Την Κυριακή 1 Ιουνίου, στις 9:30, στον Ιερό Ναό Αγίου Νέστορος στο Κοκκινοχώρι Καβάλας, θα τελεστεί το 40/θημερο μνημόσυνο για την ανάπαυση της ψυχής της πολυαγαπημένης μας Σούζυς Καζαντζίδου.
Κύλησαν σχεδόν σαράντα μέρες από τη στιγμή που η είδηση του θανάτου της τράνταξε την καθημερινότητά μας. Μας βύθισε στη θλίψη, μας πόνεσε κατάβαθα και μας άφησε πιο μόνους και πιο λυπημένους.
Κύλησαν σχεδόν σαράντα μέρες κι όμως κανείς μας δεν το έχει ακόμη συνειδητοποιήσει πως δεν θα ξαναδούμε τη φιγούρα της, δεν θα ξανακούσουμε το γέλιο της, δεν θα ξαναμιλήσουμε μαζί της για σοβαρά ή αστεία θέματα. Κύλησαν σχεδόν σαράντα μέρες που εκείνη μπορεί να μας λείπει σωματικά, αλλά βρίσκεται πλάι μας, στη σκέψη μας, στην καρδιά μας, ίσως και στα όνειρά μας…
ΟΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΦΕΥΓΕΙ
Η απουσία ενός αγαπημένου προσώπου δεν μετριέται σε μέρες, μήνες ή χρόνια. Γίνεται αισθητή στις σιωπές, στα άδεια μέρη, στις αναμνήσεις που σε κατακλύζουν ξαφνικά χωρίς προειδοποίηση, στην ανάγκη να του πεις κάτι κι αιφνιδίως να θυμάσαι ότι δεν είναι πια εκεί, στη συνήθεια να ψάχνεις το γέλιο του, στην ανάγκη για μια αγκαλιά που δεν μπορεί πλέον να σου δοθεί.
Το να χάνεις ένα αγαπημένο πρόσωπο είναι σα να ζεις με ένα κομμάτι της πληγωμένης ψυχής σου, προσπαθώντας να βρεις νόημα σε έναν κόσμο που συνεχίζει να γυρίζει λες και δεν έχει συμβεί τίποτα.
Η θλίψη δεν είναι κάτι που ξεπερνάς, είναι κάτι που μαθαίνεις να κουβαλάς. Δεν υπάρχουν οδηγίες, δεν υπάρχουν κανόνες, δεν υπάρχει σωστός τρόπος για να θεραπευτείς. Μόνο ο χρόνος, η αγάπη και η μνήμη, μας διδάσκουν να ζούμε με ό,τι πονάει.
Η αγάπη για το πρόσωπο που έφυγε δεν πεθαίνει ποτέ. Ζει μέσα από κάθε κοινή ιστορία, από κάθε εμπειρία, από κάθε αποτύπωμα που άφησε πάνω μας. Μπορεί να λείπει σωματικά, αλλά υπάρχει πάντα σε όσα μας άφησε και σε αυτό που είμαστε εξαιτίας του.
Όταν λοιπόν η θλίψη βαραίνει πολύ, ας μην φοβηθούμε να νιώσουμε, να κλάψουμε, να θυμηθούμε, να μιλήσουμε γι’ αυτό. Τιμώντας τη ζωή του, του επιτρέπουμε να συνεχίσει να ζει στην καρδιά μας. Ένας καλός φίλος είναι δύσκολο να βρεθεί, ανέφικτο να χαθεί κι αδύνατο να ξεχαστεί. Οι αληθινοί φίλοι δεν είναι ποτέ χώρια, όχι στην απόσταση, αλλά στην καρδιά.
ΠΕΝΘΟΣ ΜΕ ΦΡΕΝΑΣ ΙΚΕΤΟ
«…Έφυγες
Με άφησες για πάντα αγαλήνευτη,
ανεμοσούρι ακαταλάγιαστο
σε μαρμαρένιο αλώνι
Έφυγες
Όλα γινήκανε
ίλιγγος, νύχτα και βάραθρο
θρυμματισμένη ζωή
Και τώρα πες μου εγώ εδώ
πώς;…
Και τώρα πες μου εγώ εδώ
τί;…»
(Άννα Ε. Πετράκη: «…, ασύνδετο σχήμα, …»)
ΒΟΥΛΑ ΘΑΣΙΤΟΥ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗ
