Σε μια από τις πρόσφατες συνεντεύξεις του ο Δ. Σύμβουλος του ΟΛΚ Άγγελος Βλάχος- φιλοξενούμενος στην Καβάλα- δηλώνει «…δεν υπάρχει κανένα Μονόπετρο, κανένας Καβαλιώτης δεν γνώριζε τη λέξη αυτή μέχρι πριν έναν χρόνο». Η συγκεκριμένη προσέγγιση προκάλεσε αντιδράσεις. Δύο χαρακτηριστικά κείμενα που έτυχαν ευρείας αποδοχής στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Το πρώτο του γιατρού Θόδωρου Μήτρα: « Πρέπει να ρέει το αίμα σου τεράστια ΕΠΑΡΣΗ, ΑΝΑΙΔΕΙΑ και ΑΝΟΗΣΙΑ σε βαθμό κακουργήματος για να μιλάς έτσι για μια πόλη στην οποία είσαι φιλοξενούμενος. Και μάλιστα φυτευτός φιλοξενούμενος. Φυτευτός, μισθωτός φιλοξενούμενος. Πρέπει να νομίζεις ότι έχεις να κάνεις με ιθαγενείς και οτι μας κάνεις χάρη που ασχολείσαι μαζί μας και αναπνέεις (με το ζόρι) τον ίδιο αέρα με εμάς. Πρέπει να είσαι τόσο σίγουρος ότι κανείς δεν μπορεί να σε ακουμπήσει ότι μπορεί να κάνεις ό,τι θέλεις να λες ό,τι θέλεις χωρίς ποτέ να σου τραβήξει κανείς το αυτί. Να αισθάνεσαι Σερίφης, Καβαλάρχης και ότι έχεις να κάνεις με υπάνθρωπους, ότι η Καβάλα είναι περίπου σαν το βελγικό Κονγκό. Κάποιος Καβαλιώτης πρέπει να εξηγήσει στον φιλοξενούμενο της πόλης να κουλάρει λιγάκι…».
Το δεύτερο του Θανάση Παπαθανασίου
«Κανένας Καβαλιώτης δεν ξέρει το Μονόπετρο»… Λογικά ούτε ξέρει το Βαθάκι, τα Πετραδάκια, τον Ρινόκερο ή την Πλάκα. Δουλειά σας ήταν λοιπόν να τους τα γνωρίσετε. Με πινακίδες, με ιστορικά στοιχεία, με σεβασμό στην ιστορία και στους ανθρώπους που έζησαν εκεί. Να τους πείτε ότι τον Ιούλιο του 1913, κατά την αποχώρηση των βουλγαρικών στρατευμάτων, δεκάδες πρόκριτοι και πολίτες της Καβάλας συνελήφθησαν ως όμηροι, βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν στα βράχια της Παναγίας, ακριβώς κάτω από το ύψωμα του Φάρου, εκεί όπου σήμερα λειτουργεί το 7ο Δημοτικό Σχολείο. Να τους πείτε για το ναυάγιο του Μαρινετά το 1924, όταν άνθρωποι από ολόκληρη την Παναγία κατέβηκαν με σκοινιά στα βράχια για να σώσουν τους ναυτικούς. Να τους πείτε για τον πραγματικό χώρο όπου ζούσε ο φαροφύλακας των περασμένων αιώνων, απομονωμένος στην άκρη του γκρεμού, τα θεμέλια του οποίου βρέθηκαν στις ανασκαφές. Για τη σκάλα που είχε λαξευτεί στον βράχο και κατέβαινε μέχρι τη θάλασσα. Να τους πείτε για τα λαξευμένα καταφύγια και τις στοές κάτω από τα βράχια της Παναγίας, κοντά στον Φάρο, που δημιουργήθηκαν ή επεκτάθηκαν κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Να τους πείτε για τα βυζαντινά τείχη και για το υπόγειο δίκτυο στοών και θολωτών περασμάτων που, σε διαφορετικές εποχές, χρησιμοποιήθηκαν ως δίκτυα τροφοδοσίας, επικοινωνίας και διαφυγής. Και είναι τόσα ακόμη. Πόσο λάθος μπορεί να είσαι όταν δεν έχεις ζήσει έναν τόπο… Εγώ εκεί βρήκα παραλία όταν ήμουν μικρός, όταν πρωτοήρθα στην Καβάλα. Εκεί κατέβαινε για μπάνιο ολόκληρη η συνοικία της Παναγίας. Ο μακροβιότερος δήμαρχος της πόλης μας, Λευτέρης Αθανασιάδης, φρόντισε να υπάρχει πρόσβαση, φωτισμός και τρόπος να κατεβαίνει ο κόσμος με ασφάλεια. Οι παλαιότεροι Καβαλιώτες έφτιαξαν σκαλάκια και δρόμους πρόσβασης. Γιατί τότε η λογική ήταν ότι η πόλη ανήκει στους ανθρώπους της. Ο τωρινός δήμος καθαρίζει με την πρώτη ευκαιρία και μελετά τον ευπρεπισμό στα όρια που του επιτρέπεται γιατί ο χώρος ανήκει στον ΟΛΚ. Και σήμερα; Σήμερα η ζωή μας και η ιστορία αυτής της γειτονιάς όπως σας τη δείχνουν μερικοί άνθρωποι σας προκαλεί γέλια λέτε. Σήμερα θέλετε μπιτσομπαρα, αποκλεισμούς και ιδιωτικοποιήσεις. Αντί να αναδείξετε έναν τόπο που έχει ιστορία, μνήμες και σχέση με τους ανθρώπους της Καβάλας, τον αντιμετωπίζετε σαν ένα ακόμη κομμάτι γης που πρέπει να «αξιοποιηθεί». Το ερώτημα λοιπόν είναι απλό: Για ποιον δουλεύετε άραγε; Για τον κόσμο της πόλης ή για μερικούς άλλους; Γιατί το Μονόπετρο δεν χρειάζεται να το ανακαλύψουμε σήμερα. Οι Καβαλιώτες το γνωρίζουν εδώ και δεκαετίες. Αυτό που χρειάζεται είναι να το γνωρίσουν και οι επόμενες γενιές — όχι να τους το στερήσουμε.
