Αυτός ήταν ο τίτλος διήμερων εκδηλώσεων του Ιατρικού Συλλόγου Καβάλας, που έγιναν το Σαββατοκύριακο 16 κα 17 Μαΐου για να τιμηθεί η μνήμη του αείμνηστου, για όσους τον γνωρίσαμε, Δαυίδ Συμεωνίδη. Όποιος τον γνώριζε καλά, θα μπορούσε να πει πως ό,τι έκανε ο Δαυίδ το έκανε με όλη την δύναμη της ΚΑΡΔΙΑΣ του.
Στη μνήμη του, αλλά και γιατί γνωρίζω καλά όλες τις οικογένειες του, νιώθω την υποχρέωση να δημοσιοποιήσω μερικά πράγματα παραπάνω γιατί πολλοί δεν τα γνωρίζουν αλλά και γιατί η αλήθεια πρέπει να λέγεται. Θυμάμαι, ήταν αρχές Σεπτέμβρη του 1975 όταν δέχθηκα τηλεφώνημα από τον πατέρα του, τον κυρ Σίμο και τον αδελφό μου τον Κώστα, πως έρχεται ο Δαυίδ στην Τεργέστη για σπουδές και πως θα έπρεπε να πάω να τον πάρω από τον σταθμό του τρένου και να φροντίσω να τον βοηθήσω όπως μπορώ. Ο αδελφός μου δούλευε εκείνη την εποχή στο φορτηγό του κυρ Σίμου γιατί εκείνος δεν έβλεπε πια καλά λόγω του σακχαροδιαβήτη από τον οποίον έπασχε.
Πηγαίνω λοιπόν ένα βράδυ στον σταθμό της Τεργέστης όπου έκανε στάση το φημισμένο Orient Express (Παρίσι, Τεργέστη, Βελιγράδι, Θεσσαλονίκη, Κωνσταντινούπολη) και υποδέχομαι ένα ντροπαλό και σεμνό παιδί που είχε μαζί του μόνο μια πανάλαφρη βαλιτσούλα. Τον καλωσορίζω και παίρνω την βαλίτσα να την μεταφέρω στο σπίτι όπου είχα φροντίσει ήδη να του νοικιάσω ένα δωμάτιο σε νοικοκυρά, σπίτι που ήταν κοντά στο δικό μου. Αντιδρά ο Δαυίδ, μου μιλάει στον πληθυντικό και θέλει να κουβαλήσει εκείνος την βαλίτσα του παρά την κούρασή του από το μακρύ ταξίδι με τρένο μέσω της, ενιαίας τότε, Γιουγκοσλαβίας. Μια περιπέτεια τριάντα και πλέον ωρών. Αγριεύω και κοκκινίζει. Καταλαβαίνω αμέσως ότι έχω να κάνω με ένα ευαίσθητο και φιλότιμο παιδί με καλή αγωγή, όπως λέγαμε τότε. Δεν έπεσα έξω στην πρώτη μου εκτίμηση. Ο Δαυίδ αποδεικνύεται όχι απλώς ένα καλό παιδί, αλλά ένας ανεκτίμητος νέος και εξαιρετικός άνθρωπος.
Αργότερα, το 1977, όταν γνώρισα τους γονείς του και, ιδιαίτερα την μητέρα του, την κυρά Μαρίκα, κατάλαβα την ανατροφή, και τις αρχές, που έλαβε. Από την επομένη και για ένα χρόνο κάθε μέρα κρατώ από το χέρι τον μικρό. Στις οκτώ το πρωί κάτω από το σπίτι στη στάση του λεωφορείου “17” που μας πήγαινε στην Πανεπιστημιούπολη. Όλη μέρα διάβασμα, παρακολουθήσεις, εργαστήρια με ένα διάλειμμα για φαγητό το μεσημέρι όταν έκλεινε για δυο ώρες, η κεντρική βιβλιοθήκη και το βράδυ επιστροφή στο σπίτι στις δέκα και μισή. Άρα ελάχιστες εξαιρέσεις και, όταν καμιά φορά πηγαίναμε για ποδόσφαιρο στο ίδιο χώρο του πανεπιστημίου, ο Δαυίδ, ιδρωμένος, σκουπιζόταν βιαστικά και έτρεχε πάλι μέσα στη βιβλιοθήκη, για μελέτη.
Τι επιμονή είχε αυτός ο νέος. Συγκεντρωμένος με σταθερότητα, στον στόχο, στην υπευθυνότητα. Θα αναφέρω ένα γεγονός ενδεικτικά μόνο από τα άπειρα που θυμάμαι: όταν του είπα να πάμε να δούμε, στον κινηματογράφο, τη ταινία “ΖΗΤΑ” του Γαβρά, ο Δαυίδ δεν ήρθε λέγοντάς μου ότι ο πατέρας του, εκείνη την μέρα, πήγαν με τον αδελφό μου στο παζάρι της Ξάνθης για να βγάλουν το μεροκάματο και αυτός θα πήγαινε σινεμά; Αποκλείεται, μου είπε, και δεν ήρθε!
