Στη χερσόνησο της Νέας Ηρακλείτσας, το τοπίο είναι τραχύ, απόκρημνο, τυπικά «μεσογειακό» : απέραντο γαλάζιο ως εκεί που φτάνει το μάτι, αγριελιά και πουρνάρι, γρανίτης και φαγωμένος από την αλμύρα ασβεστόλιθος.
Τα βράχια της περιοχής δικαίως έχουν αποκτήσει φήμη. Η «Ρέμβη», το «σπήλαιο των Νυμφών» και τα «Κόκκινα» συνυπάρχουν σε μικρή απόσταση. Σε αυτή τη γη, πολύ κοντά από το σπίτι μας, στον «Βράχο της Νυχτερίδας»,, ήρθε η στιγμή να υλοποιήσουμε μια χιλιοειπωμένη σκέψη. Να στήσουμε το εκπαιδευτικό μας πεδίο. Ηλιόλουστο, με υπέροχη θέα, φιλικό και «παιχνιδιάρικο», με ποικιλία διαδρομών διαβαθμισμένης δυσκολίας, κατάλληλο για κλασικές, αλλά και προχωρημένες SRT τεχνικές. Πάνω στα σχοινιά δεν ισχύουν οι νόμοι και ο χρόνος του «έξω» κόσμου. Προσπάθεια και κόπωση, ένταση και έξαψη, θυμός και απογοήτευση, χαρά και ικανοποίηση, επαναλαμβάνονται σε ομαλά χρονισμένους κύκλους. Και όταν ή όποτε έρθει η κούραση και ο κορεσμός, στήνουμε στα ριζά του βράχου ένα αφτιασίδωτο γλέντι, ένα λιτό φαγοπότι.
Για να δικαιώσουμε τα σοφά λόγια ενός δασκάλου, πριν πολλά (ομολογουμένως) χρόνια: « Η αληθινή ζωή δεν θέλει πολυτέλειες, ότι θα θυμάστε για πάντα είναι ένας μεγάλος έρωτας, μια κάποια εκδρομή και μερικές μπύρες, που ήπιατε με φίλους». Ο χρόνος κυλά σε ρυθμούς fast forward. Μαζεύουμε, πακετάρουμε, φιξάρουμε χρονικά την επόμενη «προπόνηση» και γλιστράμε νωχελικά προς την καθημερινότητα… Το αυτοκίνητο κουτρουβαλά στη φυτευτή πέτρα, στο βάθος το χιονισμένο Παγγαίο ακτινοβολεί το φως της δύσης, ενόσω στο ηχοσύστημα οι Social Waste τραγουδούν: « κι όσο σιμώνω μακραίνει, κι όμως ποτέ δε τη φτάνω, άπιαστη ωραία ουτοπία, καλά τα λέει ο Galeano… ». Το σκοτάδι καταπίνει μορφές και χρώματα, εμείς όμως δεν αποχαιρετιζόμαστε. Θα ξανάρθουμε. Σύντομα.
πηγή: Σπηλαιολογία ΕΟΣ Καβάλας 1933
