Μισή ώρα κενό το μεσημέρι χωρίς βροχή και βγήκα στην Περιμετρική της Καβάλας για ένα σύντομο περπάτημα. Εικόνες μουντές και αέρας γεμάτος υγρασία. Στο διάβα μου μια κατολίσθηση κατέστρεψε το αυτοσχέδιο μονοπάτι με τα σκαλοπάτια του κύριου Κώστα, το οποίο μονοπάτι οδηγούσε στο παλιό δρομάκι του βουνού. Ποιος τώρα να το ξαναφτιάξει;
Κείμενο του Μάνου Σεργιάδη
Η νομοθεσία άλλαξε από τότε… από το 1995… Ακόμη και εθελοντές να βρεθούν, τα χώματα είναι πολλά και θα χρειαστούν μηχανήματα του Δήμου ή του Δασαρχείου. Η βόλτα συνεχίστηκε κάτω από την Περιμετρική, στο χωματόδρομο παράλληλα με αυτήν. Το ρετσίνι των πεύκων δεν το οσμίζεσαι εύκολα. Πρέπει να πλησιάσεις κοντά στο κορμό. Όλα τα κάλυψε η βροχή. Λάσπες παντού …ριγμένα κλαδιά και κουκουνάρες που έχουν μουλιάσει. Ναι, κουκουνάρες κλειστές πάνω στο κλαδί που με ελάχιστη δύναμη κόβονται και θρυμματίζονται. Πρώτη μου φόρα το συνάντησα. Να μαδάς τους στρογγυλούς περίκλειστους κώνους σαν να είναι ανοιξιάτικες μαργαρίτες.
Όμως με τόση βροχή, διαρκή και πολυήμερη βροχή, δημιουργούνται οι συνθήκες για μεγαλύτερες κατολισθήσεις. Δημιουργούνται συνθήκες για αποκολλήσεις των μεγαλύτερων σε όγκο βράχων. Επίσης, τυχόν δυνατός αέρας θα βρει τα δέντρα σε δυσχερή θέση. Οι ρίζες τους πλέον βρίσκονται σε ασταθές έδαφος. Το λασπωμένο υπέδαφος εύκολα θα παρασυρθεί από το πλάγιασμα των ψηλών κορμών λόγω της δύναμης του ανέμου. Ας ελπίσουμε πως όλα θα πάνε καλά και ο ήλιος να γίνει θεραπευτής για ακόμα μια φόρα.
