Αν δεις τη θάλασσα να μη τη φοβηθείς,
ούτε το κύμα της που ως τα χτες σηκώνει
με την αγάπη μου -αυτό να θυμηθείς-
εγώ την μέρεψα μικρή μου αλκυόνη.
Γείρε στον ώμο μου να νοιώσεις πιο καλά,
έλα να γίνουμε και οι δύο θαλασσοπούλια,
από κατάρτι και ιστίο πιο ψηλά,
να αρμενίσουμε παρέα με την πούλια!
Άνοιξε τώρα τα γαλάζια σου φτερά
που η καρδιά σου θέλει τ’ όνειρο να ζήσει
του έρωτα μας την ανείπωτη χαρά,
κανείς και τίποτα δε θα μας τη στερήσει!
