, κρατώντας φαναράκια και επιχειρώντας να τον «ανάψουν» με τον τρόπο τους. Στη σκιά του ιστορικού μνημείου τραγούδησαν και έστειλαν το μήνυμα ότι ο Φάρος εξακολουθεί να αποτελεί ζωντανό κομμάτι της ταυτότητας της πόλης.
Ο Σύλλογος αισθάνεται την ανάγκη να εκφράσει τον προβληματισμό του για το γεγονός ότι ο ιστορικός Φάρος της Καβάλας παραμένει σβηστός και δυσπρόσιτος. Ενώ το Πολεμικό Ναυτικό ανοίγει φάρους σε όλη την Ελλάδα για την Παγκόσμια Ημέρα Φάρων, ο Φάρος μας δεν βρίσκεται ανάμεσά τους.
Ο Φάρος λειτούργησε για πρώτη φορά το 1869. Από τότε ακολούθησαν δύο σημαντικές διαμορφώσεις, το 1929 και το 1945, οπότε απέκτησε τη σημερινή του μορφή. Βρίσκεται στο ίδιο σημείο εδώ και περισσότερο από ενάμιση αιώνα, στην άκρη της χερσονήσου της Παναγίας, ουσιαστικά επάνω στο παράλιο τείχος, αποτελώντας ένα μοναδικό τοπόσημο.
Εδώ και χρόνια είναι εκτός λειτουργίας. Στέκεται σαν ξεχασμένος φρουρός, αγναντεύοντας το πέλαγος και περιμένοντας υπομονετικά τη στιγμή που θα φωτίσει ξανά τα σκοτάδια των ναυτικών και θα ξαναγίνει το φωτεινό σύμβολο που υπήρξε για γενιές Καβαλιωτών.
Ο Σύλλογός μας προτείνει:
• Να δοθεί ξανά στον Φάρο της Καβάλας ο ρόλος που του αξίζει, φωτίζοντας το θαλάσσιο μέτωπο της πόλης και υπενθυμίζοντας τη διαχρονική της σχέση με τη θάλασσα.
• Να τοποθετηθεί καλαίσθητη και τεκμηριωμένη ενημερωτική πινακίδα που θα παρουσιάζει την ιστορία του, τις διαμορφώσεις του και τη σημασία του για τη ναυτική εξέλιξη της Καβάλας.
• Να αποτελέσει ο Φάρος μέρος μιας οργανωμένης διαδρομής γνωριμίας με την ιστορία της Παναγίας, του παραλιακού τείχους και της ναυτικής κληρονομιάς της πόλης.
Ο Φάρος της Καβάλας αξίζει να αναδειχθεί όπως του αρμόζει, γιατί κουβαλάει μια ιστορία 157 ετών, άρρηκτα δεμένη με τη θάλασσα, τους ανθρώπους της και τη συλλογική μας μνήμη.
