Η απαγόρευση πρόσβασης στα social media στους ανηλίκους προβάλλεται ολοένα και περισσότερο ως λύση προστασίας. Η πολιτεία οφείλει πράγματι να θέτει όρια, ιδιαίτερα όταν διακυβεύεται η ψυχική υγεία και η ασφάλεια των παιδιών, μέσα σε ένα περιβάλλον όπου φαινόμενα όπως ο διαδικτυακός εκφοβισμός και η υπερέκθεση είναι υπαρκτά.
Ωστόσο, το κρίσιμο ερώτημα είναι αν η απαγόρευση, από μόνη της, μπορεί να ανταποκριθεί στην πολυπλοκότητα του ζητήματος. Σε διεθνές επίπεδο, η Αυστραλία εφαρμόζει ήδη αυστηρούς περιορισμούς για ανηλίκους, ενώ χώρες όπως η Γαλλία κινούνται προς αντίστοιχες ρυθμίσεις, χωρίς ακόμη σαφή δεδομένα ως προς την αποτελεσματικότητά τους. Η απαγόρευση μπορεί να λειτουργήσει μόνο ως μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής. Η αποτελεσματικότητά της εξαρτάται από το αν συνοδεύεται από την καλλιέργεια κρίσιμων δεξιοτήτων, όπως η κριτική σκέψη, η αυτορρύθμιση, η αναγνώριση κινδύνων και η δυνατότητα αναζήτησης βοήθειας.
Ταυτόχρονα, η ενίσχυση των μηχανισμών ελέγχου μεταφέρει μεγαλύτερη ευθύνη και στις ίδιες τις πλατφόρμες, οι οποίες δεν μπορούν πλέον να λειτουργούν ως ουδέτεροι διαμεσολαβητές, αλλά καλούνται να αναλάβουν ενεργότερο ρόλο στη διαμόρφωση ενός ασφαλέστερου ψηφιακού περιβάλλοντος. Καθοριστικός παραμένει ο ρόλος των ενηλίκων. Η σχέση εμπιστοσύνης με τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς αποτελεί βασικό προστατευτικό παράγοντα. Η προστασία των ανηλίκων δεν επιτυγχάνεται με μία μόνο παρέμβαση. Απαιτεί συνδυασμό ορίων, εκπαίδευσης και ενεργής παρουσίας — γιατί τα παιδιά δεν χρειάζονται μόνο περιορισμούς, αλλά τα εφόδια για να σταθούν με ασφάλεια στον κόσμο που ήδη ζουν.
Λιάνα Δουτσίνη
Κοινωνική Λειτουργός