Το φθινόπωρο του 1977 ήρθε στην Τεργέστη, για να σπουδάσει γιατρός κι εκείνος, ο μικρός του αδελφός, ο Δημήτρης. Τότε ο Δαυίδ μου είπε: “τώρα, για έναν χρόνο, θα τον έχω τον μικρό όπως είχες και εσύ εμένα τον πρώτο χρόνο”. Δεν την ξεχνώ αυτή την φράση του, που για μένα λέει πολλά για την εκτίμηση και την φιλία που αναπτύχθηκε μεταξύ μας. Από τότε τους έβλεπα και καμάρωνα μαζί παντού σαν …αδέλφια!
Ακολούθως, ο Δαβίδ όπως και ο αδελφός του ο Δημήτρης, τελείωσαν την Ιατρική σχολή του αυστηρού Πανεπιστημίου της Τεργέστης, σε έξι χρόνια, σε χρόνο ρεκόρ δηλαδή, πράγμα σπάνιο ακόμη και για καλούς ιταλούς φοιτητές: αποτέλεσμα της θέλησης, της επιμονής στο στόχο με σεβασμό στον μόχθο του πατέρα για να ανταπεξέλθει στα έξοδα για τις σπουδές δύο παιδιών ταυτόχρονα στο εξωτερικό.
Αργότερα, ο φίλος μας διέπρεψε, όπως πολύ καλά γνωρίζει όλη η κοινωνία της περιοχής μας, πρώτα στο Νοσοκομείο Καβάλας όπου διετέλεσε με εξαιρετική επάρκεια και ως διευθυντής της Καρδιολογικής κλινικής υπηρετώντας με αυταπάρνηση το Ε.Σ.Υ όπως και πολλοί άλλοι εκείνη την περίοδο και μετά στο ελεύθερο επάγγελμα όπου περιέθαλψε κάθε κατατρεγμένο. Αυτή η ανθρωπιά, η αλληλεγγύη, η δικαιοσύνη, η σταθερότητα, εκτιμώ ότι είναι σε ευθεία γραμμή με τα φοιτητικά του χρόνια και, στη συνέχεια, με την όλη του πορεία.
Γιατί ο Δαυίδ εκτός, από άριστος φοιτητής, συμμετείχε ταυτόχρονα και στο φοιτητικό κίνημα της περιόδου με ένταση και συνέπεια, σε όλες τις εκδηλώσεις του Συλλόγου Ελλήνων Φοιτητών Τεργέστης, έγινε πρόεδρος του Δ.Σ την περίοδο 1977 / 1980, διετέλεσε και γραμματέας της Τ.Ο. ΠΑΣΟΚ Τεργέστης. Αλλά εκείνο που έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία είναι ότι, για πολλά χρόνια, προήδρευε στις τακτικές και έκτακτες συνελεύσεις και μάλιστα προτεινόταν, όπως μου λένε συμφοιτητές μας, ομόφωνα, από όλες τις παρατάξεις σε ένδειξη της εκτίμησης για την αμερόληπτη, αυστηρή, δημοκρατική, δίκαιη, λειτουργία του.
Τα συνθήματα του συλλόγου των Ελλήνων φοιτητών σε όλη την Ιταλία, TOTE ήταν “ΟΧΙ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ, ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ” και, μετά το 1975, ‘ΧΙΛΗ ΕΛΕΥΘΕΡΗ και ΚΥΠΡΟΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ (CILE LIBERO, CIPRO INDIPEDENTE).
Αυτές τις μέρες διοργανώνεται στην πόλη που σπουδάσαμε και της οφείλουμε πολλά όλοι, την Τεργέστη, μια έκθεση φωτογραφίας με φώτο από τις αγωνιστικές φοιτητικές διαδηλώσεις εκείνης της δεκαετίας. Θα είναι και ο Δαυίδ εκεί μαζί με τους φίλους συμφοιτητές και συντρόφους του… όπως θα είναι και για πάντα στην μνήμη αυτών που τον γνωρίσανε και τον ζήσανε από κοντά.
Θα ήθελα ακόμη να αναφέρω δυο παραδείγματα του αισθήματος αλληλεγγύης και φιλανθρωπίας που έτρεφε για τον συνάνθρωπό του: είχαμε δύο συμφοιτητές που, όταν αρρώστησαν και χρειάστηκαν βοήθεια, ο Άνθρωπος γιατρός μας, προσέφερε πάντοτε τα τριπλάσια από όλους τους άλλους συμφοιτητές μας.
Αισθάνομαι και ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ θα αισθάνομαι τυχερός και υπερήφανος που γνώρισα και ΕΧΩ φίλο τον Δαυίδ Συμεωνίδη και τονίζω ΕΧΩ, χρησιμοποιώντας ενεστώτα, επειδή, στην γλυκιά αθωότητα των ματιών του οκτάχρονου Δαυίδ, εγγονού του γιατρού μας, συνάντησα προχθές το βλέμμα του φίλου μου….
ΛΕΚΑΝΗ, 21.5.2026
ΚΟΥΤΡΑΣ Νίκος ΒΙΟΛΟΓΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ
