Ο Σύλλογός μας γεννήθηκε από μια ανάγκη απλή και βαθιά: να προστατεύσουμε, να φροντίσουμε και να αναδείξουμε τη μικρή παραλία του ιστορικού όρμου της Παναγίας και τον χώρο που την αγκαλιάζει, απέναντι από το αναλλοίωτο και αγέρωχο Μονόπετρο. Έναν τόπο που δεν είναι απλώς χώρος, αλλά μνήμη.
Σχεδόν αμέσως μετά την ίδρυσή του, βρεθήκαμε μπροστά σε μια ειρωνεία της τύχης: μάθαμε ότι αυτή η αγαπημένη παραλία προορίζεται να παραχωρηθεί για είκοσι πέντε ολόκληρα χρόνια σε ιδιώτη. Έργα μεγάλα και ακριβά, τα οποία όμως, κατά τη γνώμη μας, απειλούν να αλλοιώσουν οριστικά την ταυτότητα ενός χώρου που μέχρι σήμερα παραμένει ανθρώπινος, απλός, ανοιχτός.
Από εκείνη τη στιγμή άρχισε ένας αγώνας δρόμου. Όχι από επιλογή, αλλά από ανάγκη. Ένας αγώνας για να καταλάβουμε τι ακριβώς σχεδιάζεται για τον τόπο μας. Για να ενημερωθούμε και να ενημερώσουμε. Για να ψάξουμε έγγραφα, να διαβάσουμε ψυχρά νομικά κείμενα, να κάνουμε αμέτρητες τηλεφωνικές κλήσεις, να σταθούμε απέναντι σε υπηρεσίες και υπουργεία, να χτίσουμε μαζί με τον δικηγόρο μας έναν φάκελο που να αποδεικνύει γιατί αυτή η παραχώρηση δεν πρέπει να προχωρήσει, να ζητήσουμε τη στήριξη του Δημάρχου και του Δημοτικού Συμβουλίου, στήριξη που απλόχερα μας δόθηκε.
Για εμάς, η παραχώρηση σε ιδιώτη δεν αποτελεί πανάκεια. Η φροντίδα, η περιποίηση και η ήπια ανάπλαση του όρμου, που είναι αναγκαίες, θα μπορούσαν να είχαν πραγματοποιηθεί εδώ και καιρό, χωρίς την μακροχρόνια εκχώρησή του.
Ταυτότητα
Μέσα σε αυτό το μικρό χρονικό διάστημα, καταλάβαμε κάτι θεμελιώδες. Άνθρωποι διαφορετικοί, με διαφορετικές πολιτικές ιδέες και εμπειρίες, βρεθήκαμε να στεκόμαστε μαζί γύρω από έναν κοινό πυρήνα — την αγάπη μας για τον όρμο της Παναγίας, όπως τον γνωρίσαμε και όπως θέλουμε να τον παραδώσουμε – αυθεντικό, απλό και πιο προσεγμένο.
Δεν υπερασπιζόμαστε ένα ακόμη καλοκαιρινό μπάνιο. Δεν υπερασπιζόμαστε την «άνεσή» μας. Υπερασπιζόμαστε έναν τόπο που κουβαλά τις παιδικές μας φωνές, τις φιλίες μας, τις απώλειες, τα τραγούδια στις νύχτες του καλοκαιριού, τις βουτιές από το Μονόπετρο, το ψάρεμα, τις μάσκες στον βυθό, το κολύμπι μέχρι το βαθάκι. Τις μέρες που ήμασταν απλώς παιδιά, χωρίς ρολόγια και όρια.
Αυτές οι μνήμες δεν είναι ρομαντισμός. Είναι η ταυτότητά μας. Είναι οι άγκυρες που μας κρατούν δεμένους στον κάβο της Καβάλας.
Χρόνος
Ο Σύλλογος μπορεί να δημιουργήθηκε πρόσφατα, αλλά μας έδειξε ότι ο χρόνος δεν μετριέται μόνο σε χρόνια. Μετριέται με το βάθος της εμπειρίας των μελών σε αγώνες και συλλογικές προσπάθειες. Μετριέται επίσης με τις σχέσεις εμπιστοσύνης. Όταν η επικοινωνία είναι αληθινή και η ανάγκη κοινή, ο χρόνος πυκνώνει, επιταχύνεται, γίνεται σύμμαχος.
Επίθεση, αποσιώπηση
Μάθαμε επίσης πόσο επιφανειακή είναι η επίθεση όταν λείπουν τα επιχειρήματα. Μας είπαν «παραλία της ελίτ». Άλλες φορές σκουπιδότοπο! Ότι η παραλία δεν είναι παραλία (εκτός εάν εννοούν ως παραλίες μόνο αυτές που τις εκμεταλλεύεται ιδιώτης…). Είπαν ότι νοιαζόμαστε μόνο για τη βολή μας. Ότι δεν θέλουμε την αξιοποίηση. Ότι κάποιοι από εμάς ζουν αλλού και άρα –άφησαν να εννοηθεί– δεν δικαιούνται να μιλούν. Κάποιοι είδαν με καχυποψία τη σύμπραξη πολιτών και δημοτικών αρχών. Τους θυμίζουμε ότι αυτή η σύμπραξη δεν είναι επανάσταση αλλά δικαίωμα. Δεν διχάζει· ενώνει. Κάποια μέσα ενημέρωσης αποσιώπησαν τις θέσεις μας ή τις διαστρέβλωσαν. Τίποτα από όλα αυτά δεν ήταν τυχαίο. Γιατί είναι πάντα πιο εύκολο να γελοιοποιήσεις έναν αγώνα, παρά να τον ακούσεις.
Είπαν ότι το θέμα έγινε κουραστικό, ένα ακόμη «σήριαλ». Σε αυτό απαντάμε το εξής απλό: οι αγώνες που αξίζουν δεν τελειώνουν γρήγορα. Δεν χωρούν σε λογικές «ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε». Χρειάζονται χρόνο, επιμονή και ανθρώπους που αντέχουν.
Αλληλοϋποστήριξη
Και αν κάτι μας κρατάει —και που ακόμη έχουμε ανάγκη— είναι η αλληλοϋποστήριξη. Δεν είναι δεδομένη. Κατακτιέται. Θέλει θάρρος να σταθείς δίπλα στον άλλον, ειδικά όταν ο δρόμος είναι αβέβαιος και ίσως δύσκολος.
Ξέρουμε πως χωρίς την αλληλοϋποστήριξη, κανένας αγώνας δεν δικαιώνεται πραγματικά. Και ακόμη κι αν δικαιωθεί, θα του λείπει το πιο ουσιαστικό: η ομορφιά του «μαζί προστατέψαμε τον τόπο που αγαπάμε».
Μαρία Βαμβούρη
Πρόεδρος του Συλλόγου Λουομένων Παναγίας «Το Μονόπετρο»
