Ο χρόνος κυλάει σαν να ήταν ποτάμι. Το νιώθει κανείς όταν φτάσει στην ωρίμανση της κλίκας του. Και τότε τον λόγο τον έχουν οι αναμνήσεις. Συνήθως οι πιο όμορφες είναι οικογενειακές κυρίως.
Και μέσα σε αυτές και ο ΑΟΚ μας. Η ομάδα που αγαπάνε τέσσερις γενιές. Ο ΑΟΚ μας που φέτος έγινε 60 χρονών. Ποτάμι λοιπόν ο χρόνος. Και χείμαρρος οι χιλιάδες όμορφες στιγμές στην πορεία αυτής της ομάδας.
Ήταν το μακρινό 1965 όταν δύο ομάδες από την πόλη μας ο Ηρακλής πρώτα με τους χιλιάδες φιλάθλους του στην περίοδο 1963-64 και οι αξιόμαχοι Φίλιπποι 1964-65 φτάσανε μέχρι τα μπαράζ για την άνοδο στην Α’ Εθνική και δεν τα κατάφεραν.
Τότε φούντωσε η επιθυμία για μια ομάδα δύναμη στην πόλη. Ηρακλής- Φίλιππος και ΑΕΚ η τρίτη αξιόμαχη ομάδα της πόλης μετά από γενικές συνελεύσεις, η πιο δημοφιλής ομάδα Ηρακλής αποφάσισε την δημιουργία του ΑΟΚ.
Η καλύτερη επιλογή έγινε από δύο συμπολίτες προπονητές. Τον Γιάννη Βόσκια οι νεοφώτιστοι που κάθισε στον πάγκο των Φιλίππων, όπου νικά τον Ηρακλή και τον Μήτσου. Δύο άνθρωποι που με την αγάπη και το μεράκι τους δημιούργησαν πολλούς και δημοφιλείς ποδοσφαιριστές.
Πρώτος πρόεδρος του ΑΟΚ ήταν ο Σωτήρης Αλιμήσης. Πρόεδρος πριν των Φιλίππων και μετά από χρόνια πρόεδρος της ΕΠΟ. Στο πρώτο διοικητικό συμβούλιο του ΑΟΚ ήταν οι: Πανιαπαρίδης, Μπαγλατζόγλου, Καΐτέτης, Ιορδάνογλου, Καζαντζίδης, Καπετάνιος, Πολυχρονίδης, Αναστασιάδης, Κοντομισόπουλος.
Από αριστερά: Καραμπετάκης, Πακαταρίδης, Μαχαιρίδης, Μπένος, Τοπούζης, Πετρίτσης, Αβραμίδης, Χαραλαμπίδης, Μπαρμπαλέξης, Μοδούρας.
Στο ξεκίνημα της η ομάδα αντιμετώπισε την δυσκολία που ήταν αρκετή να δημιουργήσει το πρώτο πρόβλημα. Ηρακλής και ΑΕΚ υποβιβάστηκαν στην Γ΄ Κατηγορία και οι Φίλιπποι έμειναν στην Β΄ Εθνική.
Στο καταστατικό λοιπόν το πρώτο αντί για ΑΟΚ αναγράφηκε υποχρεωτικά με το όνομα των Φιλίππων προς μεγάλη δυσαρέσκεια στους φιλάθλους της ΑΕΚ και την Ηρακλή. Οι εμφανίσεις της χρονιάς από τους Φιλίππους και τα σχόλια ήταν έντονα.
Όμως ξεπεράστηκαν και την επόμενη χρονιά ο ΑΟΚ πήρε την ονομασία του Αθλητικού Ομίλου Καβάλας. Όσο για τον φίλαθλο κόσμο αγκάλιασε τον ΑΟΚ με μοναδική αγάπη και πάθος.
Το Δημοτικό Στάδιο έδρα της ομάδας γέμιζε με πάνω από 4.000-5.000 Καβαλιωτών όλων των ηλικιών και των δύο φύλλων. Με αποτέλεσμα να χρησιμοποιούνται και οι δύο πλευρές που βλέπουν στον χώρο δίπλα ακριβώς από το εργοστάσιο ρεύματος του Δήμου τότε, σημερινά αποδυτήρια και πίσω από την ανατολική εστία.
Μάλιστα πολλοί φίλαθλοι βλέπανε τα παιχνίδια από τα βράχια τότε που ήταν πάνω από την σημερινή Πυροσβεστική υπηρεσία. Τι να πει κανείς για την τότε εποχή; Δύο λόγια για κάποιους παράγοντες που στήριξαν τις προσπάθειες των παικτών.
Τον Κοσμά Πακαταρίδη υπάλληλο στον Δήμο και πάντοτε δίπλα στον Ηρακλή Καβάλας. Τον Γιάννη Μήτρα. Συμπληρώνοντας τον Μήτσου Τσάκαλου στην παλιά και σπουδαία ΑΕΚ μαζί τους και ο Γιάννης Κανάκης που ήταν το 1949 πήγε στην ΑΕΚ Αθηνών.
Ο Μήτρας διετέλεσε και πρόεδρος του ΑΟΚ τον Κώστα Ζαχαρόπουλο των Φιλίππων αργότερα πρόεδρο της τοπικής ΕΠΣΚ και πρόεδρο στο τέλος της ΕΠΟ. Του Λεωνίδα Καπετάνιο αγαπητό σε όλους.
Τα πρώτα χρόνια κυρίως προσαρμογής των παικτών μεταξύ τους είχαν δυσκολίες αλλά και τον έντονο συναγωνισμό των 11 θέσεων στην βασική σύνθεση. Παίκτες μεγάλης αξίας όπως ο Αντώνης Μοδούρας που πριν τον ΑΟΚ τον ζητούσε ο ΠΑΟ αλλά τότε ο τότε Ηρακλής με πρόεδρο τον αξιόλογο Θάνο Αθανασιάδη την μεταγραφή προς μεγάλη ανακούφιση των φιλάθλων της ομάδας, όπως ο Μπαλαδόρος Χαρίτος Χατζηεμμανουήλ που πριν τον ΑΟΚ αγωνίστηκε στον τοπικό Βύρωνα στους Φιλίππους και στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης.
Όπως και οι δύο αξιόλογοι αμυντικοί Βασίλης Τσεντεμεΐδης και Παύλος Κούντουρας. Ο Ανέστης Καραμπετάκης που μπορούσε να πάρει θέση σε οποιαδήποτε μεγάλη ομάδα. Ο ταλαντούχος μέσος Κώστας Πάτσας. Ήδη δημιουργήθηκε η φλόγα της ανόδου στην Α’ Εθνική. Ο κόσμος ανυπομονούσε. Όλοι μας ζούσαμε με το όνειρο αυτό.
Κώστας Κουγιουμτζόγλου
