Αν κάποιος από τον τοπικό ΣΥΡΙΖΑ αποφεύγει τόσο καιρό δηλώσεις- συνεντεύξεις- δημόσιες τοποθετήσεις, αυτός είναι ο πρώην βουλευτής κ. Τάκης Εμμανουηλίδης.
Με αφορμή την επανεμφάνιση του πρώην Πρωθυπουργού κ. Τσίπρα, επιλέγει να διακόψει τη σιωπή. Είναι θετικός αφού όπως σημειώνει ο Αλέξης Τσίπρας ενώνει τον προοδευτικό χώρο. Καλύτερα από κάθε άλλον.
Η δήλωση Εμμανουηλίδη
«Εδώ και 2 χρόνια δεν έχω μιλήσει καθόλου για τα τεκταινόμενα στο χώρο της Αριστεράς. Πικραμένος απ’ όλο αυτό τον κατακερματισμό της ελπίδας της κοινωνίας. Γιατί αυτό είναι το τελικό αποτέλεσμα. Όταν δεν υπάρχει προοδευτικό πρόσημο στη διακυβέρνηση, φτάνουμε στα φαινόμενα που δεν θα χρειαστεί να τα αναφέρω. Εντελώς επιδερμικά είναι οι περιπτώσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ, των ΕΛΤΑ, της σύμβασης 717, είναι το μπάζωμα. Είναι αυτή η κατάσταση που σε οποιαδήποτε άλλη χώρα που οι θεσμοί λειτουργούν πραγματικά, θα έπρεπε πολλοί από αυτούς που κυβερνούν να βλέπουν τη ζωή… ριγέ! Γιατί δεν αντέχεται η κατάσταση. Ζούμε μια πραγματικότητα πέντε οικογενειών. Είναι οι κάτοχοι της διαχείρισης και της παροχής ενέργειας που αυτοί λυμαίνονται τελικά όλο τον πλούτο μας. Σε τελευταία ανάλυση δεν μπορεί να υπάρχει αύριο πολιτικό, κοινωνικό, ιστορικό σε μια χώρα που ερημώνει η ύπαιθρος. Βλέπουμε τα τρακτέρ αντί να είναι στα χωράφια, να είναι στις εθνικές οδούς. Βλέπουμε την απόγνωση ανθρώπων που δεν έχουν αύριο. Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι; Κυρίως είναι άνθρωποι μιας ηλικίας τέτοιας που δεν μπορεί να είναι κάποιος αισιόδοξος για την περιφερειακή ανάπτυξη. Η νεολαία βρίσκεται στα τρακτέρ και είναι σε πλήρη απόγνωση. Το μόνο που σκέφτονται είναι να αφήσουν τα χωράφια και να αναζητήσουν αλλού τη τύχη τους. Τα χωριά μας δεν έχουν σχολεία, δεν έχουν ΕΛΤΑ, δεν έχουν τίποτα. Παρά μόνο μια εκκλησία για να μαζεύονται εκεί οι ελάχιστοι επιζήσαντες αυτής της κοινωνικής λαίλαπας. Με τέτοια συνθήκη δεν μπορεί να υπάρχει αύριο. Για το βασικό σας ερώτημα. Εκείνο που μπορώ να πω μετά το βιβλίο του Αλέξη Τσίπρα, είναι ότι ο χώρος ο προοδευτικός είναι τόσο κατακερματισμένος που δεν έχει καμία προοπτική να αντιτάξει το μέγεθος της αντίστασης του απέναντι σε αυτή την κοινωνική Μητσοτακική λαίλαπα. Δεν μπορεί ούτε το ΠΑΣΟΚ- που ευαγγελίζεται τι άραγε; να γίνει το πρώτο κόμμα. Ή δεύτερο με μια διαφορά έστω μιας ψήφου. Εδώ μιλάμε με καταστάσεις που δεν αντέχουν ούτε με την αριθμητική προσέγγιση, ούτε πολύ περισσότερο με τη λογική προσέγγιση. Από την άλλη έχουμε ένα παλιό ΣΥΡΙΖΑ κατακερματισμένο σε 5 αποκόμματα της Αριστεράς. Επιτέλους πρέπει να υπάρξει ένα αντίπαλο δέος σε αυτή τη Μητσοτακική φρίκη. Ο Αλέξης Τσίπρας δοκιμάστηκε. Με τις αδυναμίες και τα πολλά που αποσιωπήθηκαν μέσα από το σύστημα το μιντιακό κυρίως και όχι μόνο. Το σύστημα ευρύτερα που ήθελε τελικά την Αριστερά να λειτουργήσει ως μια παρένθεση στην πολιτική ιστορία των παραδοσιακών κομμάτων. Δεν είναι δυνατό να αποκρύπτονται από την Ελληνική κοινωνία στοιχεία και πρωτοβουλίες όπως για παράδειγμα η περίπτωση των ενεργειακών κοινοτήτων. Ή ένα άλλο παράδειγμα, του μεταφορικού ισοδύναμου. Επανέρχομαι στην περίπτωση του Αλέξη Τσίπρα. Ξέρετε η Ιθάκη είναι το αποτέλεσμα μιας Οδύσσειας. Η Οδύσσεια είχε και πολλές εκ των ένδον περιπέτειες. Πολλοί από τους συντρόφους σε αυτό το περιπετειώδες ταξίδι, δεν έπαιξαν και τον καλύτερο ρόλο. Δεν άκουσαν τις συμβουλές του Οδυσσέα κτλ. Βέβαια πρέπει να πούμε ότι ο πρώτος υπεύθυνος είναι ο ίδιος όταν δεν κάνει τις πρέπουσες, τις σωστές, τις ενδεδειγμένες επιλογές προσώπων. Ωστόσο νομίζω ότι μέσα από το βιβλίο υπάρχει αυτή η αυτοκριτική η οποία λέγεται ότι δεν έγινε. Έγινε. Όταν αναλαμβάνεις να πεις ότι αυτός και αυτός ήταν άστοχες επιλογές εκ του αποτελέσματος, δεν μπορεί παρά αυτό να είναι ο πυρήνας μιας ουσιαστικής αυτοκριτικής. Στην περίπτωση τώρα που ζούμε, εκείνο που μας ενδιαφέρει είναι να βρεθεί πραγματικά ένα σχήμα προοδευτικό για να αντιταχθεί σε όλη αυτή την ισοπέδωση που επιτέλους δεν αντέχεται. Κάθε μέρα που περνάει βυθιζόμαστε σε κοινωνικό βάλτο. Αν υπήρχε άλλος, βεβαίως. Προσωπικά είμαι ανοιχτός στην αγωνία μου. Βλέπετε ότι η βελόνα έχει κολλήσει στο ΠΑΣΟΚ γύρω από το 13%. Έχουμε 5 αποκόμματα από τον πάλαι ποτέ ΣΥΡΙΖΑ. Όλα αυτά είναι στοιχεία που δεν μπορούμε να τα προσπεράσουμε. Πρέπει κάποτε να σκεφτούμε σοβαρά για το αύριο αυτού του τόπου που δεν υπάρχει αύριο… Κάτι πρέπει να γίνει. Η οικογενειοκρατία η Μητσοτακική πέραν από το αρνητικό της οικογενειοκρατίας που δεν νοείται μια τέτοια συμπεριφορά σε δημοκρατίες, έχει και το χαρακτηριστικό ότι είναι άπληστη. Σε αποθησαυρισμό όχι μόνο της οικογένειας αλλά και ενός σκληρού πυρήνα γύρω από αυτή».
