Δύο καρέκλες γέρικες,
το τάβλι στο τραπέζι,
στήνει τα πούλια πάνω του
η μοίρα μου και παίζει
Ρίχνω που λες τα κόκαλα,
αυτά κατρακυλάνε
και έτσι όπως κάθονται
σε βάρος μου γελάνε
Κάθε φορά που στρώνομαι
θα χάσω, δε γλυτώνει
το ζάρι το ανάποδο
πάει σκοινί – κορδόνι
(πόρτες)
Την τύχη κάνω έκκληση
αυτή, π’ ανοίγει πόρτες
μα δε γουστάρει πλάι μου
και μ’ άλλον κάνει βόλτες
(πλακωτό)
Η γκίνια παίρνει θάρρητα
πολλά και ξεσπαθώνει
περνάει στην επίθεση
και πάντα με πλακώνει
(φεύγα)
Λυγίζω και μου φαίνεται
πως πάει να τριτώσει
«φεύγα», της λέω “δίνε του”
μα γίνετ’ άλλη τόση!
Με μια αρμάθα όνειρα
και μπόλικη ελπίδα
στο καφενείο της ζωής
δε σταύρωσα παρτίδα!!
