Εγώ, ξέρετε τι σκέφτομαι όταν βλέπω τον Ακύλα; Ότι μικρή σημασία έχει αν μου αρέσει το τραγούδι γιατί μου άρεσε ο συμβολισμός. Σκέφτομαι ένα παιδί που μεγάλωσε σε μια επαρχιακή πόλη, στις Σέρρες. Ένα παιδί που δεν είχε μόνο να παλέψει για τη μουσική του. Είχε να παλέψει και για το δικαίωμα να είναι ο εαυτός του.
Φανταστείτε το λίγο. Να μεγαλώνεις ως ομοφυλόφιλο παιδί σε μια μικρή κοινωνία. Με οικονομικές δυσκολίες. Με σχόλια που δεν ακούγονται μόνο έξω, αλλά καμιά φορά καρφώνονται μέσα. Με βλέμματα που σε μετράνε. Με ψιθύρους που σε μικραίνουν. Κι όμως, αντί να σκληρύνει, δεν σκλήρυνε. Δεν έκλεισε. Δεν έγινε κυνικός. Έγινε δημιουργικός. Έβαλε τη δυσκολία μέσα στη φωνή του. Έβαλε την αμφισβήτηση μέσα στους στίχους του. Έβαλε το «μπες στη θέση μου» μέσα στη σκηνική του παρουσία. Και αυτό θέλει θάρρος. Όχι μικρό. Γιατί είναι εύκολο να μιλάς για αποδοχή όταν δεν έχεις νιώσει την απόρριψη. Είναι εύκολο να κρίνεις όταν δεν έχεις χρειαστεί να αποδείξεις ότι αξίζεις απλώς να υπάρχεις.
Ας μπούμε, λοιπόν, λίγο στη θέση του. Στη θέση ενός παιδιού που διεκδικεί χώρο σε έναν χώρο σκληρό. Σε μια κοινωνία που ακόμα δυσκολεύεται με το διαφορετικό. Σε μια χώρα που πολλές φορές μπερδεύει την παράδοση με τον φόβο. Και τώρα ας μιλήσουμε για τον «πολιτισμό» που κάποιοι λένε ότι απειλείται. Ο πολιτισμός δεν απειλείται από ένα παιδί που τραγουδάει την αλήθεια του. Δεν απειλείται από μια αγκαλιά πάνω στη σκηνή. Δεν απειλείται από μια μητέρα που κλαίει από περηφάνια. Ο πολιτισμός δεν καταστρέφεται από την αυθεντικότητα. Ο πολιτισμός απειλείται όταν χλευάζουμε. Όταν φοβόμαστε. Όταν κλείνουμε το στόμα σε ό,τι δεν μας μοιάζει. Όταν επιλέγουμε την καχυποψία αντί για την κατανόηση.
Ο πολιτισμός δεν είναι κάτι εύθραυστο που θα γκρεμιστεί από ένα τραγούδι. Ο πολιτισμός είναι το πώς φερόμαστε ο ένας στον άλλον. Και αν κάτι τον διαβρώνει καθημερινά, είναι η μικρότητα. Η απαξίωση. Η έλλειψη ενσυναίσθησης. Όχι ένα παιδί που παλεύει. Όχι ένα παιδί που δημιουργεί. Όχι ένα παιδί που τολμά να σταθεί μπροστά μας και να πει: «Αυτός είμαι». Αντί να φοβόμαστε τέτοιες φωνές, ίσως να τις ακούμε λίγο καλύτερα. Γιατί ο πολιτισμός μας δεν κινδυνεύει από όσους εκφράζονται. Κινδυνεύει από όσους δεν αντέχουν την έκφραση. Και κάθε φορά που επιλέγουμε κατανόηση αντί για καταδίκη, εκεί ναι, εκεί ο πολιτισμός μας δυναμώνει.
