Θυμωμένο πορτραίτο
Τώρα πια δε γελάς
Έπαψες να με θέλεις,
Ούτε καν μου μιλάς
Με την πίκρα στα χείλη
Τι στ’ αλήθεια να πεις,
Δεν υπάρχουνε λόγια
Στον καμβά της σιωπής!
Η ψυχή σου ρημάδι
Και η καρδιά σου πληγή
Σ’ έναν έρημο δρόμο
Που τον λένε φυγή
Η συγγνώμη μου λίγη
Και το χάσμα βαθύ,
Σ’ έχω χάσει για πάντα,
Όλα έχουν κριθεί
Δεν υπάρχει ελπίδα
Μα εγώ θα στο πω,
Θυμωμένο πορτραίτο
Τώρα πια σ’ αγαπώ!
