Ως άνθρωπος που αυτοπροσδιορίζεται στον προοδευτικό χώρο, οφείλω να πω το αυτονόητο: όσα κι αν μας χωρίζουν ιδεολογικά, η Ελλάδα το 2025 μοιάζει πιο «στρωμένη» απ’ ό,τι τη θυμόμαστε για χρόνια. Και αυτό δεν συμβαίνει τυχαία. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει παράξει μετρήσιμα αποτελέσματα σε τέσσερις πυλώνες –υγεία, τουρισμό, φορολογία, διεθνή αξιοπιστία– που δύσκολα μπορείς να αγνοήσεις.
Στην υγεία, είδαμε επιτέλους στρατηγική με αρχή, μέση και τέλος. Η χώρα εγκαινίασε τη National Strategy for Quality of Care & Patient Safety 2025–2030, ένα πλαίσιο που θέτει ποιοτικά πρότυπα και ασφάλεια ασθενών ως καθημερινή υποχρέωση του συστήματος, όχι ως ευχή. Αυτό, μαζί με τις εξαγγελίες για αναβάθμιση των Τμημάτων Επειγόντων και των εφημεριών μέσα στο 2025, δείχνει μετατόπιση από την «πυροσβεστική» διαχείριση σε πραγματική βελτίωση της εμπειρίας του πολίτη. Δεν λύνει ως διά μαγείας τις χρόνιες παθολογίες, αλλά είναι σαφές βήμα.
Στον τουρισμό, τα ρεκόρ δεν είναι απλώς ρητορική. Το καλοκαίρι του 2025 κατέγραψε ιστορικά υψηλά έσοδα· μόνο ο Ιούλιος έφτασε στα €4,5 δισ., από €3,93 δισ. τον Ιούλιο του 2024, σπρώχνοντας το σύνολο Ιαν–Ιουλ 2025 στα €12,2 δισ. Το δίκτυο αεροπορικών συνδέσεων με τις ΗΠΑ έχει ξεπεράσει τις 100 απευθείας εβδομαδιαίες πτήσεις, κάτι που πριν λίγα χρόνια θα ακουγόταν υπερβολή. Αυτά μεταφράζονται σε πραγματικό χρήμα στην οικονομία και στις τοπικές κοινωνίες – αλλά και σε νέες προκλήσεις για υποδομές και βιωσιμότητα που πρέπει να αντιμετωπιστούν με σοβαρότητα.
Στο φορολογικό μέτωπο, η εικόνα είναι εξίσου συγκεκριμένη: το πακέτο ελαφρύνσεων που ανακοινώθηκε στη ΔΕΘ 2025 στοχεύει στους νέους και τα νοικοκυριά (μηδενικός φόρος έως €20.000 για κάτω των 25, χαμηλός συντελεστής για 26–30, στοχευμένες παρεμβάσεις στην ακίνητη περιουσία όπως απαλλαγές ΕΝΦΙΑ σε μικρούς οικισμούς). Μπορεί αρκετά μέτρα να ενεργοποιούνται από 1/1/2026, αλλά η ουσία είναι πολιτική και οικονομική κατεύθυνση: ανταμοιβή εργασίας, ώθηση δημογραφίας και περιφέρειας. Για μια Αριστερά που ζητά ανακούφιση των αδυνάμων, αυτό είναι πεδίο ουσιαστικού διαλόγου – και κριτικής για ακόμη πιο δίκαιη κατανομή.
Η διεθνής εικόνα; Εδώ η συζήτηση είναι ίσως η πιο «ώριμη». Η αναβάθμιση αξιολόγησης/προοπτικών από οίκους και η πτώση του κόστους δανεισμού έναντι χωρών όπως η Ιταλία και η Γαλλία, δεν είναι μόνο «τίτλοι» – είναι κεφάλαια που έρχονται, επενδύσεις που κλείνουν, πραγματικές δουλειές. Παράλληλα, ο πρωθυπουργός έχει τοποθετήσει την Ελλάδα ως σοβαρό εταίρο σε ΕΕ και ΝΑΤΟ, παίρνοντας δημόσιες θέσεις για τις αμυντικές δαπάνες και τη συλλογική ευθύνη. Αυτή η «κανονικότητα» στη διεθνή σκηνή είναι ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, ειδικά σε μια ταραγμένη Ευρώπη.
Φυσικά, δεν ζούμε σε ουτοπία. Οι πιέσεις σε στέγαση και υπερτουρισμό, οι αντοχές των υποδομών, οι ανισότητες στην πρόσβαση στην υγεία, όλα παραμένουν. Αλλά το ερώτημα που τίθεται πολιτικά –και το γράφω ως άνθρωπος της άλλης όχθης– είναι αν υπάρχει σήμερα αντικειμενικά αντίπαλο δέος ικανό να παρουσιάσει πειστικά καλύτερο σχέδιο.
Μπορεί ο Τσίπρας να ξαναμπεί στο παιχνίδι;
Οι φήμες για comeback κυκλοφόρησαν όλο το καλοκαίρι, όμως το ρεπορτάζ και οι δημοσκοπήσεις δεν δείχνουν ώριμο έδαφος για νέο κόμμα υπό τον Αλέξη Τσίπρα. Πηγές κοντά του το διαψεύδουν, ενώ μετρήσεις γνώμης καταγράφουν χαμηλή διάθεση στήριξης σε νέα πολιτικά σχήματα από πρώην πρωθυπουργούς. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο προοδευτικός χώρος δεν έχει χώρο για ανανέωση –το αντίθετο. Σημαίνει όμως ότι η επιστροφή πρέπει να συνοδεύεται από καθαρό σχέδιο για οικονομία, θεσμούς και κοινωνικό κράτος που να κοιτάζει μπροστά, όχι απλώς να αναμασά αντι-μητσοτακισμό.
Συμπέρασμα:
Μπορεί κάποιος να «αντιμετωπίσει» τον Μητσοτάκη; Ναι, αλλά μόνο με ρεαλισμό, αριθμούς και αξιοπιστία. Όταν η κυβέρνηση παραδίδει μετρήσιμα αποτελέσματα σε υγεία, τουρισμό, φορολογία και διεθνή εικόνα, η Αριστερά δεν κερδίζει με θυμό ούτε με συνθήματα. Κερδίζει αν προτείνει καλύτερο, κοστολογημένο σχέδιο για μια δίκαιη ανάπτυξη που μοιράζει ευκαιρίες, προστατεύει τους ευάλωτους και επενδύει στο δημόσιο συμφέρον. Μέχρι τότε, οφείλουμε –όσο κι αν μας δυσκολεύει– να αναγνωρίζουμε το αυτονόητο: ο τόπος έχει έναν στιβαρό ηγέτη και αυτό, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, λειτουργεί.
Το κείμενο που υπογράφει η Θεοδοσία Παπανδρέου, Μέλος ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ Συμβολαιογράφος Καβάλας, Εφετείου Θράκης, δημοσιεύτηκε την προηγούμενη εβδομάδα στην εφημερίδα Political των Αθηνών.
