Φέτος, στις 2 Σεπτεμβρίου, θα κλείσουν 38 ολόκληρα χρόνια από τότε που κατέβηκα από το Ford Tranzit του πατέρα μου, έξω από το Ταχυδρομείο, την ώρα που νύχτωνε κι αντίκρισα για πρώτη φορά την πόλη που θα γινόταν δεύτερη πατρίδα μου. Δεν μπορούσα να φανταστώ εκείνη την στιγμή ότι θα έμενα σ’ αυτή δέκα χρόνια σπουδάζοντας στην αρχή και δουλεύοντας απ’ το δεύτερο εξάμηνο. Ότι θα έπαιρνα απλόχερα τόση αγάπη, φιλίες κι όμορφες στιγμές. Περπατώντας το κάθε στενό της, βλέποντάς την απ’ όλες τις οπτικές γωνίες, πολιορκημένη από τη θάλασσα. Ότι και μετά την πρόσληψή μου στα Γιάννενα σαν «Καποδιστριακός» θα συνέχιζα να την βλέπω 2-3 φορές κάθε χρόνο. Ξέροντας πως ακόμη κι αυτή η συχνότητα να μην υπήρχε, σίγουρα δεν θα ξέκοβα ποτέ από τα μάγια της…
Δεν μπορούσα να φανταστώ όμως το πόσο θα πονούσε η απώλεια αγαπημένων ανθρώπων της. Κάθε φορά με την αγριάδα, τον κρύο ήχο ενός δυνατού κεραυνού από Θασίτικη ξερή καταιγίδα.
Άλλοτε στα ανταμώματα της παρέας, όταν ανάμεσα στα τσίπουρα γίνεται και το αόρατο μέτρημα… Μα κάποιες φορές με ένα μήνυμα ή τηλέφωνο που απ’ την πρώτη κουβέντα ή αράδα μαντεύεις τα κακά μαντάτα που θ’ ακολουθήσουν. Πριν ώρα, ήταν μια τέτοια στιγμή. Ο Γιάννης Καμπάς έφυγε. Στα 59 του, μόλις. Θα περάσει η πομπή αύριο απ’ τα Λαζέικα να χαιρετήσει τη μάνα και την αδερφή, τη γειτονιά και την Καβάλα από ψηλά. Μετά θα πάει στις Κορυφές, σε γνώριμα, φιλόξενα χώματα.
Στο τέλειωμα του καλοκαιριού θα τον ανταμώνω τα βράδια, μαζί με τα χνάρια της νιότης μας στα λιθόστρωτα, στις Καπναποθήκες και τα στέκια μας. Μιας και κάποιοι αφήνουν χνάρια. Μαζί με τον πατέρα του Παύλου Κιουρτσή, τον Αντώνη σε κείνο το μοιραίο δρομολόγιο του ΚΤΕΛ, το Βασίλη απ’ το «Λίθο», κάμποσα παλικάρια που γκάζωσαν για τελευταία φορά, το Μανώλη Τζίμα με το καπέλο που του φέραμε από την Κωνσταντινούπολη, το Μάκη στο περίπτερο της Μυροβόλου, το Νίκο Σαλαβάτη, το Γιάννη Ματζώνα, τη Νέλλη Βάγια, την κυρά Βαγγελιώ και τον κυρ Λευτέρη, τον κυρ Κώστα και τη Μάρω απ’ το «Ιμαρέτ», το Θέμη απ’ το «Ανέμελο», το Θόδωρο Αλεβίζο. Ύστερα, θα τραβήξω για τις Κορυφές, να τον κεράσω απ’ το καινούριο κρασί. Να γελάσουμε με πειράγματα κι ιστορίες. Με τα καμώματα και την ομορφιά της ζωής…
Απ’ τα Γιάννενα, που ‘ναι λίγο πιο κει από την Καβάλα, Ζώης Γαλατάς.
