Υπάρχουν μορφές στην Εκκλησία που, ακόμα κι όταν φεύγουν από τον κόσμο αυτό, συνεχίζουν να φωτίζουν τον δρόμο όσων άφησαν πίσω τους. Συνεχίζουν να μας καθοδηγούν και με την παρρησία τους ενώπιον του Κυρίου να παρεμβαίνουν και να καθορίζουν τις εξελίξεις.
Γράφει ο Σωτήρης Μ. Τζούμας
Ο αείμνηστος Μητροπολίτης Φιλίππων Προκόπιος, ο σημαντικός αυτός Ιεράρχης της νεώτερης εκκλησιαστικής ιστορίας μας,υπήρξε μια τέτοια παρουσία: αθόρυβα δυνατός, πνευματικά γενναιόδωρος, ανοδιοτελής και δοτικός, με εκείνο το βλέμμα που σε στήριζε χωρίς να σε βαραίνει.
Και καθώς περνά ο καιρός, φαίνεται ξεκάθαρα πως το έργο και το πνευματικό του αποτύπωμα όχι μόνο δεν χάθηκαν, αλλά καρποφόρησαν με έναν σχεδόν συγκινητικό τρόπο.
Γιατί ο Προκόπιος μπορεί να μην είναι πια σωματικά ανάμεσά μας, όμως είδε –με τα μάτια της αιωνιότητας πια– ένα δικό του πνευματικό ανάστημα, τον Παύλο, να ανέρχεται την κλίμακα της εκκλησιαστικής Ιεραρχία και μάλιστα χωρίς την δική του φυσική παρουσία και βοήθεια.
Εκείνο το παιδί που ο ίδιος καλλιέργησε και γαλούχησε με στοργή, συνέπεια και εκκλησιαστική σοφία, στάθηκε άξιο να σηκώσει τον μανδύα της ευθύνης και να συνεχίσει τη διακονία,αρχικά ως Επίσκοπος και δύο χρόνια αργότερα ως Μητροπολίτης Κορίνθου, στην Μητρόπολη στην οποία εργάσθηκε από την νεανική του ηλικία μέχρι το 35ο έτος της ηλικίας του ο Προκόπιος, για να εκλεγεί στη συνέχεια Μητροπολίτης Φιλίππων. Αυτός ήταν ο τελευταίος του σταθμός.
Και αυτή η όμορφη και θεία συμμετρία δεν υπήρξε τυχαία: η Κόρινθος, η Μητρόπολη που αγάπησε ο Προκόπιος και μέσα στην οποία άφησε μεγάλο μέρος της καρδιάς του, γίνεται τώρα ο τόπος όπου ο Παύλος συνεχίζει το έργο του. Είναι σαν μια κυκλική κίνηση της πρόνοιας του Θεού, όπου η αγάπη που δόθηκε επιστρέφει, μεταμορφωμένη σε διακονία και προσφορά.
Ο Παύλος δεν ανέλαβε απλώς μια Μητρόπολη· ανέλαβε ένα βάρος μνήμης, μια παρακαταθήκη. Κι όσοι γνώριζαν τον Προκόπιο ίσως μπορούν να φανταστούν το χαμόγελό του, εκείνο το λεπτό αλλά βαθύ χαμόγελο, καθώς βλέπει το πνευματικό του ανάστημα να βαδίζει σταθερά σε έναν δρόμο που ο ίδιος βάδισε και φώτισε.
