Όμορφες γυναίκες, φίλες μας, ήρθαν σχεδόν όλες με το κοτιγιόν τους. Άλλα καπελάκια μικρά, άλλα καπέλα μεγάλα, άλλα με φτερά, άλλα με βέλα, με λουλούδια, με φρούτα, με την Άρτα και τα Γιάννενα πάνω τους, σκέτη υπερπαραγωγή, χειροποίητα ή αγορασμένα. Πολλές με μάσκες, κομψές, όμορφες, χρυσαφένιες, αστείες αλλά και κάποιες γεμάτες μυστήριο. Έτσι εμείς υποδεχθήκαμε την πρώτη εβδομάδα του Τριωδίου.
Ίσως να μην είχε ποτέ ακουστεί εκεί μέσα, στην μεγάλη αίθουσα «Το δικό μου πάπλωμα, είναι για δυο άτομα και δεν παίρνει μπάλωμα, το δικό μου πάπλωμα…». Είμαι δε σίγουρη, πως στο παλιό ξύλινο πάτωμα, ποτέ δεν μετρήθηκαν τα βήματα από «Το Μαργούδι κι ν’ Αλεξαντρής βγαίνουν στην αυλή κρυφά κρυφά. Τσ’ είδγι γειτουνιά και πουσπουριζ’ τσ’ είδγi μάνα της κι μουρμουρίζ’…», πολυαγαπημένο Θρακιώτικο. Αλλά μπορεί να κάνω και λάθος. Κάποια στιγμή, ενώ καθόμουν στην γωνία και κοιτούσα την όμορφη σύναξη, μου ήρθαν στο μυαλό οι κυρίες των παλαιότερων συμβουλίων της Φιλοπτώχου. Θυμήθηκα την εντολή, ή μήπως συμβουλή της Έλλης Βασιλικού, που διετέλεσε Πρόεδρος της Φ. Α. Κ. Κ. από το 1938 μέχρι το 1986, προς τα μέλη του Διοικητικού της Συμβουλίου, να φορούν όλες μαύρα ή έστω σκούρο μπλε στις εμφανίσεις τους ως Σώμα.
Ναι, φορέσαμε και εμείς μαύρα, αλλά τα καπέλα μας είχαν ξεφύγει. Τι να σκέφτονταν τώρα όλες εκείνες οι σπουδαίες κυρίες βλέποντάς μας; «O tempora o mores…» θα έλεγαν με ανασηκωμένο το ένα φρύδι; Ή θα μας χαμογελούσαν, έστω συγκαταβατικά; Ή θα μας έκαναν νεύμα προτρεπτικό, «συνεχίστε!»; Το πιο όμορφο ήταν ότι έγινε ένα ωραίο γλέντι από γυναίκες που τραγούδησαν, σήκωσαν ψηλά τα χέρια τους χορευτικά και σηκώθηκαν, ακολουθώντας την αρχηγό του γλεντιού, την σπουδαία Σοφία Νεοχωρίτου με το ΤΡιΗΧΟ της. Ζωντάνια και κέφι και χοροί κυκλωτικοί και οι παλιές φίλες και οι νέες φίλες, όλες με χαμόγελα και γέλια δημιούργησαν μικρούλες πίστες χορού. Και ξάφνου μεγάλωσε ο χώρος που σχεδίαζα πριν λίγες μέρες με άγχος.
Και υπήρξε ακόμη και ένα περίεργο, τρυφερό, γλυκό μνημόσυνο σε δύο παλιές, απούσες φίλες. Βρίσκονται τώρα χαμογελαστές και ξένοιαστες, μόνο σε μία παλιά ασπρόμαυρη φωτογραφία μαζί με την Μ. μας, που τις θυμήθηκε. Τρία όμορφα, δροσερά κοριτσάκια, ντυμένα καρναβαλάκια, χορεύουν γιάνκα μπρος την πάντοτε λαμπρή πορσελάνινη σόμπα της Λέσχης. Όλα, τα τότε μικρά, έχουμε ποζάρει μπροστά της, στα bal d’ enfants, στην δεκαετία του ‘60. Η Μ. λοιπόν, παρήγγειλε γιάνκα στα παιδιά στο πάλκο για την Λουΐζα και την Σίμχα (Χαρούλα) και… χορέψαμε… Να είμαστε όλες γερές, να θυμόμαστε τα όμορφα και να γεννάμε δράσεις. Πάντα αδελφωμένες, να συνεργαζόμαστε, ακολουθώντας τα βήματα των γυναικών εκείνων του 1902, που ίδρυσαν την Φιλόπτωχο Αδελφότητα Κυριών ἐν Καβάλλᾳ. Ο πρώτος τους «Ευεργετικός χορός» οργανώθηκε την 8η του Φεβρουαρίου 1903 και δεν ήταν για να διασκεδάσουν, αλλά να στηρίξουν οικονομικά τους σκοπούς που υποσχέθηκαν να υπηρετούν. (Ανάρτηση της Κ. Λαζάρου για την εκδήλωση της Φιλοπτώχου, στη Μ. Λέσχη, το απόγευμα της Δευτέρας 2/2)
