Ήταν το δεύτερο 15νθήμερο του περασμένου Σεπτέμβρη που ο Νίκος Παναγιωτόπουλος με τον Θόδωρο Μουριάδη βρέθηκαν μία ακόμη φορά στα γραφεία της ΕΤΑΔ στην Αθήνα.
Συζήτησαν βασικά για την παραλία της Καλαμίτσας. Διαφάνηκε μια προοπτική συμφωνίας. Από τότε πέρασε ένας μήνας και περισσότερο. Ο Δήμος Καβάλας δεν επανήλθε. Αυτό δεν είναι το χειρότερο. Το χειρότερο αφορά τις εργασίες της ΕΤΑΔ στα κτίρια της Καλαμίτσας. Ήταν να ξεκινήσουν άμεσα, αρχές Οκτώβρη. Ο Οκτώβρης πέρασε και τα έργα δεν ξεκίνησαν.
Η καθυστέρηση και το χάσιμο κι άλλου χρόνου έχει… ονοματεπώνυμο. Της ΕΤΑΔ! Υποχώρησε έναντι της αρχικής της αποφασιστικότητας κι έχει σε εκκρεμότητα τα βασικά. Αυτά που πρέπει να προηγηθούν για την έναρξη των εργασιών. Το μετάνιωσε; Πρόκειται για τη γνωστή αναβλητικότητα των Αθηνών κι όταν πρόκειται για αποφάσεις για την επαρχία; Σίγουρα κάτι συμβαίνει.
Υποτίθεται ότι η συντήρηση στα επικίνδυνα κτίσματα θα γίνονταν άμεσα, άσχετα από την πορεία των συζητήσεων της ΕΤΑΔ με τον Δήμο Καβάλας. Στην προκειμένη περίπτωση δεν άλλαξε τίποτα. Τίποτα απολύτως.
