Αρχές Μάρτη του 2019, ένα σαββατιάτικο απόγευμα στο κτίριο του Λυκείου Ελληνίδων Καβάλας, η Χριστίνα Κυριακίδου είχε παρουσιάσει το πρώτο της συγγραφικό πόνημα, με τίτλο «Έχω λόγο». Η πρόεδρος του ΛΕΚ Μαρίνα Φιλιππίδου είχε αναλάβει το καλωσόρισμα του κοινού, ενώ την παρουσίαση του παρθενικού τότε βιβλίου της Χριστίνας είχαν αναλάβει ο πρώην δήμαρχος Κωστής Σιμιτσής, η δημοσιογράφος Κατερίνα Κακιλή και η εξελεγκτική ψυχολόγος Στέλλα Αργυρίου. Εκείνη η πρώτη συγγραφική προσπάθεια περιείχε μπόλικη συμπυκνωμένη ουσία, αφού πραγματεύονταν δύο θεμελιώδη ζητήματα, δύσκολα μεν αλλά πολύ συνηθισμένα στην καθημερινότητά μας. Την επιβίωση μιας μονογονεϊκής οικογένειας και τον αγώνα κατά της μάστιγας του καρκίνου. Το «Έχω λόγο» ήταν μια προσωπική κατάθεση ψυχής της Χριστίνας Κυριακίδου και το είχε αφιερώσει στη Βικτώρια και στη Φαίδρα, στις δύο κόρες της.
Η Χριστίνα λοιπόν επιστρέφει με το δεύτερο βιβλίο της που έχει τίτλο «Το Μαρικάκι» και το αφιερώνει στους γονείς της. Ένα βαθιά ανθρώπινο κοινωνικό μυθιστόρημα για τις γυναίκες που έμαθαν να σωπαίνουν, τις οικογένειες που κρύβουν τις ρωγμές τους και τα παιδιά που μεγαλώνουν αναζητώντας έναν διαφορετικό δρόμο. Μια ιστορία για τη μνήμη, τη συγχώρεση και το δικαίωμα να ορίζεις τη δική σου ζωή.
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ «ΜΑΡΙΚΑΚΙ»
«Μαρίκα, φεύγω. Έτσι θα ’ναι καλύτερα. Να προσέχεις τα κορίτσια». Ο ιατρός Χρόνης Ζερβός υπήρξε µια χαρισµατική αλλά αµφιλεγόµενη προσωπικότητα. ιδιοφυής αλλά ιδιόρρυθµος και ασύµβατος µε τα κοινωνικά πρότυπα της εποχής του. Οι ισορροπίες της οικογένειας κλονίζονται, όταν η ευφυΐα αρχίζει να αγγίζει τα όρια της εµµονής και της ψυχικής αποδιοργάνωσης. Χρόνια µετά τον θάνατό του, η µικρότερη κόρη του, Αγγέλα, αποφασίζει να εκδώσει τα ποιήµατά του. Μαζί µε τα χειρόγραφα, επιστρέφουν µνήµες που θέλει να ξεχάσει αλλά και να αναστοχαστεί µε τρόπο που να µην την πληγώνουν πλέον.Πόσο συγχωρητική ή πόσο τιµωρητική µπορεί να είναι τελικά η µνήµη; Πίσω από τη φαινοµενική ευπρέπεια της «καλής» οικογένειας αποκαλύπτονται οι ρωγµές µιας ζωής γεµάτης σιωπές, καταπίεση και συναισθηµατικά αδιέξοδα.«Η µητέρα µπορεί να ήταν πρότυπο υποµονής και αφοσίωσης, όµως εµείς “Μαρίκες” δεν θέλαµε να γίνουµε ποτέ. Η ζωή, Μαρίκα, δεν αναβάλλεται. Δεν αναβάλλεται για κανέναν». Μια ιστορία γεννηµένη από την προσωπική µνήµη, για τις οικογενειακές σκιές που περνούν από γενιά σε γενιά, για τις γυναίκες που έµειναν από φόβο και για τα παιδιά που παλεύουν να µη ζήσουν την ίδια ζωή. (Από το οπισθόφυλλο)
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΙΣΤΙΝΑΚΙ
Να θυμίσουμε ότι ηΧριστίνα Κυριακίδου γεννήθηκε στην Καβάλα και σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστηµίου Θεσσαλονίκης.Εργάστηκε ως φιλόλογος στην ιδιωτική εκπαίδευση και ως ιστορικός-ερευνητής σε πολιτιστικούς και εκπαιδευτικούς φορείς, ενώ υπήρξε για χρόνια Ειδική Σύµβουλος Παιδείας και Πολιτισµού στην τοπική αυτοδιοίκηση. Όπως είχε αναφέρει το 2019 ο κ. Σιμιτσής, η Χριστίνα ήταν «το μικροκαμωμένο πλάσμα που για δύο θητείες κρατούσε την οργάνωση και λειτουργία του δημαρχιακούγραφείου με σιδερένια πυγμή αλλά και σιδερένια ευγένεια». Με όχηµα την προσωπική µνήµη και γεφυρώνοντας τον µύθο µε την πραγµατικότητα, η γραφή της εστιάζει στον άνθρωπο και τις κοινωνικές συνθήκες που τον διαµορφώνουν, αναδεικνύοντας µέσα από τις ιστορίες των ηρώων της σύγχρονα κοινωνικά θέµατα και προβληµατισµούς.Το πρώτο της βιβλίο, µε τίτλο «Έχω λόγο», κυκλοφόρησε το 2018 από τις εκδόσεις Πηγή.
