Συζητήσαμε με την κ. Δώρα Καγιάννη θέματα ατόμων με ειδικές ανάγκες.
Είναι η πρόεδρος στο σύλλογο ατόμων με αυτισμό. Ζητά κοινωνική ένταξη των ΑμεΑ. Αναφέρεται σε αναπηρίες που δεν φαίνονται αλλά δυστυχώς υπάρχουν. Κι αυτές οι αναπηρίες που δεν φαίνονται- όπως π.χ. ο αυτισμός- συχνά προκαλούν παρεξηγήσεις σε σχέση με τους ανθρώπους που δεν γνωρίζουν. Κρίνουν βάσει αυτού που βλέπουν.
Η συνέντευξη
Ερ: Πως είναι τα πράγματα στην Καβάλα, με αφορμή τη παγκόσμια μέρα ΑμεΑ; Ανταποκρίνονται οι έχοντες την εξουσία; Είναι ευαίσθητοι;
Απ: Η ευαισθησία μπορεί να υπάρχει αλλά το ζητούμενο δεν είναι η ευαισθησία. Ζητούμενο είναι η ένταξη. Να εξαλείψουνε τα εμπόδια που μπορεί να υπάρχουν σε οποιαδήποτε αναπηρία. Είτε αυτή είναι κινητική, είτε αυτή είναι νοητική, είτε μια χρόνια αναπηρία. Αυτή η ποικιλομορφία συνιστά από μόνη της, ένα σεβασμό και μια υποχρέωση της κοινωνίας να μπορέσει να έχει μια ισότιμη αντιμετώπιση και δικαιώματα όπως έχουν όλοι οι ενεργοί πολίτες.
Ερ: Εδώ στην Καβάλα κάτι καταφέρνετε, κάτι με πίεση εξασφαλίζετε.
Απ: Εδώ στην Καβάλα προσπαθούμε πάρα πολύ από μόνοι μας. Γιατί η ιδιαιτερότητα να είσαι φροντιστής παιδιού και τις περισσότερες των περιπτώσεων εφ’ όρου ζωής, χρειάζεται διεκδίκηση από τους γονείς. Τα περισσότερα από τα παιδιά μας που έχουν μια αναπηρία, συνιστά εφ’ όρου ζωής φροντίδα και αυτό δεν είναι εύκολα αντιληπτό. Ειδικά όταν είναι μια αόρατη αναπηρία όπως είναι ο αυτισμός. Το ότι μπορεί το παιδί να σταθεί ή ακόμη και μια διεκδίκηση θέσης στάθμευσης που μπορεί να πει κάποιος ότι « το παλικαράκι καλά είναι»… Αυτό δε σημαίνει ότι η καθημερινότητα είναι εύκολη. Το συγκεκριμένο παλικαράκι ή η κοπελίτσα μπορεί να θέλει το συγκεκριμένο σημείο ή να υπάρχει κάτι που την ενόχλησε και θα πρέπει να τη συνοδεύσει ο γονέας με μια ηρεμία και να μπορέσουν να ανταποκριθούν. Είναι καθημερινός ο αγώνας στο να αναγνωρίσουν και να κατανοήσουν οι άνθρωποι γύρω μας, ότι δεν είναι μια αναπηρία απλή ή μια αναπηρία που πρέπει να είναι εμφανής, για να δώσεις χώρο και να εξαλείψεις τα εμπόδια που μπορούνε να υπάρξουν του τύπου χαιρετάμε μ’ έναν εναγκαλισμό που αυτό μπορεί να ενοχλήσει έναν αυτιστικό. Πολλά πράγματα δε φαίνονται αλλά αυτό παρεξηγείτε καμία φορά. Παρεξηγείται και θεωρείται ότι είναι αμελητέο να δώσουμε την προσοχή μας.