Η σχέση τους δεν ήταν απλώς ιεραρχική,ήταν σχέση πατέρα και υιού, μία ανώτερη σχέση σε απόλυτα πνευματικό επίπεδο. Και τέτοιες σχέσεις δεν λήγουν ποτέ πραγματικά. Γίνονται δεσμοί που συνδέουν το χθες με το αύριο,ανθρώπους της γης με εκείνους που προχώρησαν στην αιωνιότητα.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο συγκινητικό: ότι ο Προκόπιος, απών μεν, παρών δε, εξακολουθεί να ζει ανάμεσά μας και σίγουρα μέσα από την πορεία του Παύλου, μέσα στην Κόρινθο που τον δέχτηκε και τον τίμησε, μέσα στην Εκκλησία που ακόμη ανασαίνει από την αύρα και τα έργα του. Ένας κύκλος ζωής που δεν έκλεισε—απλώς συνεχίζεται πνευματικά, στην μεν Καβάλα δια του διαδόχου του Προκοπίου, του Στεφάνου ο οποίος συνεχίζει το έργο του αλλά και δια μέσου των αξίων συνεργατών του όπως ο π. Γεράσιμος, Γεν. Αρχιερατικός Επίτροπος Φιλίππων – δικό του πνευματικό του ανάστημα και αυτός – και στην Κόρινθο δια του νέου Μητροπολίτη Κορίνθου Παύλου.
Μπορεί ο Προκόπιος, ο Στέφανος και ο Παύλος να είναι τρεις διαφορετικοί άνθρωποι, τρεις εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες, ο καθένας με τα δικά του χαρίσματα και την δική του προσωπικότητα αλλά οι τρεις αυτοί εκκλησιαστικοί άνδρες συνδέονται με τον ίδιο συνεκτικό ιστό που δεν είναι άλλος από το έργο και την παρακαταθήκη που άφησε πίσω του ο Προκόπιος.
Και έτσι, μέσα σε αυτή τη λεπτή αλλά ζωντανή γραμμή που ενώνει το χθες με το σήμερα, γίνεται ολοφάνερο πως η σχέση του Προκοπίου και του Παύλου δεν ήταν απλώς μια συνάντηση ανθρώπων, αλλά μια βαθιά πνευματική διαδοχή. Σαν ένας τοίχος που δεν χωρίζει, αλλά στηρίζει, σαν μια παλιά πέτρα που κρατάει πάνω της το καινούργιο, χωρίς ποτέ να χάνει τη δική της αξία.
Ο Προκόπιος, με τη σιωπηλή του δύναμη και την πνευματική του αρχοντιά, άφησε πίσω του όχι μόνο έργο, αλλά και έναν τρόπο να βλέπεις τον κόσμο και την Εκκλησία: με αγάπη, με σοβαρότητα, με ταπείνωση.
Και ο Παύλος, βαδίζοντας σήμερα στα βήματα εκείνου που τον μύησε στα μυστικά της διακονίας, δεν κουβαλά απλώς μια ανάμνηση—κουβαλά μια σχέση που δεν λύγισε ούτε μπροστά στον θάνατο. Μια σχέση που συνεχίζει να ανασαίνει μέσα από την κοινή τους προσφορά, μέσα από την Κόρινθο που έγινε ξανά τόπος συνάντησης παλιών ριζών και νέων καρπών.
Στο πρόσωπο του Παύλου, το παρελθόν του Προκοπίου δεν μένει σκιά,γίνεται φως που οδηγεί, σπρώχνει, εμπνέει. Κι έτσι ο χρόνος παύει να χωρίζει. Γίνεται γέφυρα. Γίνεται δρόμος που συνεχίζεται. Γιατί ο δεσμός τους—πατρικός, πνευματικός, βαθύς—δεν έσβησε, μεταμορφώθηκε σε μια αθόρυβη παρουσία που συνοδεύει, στηρίζει και ευλογεί.
Και ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο θαύμα: ότι εκεί όπου κάποιοι βλέπουν τέλος, η Εκκλησία βλέπει συνέχεια. Εκεί όπου ο κόσμος βλέπει απουσία, η πίστη ψηλαφεί μια αδιάκοπη παρουσία. Ο Προκόπιος ζει στη μνήμη της Εκκλησίας, αλλά περισσότερο ακόμη στη μαρτυρία του Παύλου, που κάνει το έργο του να ανθίζει ξανά, με τρόπους ήρεμους αλλά βαθιά αληθινούς. Έτσι, ο κύκλος δεν κλείνει, απλώς ανοίγεται σε νέα πορεία, όπου το χθες και το σήμερα συμπορεύονται στην ίδια ευλογημένη συνέχεια.
πηγή: exapsalmos.gr
